Showing posts with label ΠΑΤΡΙΔΑ. Show all posts
Showing posts with label ΠΑΤΡΙΔΑ. Show all posts

Thursday, December 25, 2014

Χριστουγεννιάτικα έθιμα Θράκης ......

Η Θράκη κατέχει την πρωτιά στο μεγάλο αριθμό χριστουγεννιάτικων τραγουδιών

Η Μάνη, χωριό της επαρχίας Διδυμοτείχου, έχει να παρουσιάσει 47 χριστουγεννιάτικα τραγούδια
Τις μέρες των Χριστουγέννων έρχονται στο μυαλό και στη σκέψη οι εικόνες που κυριαρχούσαν στη διάρκεια του Δωδεκαημέρου και κυρίως στα Χριστούγεννα.  Ήθη, έθιμα και κυρίως τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, που εδώ στη Θράκη ήταν πάρα πολλά. Κάθε χωριό είχε τα δικά του τραγούδια, διαφορετικά και ξέχωρα από το διπλανό. Πολλά και τα έθιμα τόσο από τον θρησκευτικό κύκλο όσο και από τον κύκλο των μεταμφιέσεων.

Sunday, March 30, 2014

«Τι είναι η πατρίδα μας; Συζητώντας για το έθνος άλλοτε και τώρα» ....

Βασίλης Δαλκαβούκης, λέκτορας Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας: «Στη μετενεωτερική εποχή η έννοια του έθνους διαμορφώνεται από το κράτος»  («Παρατηρητής της Θράκης»)  
(30/3/12)
-
Εκδήλωση-συζήτηση με το ενδιαφέρον θέμα «Τι είναι η πατρίδα μας; Συζητώντας για το έθνος, άλλοτε και τώρα», πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη στις φοιτητικές εστίες της Πανεπιστημιούπολης, σε μια πρωτοβουλία της φοιτητικής παράταξης «Κόντρα» του Συλλόγου Οικοτρόφων. Κεντρικοί ομιλητές στην εκδήλωση ήταν ο κ. Βασίλης Δαλκαβούκης, Λέκτορας στο τμήμα Ιστορίας και Εθνολογίας του Δ.Π.Θ., και ο κ. Γιώργος Μαυρομάτης, Λέκτορας στο Τμήμα Επιστημών της Εκπαίδευσης στην Προσχολική Ηλικία. Των ομιλιών προηγήθηκε η προβολή του βραβευμένου ντοκιμαντέρ με τίτλο «Πολύ μιλάς, πολύ κλαις» του κ. Δημήτρη Κιτσικόπουλου, που πήρε το βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2007, και αναφέρεται στη ζωή των Πομάκων, ενώ η εκδήλωση έκλεισε με συζήτηση ανάμεσα στους φοιτητές και ανταλλαγή απόψεων και προβληματισμών.

Saturday, August 25, 2012

Το επιτελείο μου, η οικογένειά μου

Tου Hλια Mαγκλινη
Με αυτά και μ’ αυτά, φτάσαμε στο σημείο ο ίδιος ο Ελληνας πρωθυπουργός να δίνει εντολή στον γενικό γραμματέα της κυβέρνησης, κ. Τάκη Μπαλτάκο, να φροντίσει ώστε να κοπούν μαχαίρι οι προσλήψεις συγγενών από πολιτικά πρόσωπα. Βρισκόμαστε ήδη στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης, κι όμως, χρειάζεται να δοθούν εντολές από τον ίδιο τον πρωθυπουργό για τα βασικά.
Πριν από λίγα χρόνια είχαμε αναφερθεί στην περίπτωση ενός φίλου δημοσιογράφου από τη Σλοβακία, ο οποίος, λίγο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, στάλθηκε από ραδιοφωνικό σταθμό της Μπρατισλάβας για να καλύψει το μετα-ολυμπιακό τοπίο στην Αθήνα.

Κύριε πολιτικέ, τι έκανες εσύ για την πατρίδα;

Την ιστορική φράση του Τζον Κένεντι «μη ρωτάς τι έκανε η πατρίδα για σένα, αλλά τι έκανες εσύ για την πατρίδα» την έχουμε ξαναγράψει.
Είναι τώρα περισσότερο από ποτέ επίκαιρη και η πατρίδα την απευθύνει στους Πολύδωρες, στους Τραγάκηδες και σε όλο το πολιτικό σύστημα.
Γιατί την πατρίδα τη χρησιμοποίησαν για να διορίσουν στη Δημόσιο συζύγους, γιους, κόρες, ανιψιούς, ανιψιές, κουμπάρες και πάρα πολλά εκλογικά «πελατάκια».

Sunday, August 19, 2012

Χρεοκοπία, πολιτική και ηθική

Του Νικου Γ. Ξυδακη
Η κρίση ανοίγει τα μάτια, τουλάχιστον σε όσους θέλουν να τα ανοίξουν, και μας δείχνει με τρομερή διαύγεια όσα από χρόνια συνόδευαν τον δημόσιο βίο και τα προσπερνούσαμε. Ενα κυρίως: τη φθορά της δημοκρατίας, τη δυσφορική μεταδημοκρατία, έτσι όπως την οσμιζόμαστε να μας κυκλώνει από καιρό, και τώρα τη βλέπουμε να αποσαθρώνεται μπρος στα μάτια μας και να μας σκεπάζει με τα σαρίδια και τ’ αποκαΐδια της χαμένης ύλης της.

Saturday, August 11, 2012

Αυστραλία: Πρωτοβουλία στήριξης αδυνάμων από τους «Πρεσβευτές της Ελλάδας»

Μια σημαντική πρωτοβουλία, που έχει αγγίξει τις καρδιές πολλών Ελληνοαυστραλών, εξελίσσεται αυτές τις ημέρες στην ελληνική κοινότητα της Αυστραλίας.

Ως επείγουσα και άμεση απάντηση στους Έλληνες στην πατρίδα που υποφέρουν, η νεοϊδρυθείσα και μη κερδοσκοπική οργάνωση «Οι Πρεσβευτές της Ελλάδας», θα βοηθήσει άτομα και οικογένειες που χρειάζονται άμεση βοήθεια στην Ελλάδα.

Thursday, May 31, 2012

Αυστραλία: «Ο Κάθε Έλληνας Είναι Πρεσβευτής της Ελλάδας»...

Μια ομάδα Ελλήνων της Μελβούρνης ξεκίνησε μια κίνηση με την επωνυμία «Πρεσβευτές της Ελλάδας» με στόχο τη συμπαράσταση στη δοκιμαζόμενη Ελλάδα.

Στην πρωτοπορία αυτής της κίνησης είναι η Εύη Γιαννά, η οποία έγραψε πρόθυμα στην εφημερίδα της Αυστραλίας «Νέος Κόσμος» για την ανάγκη που την ώθησε στη δημιουργία της κίνησης αυτής.

Μεταξύ άλλων, έγραψε:
«Είμαι Ελληνίδα. Γεννήθηκα στην Αίγυπτο και μετανάστευσα στην Αυστραλία με τους γονείς μου όταν ήμουν επτά ετών. Πάντα είχα το δυνατό συναίσθημα ότι είμαι Ελληνίδα και πάντα ήμουν περήφανη για αυτό!

Monday, May 21, 2012

Γιατί, ρεπούστη μου ...

...συμβαίνουν όλα αυτά και τα ανεχόμαστε; (ΡΑΔΙΟλόγos)
 Γιατί ρεπούστη μου, η πλειοψηφία των φερόντων ελληνική ταυτότητα συμφωνούν απόλυτα με τους κατακτητές τους ή τους εντόπιους υποτακτικούς και σκίζονται για κάποιο κόμμα και όχι για μια πατρίδα; Ρεπούστη μου, το να στέλνεις ο ίδιος εκπροσώπους στο κυνοβούλιο που θα σε σφάξουν κανονικά χρίζει ψυχιατρικής έρευνας. Ρεπούστη μου, ακόμα και ελληνοφτιαγμένοι που συμβάλουν στην σφαγή της νέας γενιάς εκλέγονται βολευτοσωτήρες με μανδύα «αριστερών» κομματιδίων που θέλουν κι αυτά να σε σώσουν. Ο κάθε πικραμένος ρεπούστη μου, μπορεί να σε κυβερνάει σ ‘ αυτή την χώρα ανάλογα με τα διαπιστευτήρια ανθελληνισμού που δίνει.
Αφού ο λαός αυτά τα εγκρίνει και τα αποδέχεται επειδή τα κάνει το κόμμα του, είμαστε για κλάματα ρεπούστη μου. Είναι τραγικό, ρεπούστη μου, να σε καλοπληρώνει ο λαός κι όταν σου ζητά ενός λεπτού σιγή για τα μάτια του κόσμου, εσύ να πηγαίνεις για κατούρημα όπως μας λέει το επίσημο κόμμα σου.

Saturday, May 19, 2012

Από την ελπίδα στο όραμα ...

Άρθρο του κ. Νίκου Λυγερού (OPUS)
Η πατρίδα μας είναι καταπιεσμένη κι ο λαός μας δεν ξέρει ποιον να πιστέψει με όλα αυτά που ακούει. Θα ήθελε να υπάρχει κάποια λύση, αλλά δεν έχει τη δυνατότητα να δει το μέλλον, διότι το παρόν και η πραγματικότητα λειτουργούν ως ένας ορίζοντας που αποτελεί ένα εμπόδιο. Έτσι, όταν ο πολιτικός είναι ανίκανος να αλλάξει τα δεδομένα και αναγκάζει το λαό μας να μην έχει πια ούτε ελπίδα, δεν είναι ανάγκη να είναι καν υποψήφιος. Ο λαός μας θέλει ανθρώπους που να λειτουργούν ως παράδειγμα και να παραμένουν σε όλη τη σταδιοδρομία τους με το ύφος τους, δίχως να εκφυλίζονται με άλλες επιρροές που δεν έχουν τάσεις που υποστηρίζουν τις θέσεις του ελληνισμού. Για όλους αυτούς τους λόγους σε αρχικό στάδιο πρέπει να υπάρχει η ελπίδα. Αυτή όμως η ελπίδα δεν μπορεί να είναι παρά μόνο η αρχή. 

Friday, April 6, 2012

Κύπρος: Ο Έλληνας πρωθυπουργός ατένισε συγκινημένος τον κατεχόμενο Πενταδάκτυλο ....

Tο σκλαβωμένο Πενταδάκτυλο, με τη γιγαντιαία σημαία του παράνομου τουρκοκυπριακού καθεστώτος, μέρος της κατεχόμενης Λευκωσίας, και το στρατόπεδο της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου (ΕΛΔΥΚ), που ισοπεδώθηκε από τους τουρκικούς βομβαρδισμούς του 1974, ατένισε με μάτια δακρυσμένα ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Λουκάς Παπαδήμος από τον Τύμβο της Μακεδονίτισσας.
Ο Τύμβος δημιουργήθηκε προς τιμήν των Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων που έπεσαν κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής. Στο χώρο αυτόν υπάρχει και στρατιωτικό κοιμητήριο, στο οποίο έχουν ταφεί αξιωματικοί και στρατιώτες από την Ελλάδα και την Κύπρο.

Sunday, March 25, 2012

Η ΑΟΖ ως εθνικό θέμα ....

-
Στη χώρα της δημοκρατίας είναι αναπόφευκτο να έχουμε αντιφατικές απόψεις για όλα τα θέματα, διότι ο καθένας είναι ελεύθερος να εκφραστεί ακόμα και αν δεν έχει γνώσεις πάνω σε συγκεκριμένο θέμα. Έτσι ήταν αναμενόμενο τώρα που η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη έγινε όχι ένα φαινόμενο μόδας, αλλά ευρύτερα γνωστή στο ελληνικό γίγνεσθαι να διαβάζουμε ακόμα και κατηγορίες άμεσες ή έμμεσες ενάντια σε αυτούς που προωθούν την ελληνική ΑΟΖ και ειδικότερα στον πατέρα της, τον Θεόδωρο Καρυώτη. Βέβαια αυτό δεν πρέπει να μας ανησυχεί, διότι δεν είναι αυτές οι κριτικές που παράγουν έργο και θα αφήσουν έργο στην τελική, αλλά θεωρούμε πως είναι σημαντικό να υπερασπισθούμε την ΑΟΖ όχι λόγω αρχών αλλά αξιών.

 Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να επισημάνουμε ότι δεν είναι ο Θεόδωρος Καρυώτης που επηρεάζει την έννοια της μέσης γραμμής, όταν πρέπει να οριοθετηθούν δύο ΑΟΖ που θεωρητικά επικαλύπτονται. Και βέβαια επηρεάζει ακόμα λιγότερο τα διαγράμματα Voronoi και την τριγωνοποίηση Delaunay, διότι είναι καθαρά μαθηματικές έννοιες που δεν δέχονται καμιά τροποποίηση δίχως να εκφυλισθούν. Με άλλα λόγια, οι κριτικές πάνω σε αυτά τα σημεία όχι μόνο δεν στέκουν αλλά απλώς δεν έχουν ουσία λόγω των μαθηματικών και μάλιστα των καθαρών. 

Τώρα όσον αφορά στις κατηγορίες ενάντια στον ενθουσιασμό που προκαλεί το θέμα της ΑΟΖ, όλα εξηγούνται με τι έννοιες της ηττοπάθειας και του ραγιαδισμού. Είναι δυνατόν μετά από τόσα χρόνια μιζέριας όσον αφορά στα εθνικά θέματα να μην έχουμε άτομα που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την αλήθεια και την πραγματικότητα της ΑΟΖ; Τόσα χρόνια όλοι τους εξηγούν ότι μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα δεν μπορεί να έχει υψηλή στρατηγική, κατά συνέπεια δέχθηκαν μια νοητική σφαλιάρα με τα επιτεύγματα της Κύπρου και με το έργο του Σόλωνα Κασσίνη και γι’ αυτό αναζητούν δικαιολογίες, διότι νιώθουν ενοχές. Άλλα άτομα βέβαια βρίσκονται πλέον σε δύσκολη θέση, διότι θεωρούν ότι το θέμα της ΑΟΖ όχι μόνο τους υποσκάπτει, αλλά τους εκθέτει με την αποτελεσματικότητά του. 

Πρέπει λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα και να τα ονομάσουμε με το όνομά τους. Θέλουν δεν θέλουν, η Ελλάδα μας θα έχει ΑΟΖ και η θέσπισή της θα γίνει φέτος. Θέλουν δεν θέλουν, η ελληνική ΑΟΖ θα είναι για όλους, ακόμα και για τους μίζερους, τους ηττοπαθείς και τους ραγιάδες. Θέλουν δεν θέλουν ο καθορισμός της ελληνικής ΑΟΖ θα γίνει με μαθηματικό τρόπο. Και τέλος, θέλουν δεν θέλουν η πατρίδα μας θα βγει από την κρίση μέσω της ΑΟΖ, διότι το χρωστάμε στα παιδιά μας.

 Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες.
--------------
 

Θέματα : ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδα

 ΣΧΕΤΙΚΑ : 
 -----

 

Thursday, March 22, 2012

Αυστραλία : Η «Ένωση» δίχασε την ομογένεια (Ο ζημιογόνος διαμελισμός μας σε «αυτόνομες» ομάδες)....

Στην έκδοση του Σαββάτου (3/3/12) έγραψα, ότι «Το μεγάλο κενό παροικιακής ηγεσίας εξακολουθεί να δημιουργεί προβλήματα στις σχέσεις μας και στην αποτελεσματική προώθηση των ενδιαφερόντων μας». Μας οδηγεί σε παρακμή.
Στο εν λόγω δημοσίευμα παρέθεσα παραδείγματα υποτονικής αντίδρασής μας ή αδιαφορίας, λόγω έλλειψης στιβαρής παροικιακής ηγεσίας, σε ομογενειακά και εθνικά θέματα.
Εκτίμησα, ότι «τεκμηριωμένα, ο διαμελισμός μας σε «αυτόνομες» ομάδες λειτουργεί ανασταλτικά, ακόμη και σε τομείς που, παραδοσιακά, λειτουργούσαμε ως σύνολο» και κατέληξα με την επισήμανση: «Είναι καιρός να πάψουμε να βαυκαλιζόμαστε και να πιστεύουμε τους επιτήδειους κόλακες. Είναι καιρός να μιμηθούμε τους ολιγογράμματους, ανειδίκευτους, αλλά δημιουργικούς Έλληνες «πρωτομετανάστες». Αν δεν τους μιμηθούμε η παρακμή θα σβήσει τα ίχνη μας».
Καθώς το σχόλιό μου έβλεπε το φως της δημοσιότητας, στον παροικιακό χώρο κορυφωνόταν μία έντονη αντιπαράθεση ομογενειακών φορέων, που βεβαίωνε, δυστυχώς, την ορθότητα της άποψής μου για τις τραγικές συνέπειες της έλλειψης παροικιακής ηγεσίας.
Βεβαίωνε, πέραν πάσης αμφιβολίας, το ζημιογόνο διαμελισμό μας σε «αυτόνομες» ομάδες, που δρουν εξ ονόματος της ομογένειας, πλην ερήμην της ομογένειας, που στρέφει φορείς εναντίον αλλήλων και μας γελοιοποιεί στην ευρύτερη κοινωνία.
 Καθώς, λοιπόν, κυκλοφορούσε ο «Νέος Κόσμος» κορυφωνόταν η αντιπαράθεση του νεοσύστατου Ελληνικού Πολιτιστικού Συμβουλίου (Hellenic Culture Council) με ιστορικούς και νεόκοπους φορείς της ομογένειας. Αιτία της αντιπαράθεσης; Η «προκλητική», «αψυχολόγητη» «βεβιασμένη» «παράτολμη» ή κατ’ άλλους «θαρραλέα» απόφαση του άγνωστου, στη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων της Μελβούρνης, Ελληνικού Πολιτιστικού Συμβουλίου, να προσκαλέσει σε «πρωτοποριακή» πολυπολιτισμική εκδήλωση Έλληνες, Ελληνοκυπρίους, Τούρκους και Λιβανέζους.
Για όσους δεν γνωρίζουν, η πολιτειακή κυβέρνηση διέθεσε στο Ελληνικό Πολιτιστικό Συμβούλιο ένα κονδύλι για να οργανώσει μία «ενωτική» πολυπολιτισμική εκδήλωση την ημέρα του ετήσιου καρναβαλιού (Moomba) στην κεντρική πλατεία της Μελβούρνης, Federation Square, με συμμετοχή διαφόρων μεταναστευτικών κοινοτήτων. Eεπίσημα στόματα με πληροφόρησαν, ότι η εκδήλωση της περασμένης Κυριακής ήταν η πρώτη μίας σειράς πολυπολιτισμικών εκδηλώσεων, υπό την αιγίδα της πολιτειακής κυβέρνησης, στο πλαίσιο ενός φιλόδοξου προγράμματος «γνωριμίας και προσέγγισης» των μεταναστευτικών κοινοτήτων της Πολιτείας.
Η πρόσκληση στην εκδήλωση των Τούρκων Αλεβιτών – της μεγαλύτερης θρησκευτικής μειονότητας της Τουρκίας που «συγγενεύει» με τους Έλληνες (Ν.Κ. 17/03/12) – προκάλεσε την αντίδραση του Μακεδονικού Συμβουλίου Αυστραλίας, της Κυπριακής Κοινότητας Μελβούρνης και της Συντονιστικής Επιτροπής Κυπριακού Αγώνα (ΣΕΚΑ) και της Παμμακεδονικής Ένωσης Μελβούρνης και Βικτωρίας, με αποτέλεσμα την αποχή τους από την εκδήλωση.
Το Μακεδονικό Συμβούλιο Αυστραλίας (Australian Macedonian Council), αυτόνομος νεολαιίστικος φορέας που συνεργάζεται με την Παμμακεδονική στην αντιμετώπιση της ανθελληνικής προπαγάνδας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, έσυρε το χορό των αντιδράσεων.

Με ανακοίνωσή του, το AMAC γνωστοποιούσε στους φίλους του, ότι δεν θα λάβει μέρος στο Φεστιβάλ «Ένωση» «...it will not be attending the 'Enosis' Festival», παρότρυνε άλλα μέλη της παροικίας να αγνοήσουν την εκδήλωση «...other members of the Greek community of Melbourne to avoid the event» διότι η ιδέα ενός ελληνο–τουρκικού φεστιβάλ μπορεί να χρησιμοποιεί από κάποιους γα την προώθηση και νομιμοποίηση του ψευδοκράτους που εγκαθίδρυσε ο τουρκικός στρατός στη Βόρεια Κύπρο «the idea of a tax-payer funded joint Greek-Turkish festival which may be used by certain elements to promote and legitimise the pseudo-state established by the Turkish army in the northern part of Cyprus».
Το Μακεδονικό Συμβούλιο Αυστραλίας διασαφήνιζε, τέλος, ότι υιοθέτησε αυτή τη στάση κατόπιν συνεννόησης με κυπριακούς οργανισμούς της Μελβούρνης «AMAC has taken this stance after consultation with Cypriot organisations in Melbourne».
 Αποχή από το Φεστιβάλ «Ένωση» δήλωνε και η Παμμακεδονική Ένωση Μελβούρνης και Βικτωρίας, με σχετική ανακοίνωση, διαμαρτυρόμενη για «αυθαίρετες» αποφάσεις και ανακοινώσεις του προεδρείου του Πολιτιστικού Συμβουλίου.
 «Η Παμμακεδονική Ένωση Μελβούρνης και Βικτωρίας δηλώνει, ότι το χορευτικό της συγκρότημα δεν θα λάβει επ' ουδενί λόγω μέρος στις φεστιβαλικές εκδηλώσεις με τίτλο Enosi United Cultural Council, που οργανώνει η επονομαζόμενη οργάνωση Hellenic Cultural Council.
Ως γνωστόν, ερήμην της Παμμακεδονικής, διαφημίστηκε στον ομογενειακό Τύπο και ελληνόγλωσσο ραδιόφωνο ότι το Χορευτικό της Παμμακεδονικής θα εμφανιστεί στο Federation Square, την Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012.
Το περιεχόμενο της ανακοίνωσης αυτής που φέρει την Παμμακεδονική ως συνεργαζόμενο φορέα, είναι ανυπόστατο και ανακριβές.
Η Παμμακεδονική σέβεται τις συλλογικές προσπάθειες που αποβλέπουν στην προώθηση και προβολή του ελληνικού πολιτισμού, αλλά αρνείται κατηγορηματικά να συναινέσει σε πράξεις πραξικοπηματικές, σπασμωδικές, που προσβάλλουν τη συνεκτικότητα του Ελληνισμού και δεν περνούν μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, που σέβονται τους θεσμούς και τα όργανά του» ανέφερε η ανακοίνωση της Παμμακεδονικής («Ν.Κ.», 15/3/12).
Η Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας «γονάτισε στις πιέσεις άλλων» και έμεινε αμέτοχη στο Φεστιβάλ «Ένωση», που «έγινε και χρηματοδοτήθηκε υπό την αιγίδα της πολιτειακής κυβέρνησης της Βικτωρίας, με πολλούς χορηγούς και υποστηρίχθηκε από όλους τους ελληνικής καταγωγής υπουργούς και βουλευτές» σύμφωνα με επιστολή του προέδρου του Ελληνικού Πολιτιστικού Συμβουλίου, κ. Παύλου Μαυρουδή («Ν.Κ.», 19/03/12).
 Δεν παρευρέθηκα στο Πολυπολτισμικό Φεστιβάλ «Ένωση», εξ αιτίας σοβαρής υποχρέωσης. Άκουσα, όμως, ότι «τράβηξε κόσμο» – αποδείχτηκε έξυπνη, η ένταξη του Φεστιβάλ στις εκδηλώσεις της Moomba – και “άφησε καλές εντυπώσεις». Αν αληθεύουν όσα άκουσα, συγχαρητήρια στους οργανωτές.
Άκουσα, επίσης, ότι οι «προκλητικές πρωτοβουλίες» της ηγεσίας του Πολιτιστικού Συμβουλίου «προκάλεσαν» και μεγάλο αριθμό ομογενών, που πιστεύουν, μεν, στον πολυπολιτισμό, αλλά διαφωνούν κάθετα με την αυθαίρετη αναγωγή του – από οποιονδήποτε – σε «μέσο συμφιλίωσης» εθνοτικών ομάδων με πρόσφατες ή χρονίζουσες διαφορές, πριν διευθετηθούν αυτές οι διαφορές.
Ο πολυπολιτισμός είναι πολιτική αμοιβαίας ανοχής, η οποία επιτυγχάνεται με την επικοινωνία και την αλληλεπίδραση διαφορετικών πολιτισμών μεταξύ τους. Όμως, ο πολυπολιτισμός δεν είναι «σβηστήρα» που σβήνει ιστορικές διαφορές και πάθη, δεν είναι πασπαρτού. 

Ο πολυπολιτισμός δεν λειτουργεί κανονιστικά στις σχέσεις ανθρώπινων ομάδων, που δεν έχουν μπορέσει να κάνουν τις αναγκαίες υπερβάσεις και να φθάσουν στο στάδιο του «Transculturation», στο στάδιο της πολιτισμικής συναλλαγής με άλλους, που έγραφε ο Κουβανός ανθρωπολόγος, Fernando Ortiz, στη δεκαετία του ’40.
Η ιστορία και οι βιωματικές εμπειρίες κάθε ανθρώπου, κάθε κοινωνικής ομάδας, κάθε φυλής καθορίζουν τις πολιτισμικές συναλλαγές με αλλόφυλους. Η ανάγκη ειρηνικής συμβίωσης διαφορετικών πολιτισμικά κοινοτήτων στον ίδιο χώρο – μακριά από τους τόπους καταγωγής τους – δεν απαλείφει, μήτε αμβλύνει τις γενεσιουργές αιτίες της έχθρας ή της αντιπάθειας που νοιώθουν κάποιες εθνοτικές ομάδες εναντίον άλλων. Λανθασμένα, ίσως, αλλά αυτή είναι η ανθρώπινη φύση.
Προφανώς, η Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας απείχε από την εκδήλωση, διότι πιστεύει ότι η πολιτισμική συνεργασία με τουρκικούς φορείς είναι αδύνατη, όσο παραμένουν νωπές οι πληγές της εισβολής του «Αττίλα στην Κύπρο και η Τουρκία παραμένει το ανυπέρβλητο εμπόδιο στη μακρόχρονη προσπάθεια εξεύρεσης δίκαιης και βιώσιμης λύσης του κυπριακού προβλήματος. Κατανοητή η άρνηση των Κυπρίων να εμφανιστούν στην ίδια εκδήλωση με αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα της φυλής, που μακέλεψε τους ιδίους ή τους προγόνους τους το 1974. Το γεγονός, ότι βρισκόμαστε σε ουδέτερη χώρα, την πολυπολιτισμική Αυστραλία, δεν αμβλύνει τον πόνο όσων έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα κατά την εισβολή, μήτε την οδύνη του ξεριζωμού που προκάλεσε η εισβολή. Δεν είναι πασπαρτού ο πολυπολιτισμός, επαναλαμβάνω.
Υπάρχει, φυσικά, η αντίθετη άποψη, που υποστηρίζει, ότι η διαιώνιση της έχθρας μεταξύ λαών και κοινωνικών ομάδων δηλητηριάζει τις σχέσεις τους, αναστέλλει την πρόοδό τους, τα καθιστά θύματα εκμετάλλευσης από ηγεσίες και οργανωμένα συμφέροντα που επενδύουν στην έχθρα των λαών.
Όμως, Για τον Κύπριο-θύμα της εισβολής οι Αλεβίτες Τούρκοι – αν και θύματα του βάρβαρου καθεστώτος της χώρας τους – δεν παύουν να είναι Τούρκοι. Είναι, κατά συνέπεια, αδιανόητη η πολιτισμική συναλλαγή τους με Τούρκους, όσο αδιανόητη είναι η πολιτισμική συναλλαγή των Ελλήνων της Μακεδονίας και του ευρύτερου Ελληνισμού με πολίτες της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας που σφετερίζονται τη γη, την ιστορία και τα σύμβολα της Μακεδονίας, ή τvν Εβραίων με τους Παλαιστινίους.
Να επιστρέψω, όμως, στο ζημιογόνο κενό παροικιακής ηγεσίας.
Αν υπήρχε στιβαρή παροικιακή ηγεσία, που οφείλει να έχει η μητρόπολη του Ελληνισμού της Αυστραλίας, η ελληνική παροικία που σέβονται και υπολογίζουν οι πολιτικοί της χώρας – κοινοπολιτειακοί και πολιτειακοί – θα είχαν αποφευχθεί οι τελευταίες παρεξηγήσεις, αλλά και όσες άλλες δημιούργησε στο παρελθόν η τάση κάποιων, που ενώ «αυτονομούνται» χρησιμοποιούν το όνομα της παροικίας – ερήμην της παροικίας – για την επιτυχία δικών τους στόχων ή ευρύτερα ωφέλιμους στόχους.
 Θα περιποιούσε ιδιαίτερη τιμή στον Ελληνισμό της Μελβούρνης η ανάληψη από αντιπροσωπευτικό φορέα της ομογένειας της ευθύνης οργάνωσης των «ενωτικών» πολυπολιτισμικών Φεστιβάλ, που προσπαθεί να θεσπίσει η κυβέρνηση Μπέιλιου για την εδραίωση της κοινωνικής αρμονίας μέσω του πολιτισμού. Δεν υπάρχει, δυστυχώς, ο αντιπροσωπευτικός φορέας, να αναλάβει τέτοια ευθύνη.
Το πολιτισμικό τσαλαβούτημα του Ελληνικού Πολιτιστικού Συμβουλίου στην πρεμιέρα του, δημιουργεί την εντύπωση απροσανατόλιστου φορέα, χωρίς τις γνώσεις και τις δεξιότητες που απαιτεί το τολμηρό εγχείρημά του. Εξ ου και η παρερμηνεία του ιδρυτικού σκοπού του από την ομογένεια. 

Στην παρερμηνεία του σκοπού του συνέβαλε και η ονομασία του, «Ελληνικό Πολιτισμικό Συμβούλιο», που δημιούργησε στην ομογένεια την εντύπωση, ότι ιδρυτικός σκοπός του είναι η προβολή του ελληνικού πολιτισμού στη Βικτωρία, εξ ου και η αντίδραση φορέων και ανώνυμων μελών της ομογένειας στην «πολιτισμική συνεργασία» με τους «Αλεβίτες» Τούρκους.
 Οι προκλήσεις του μέλλοντος επιβάλλουν την αναδιοργάνωσή μας, ως παροικία, για τη διατήρηση των κεκτημένων, για την ανάδειξη των νέων ηγετών που θα χαρτογραφήσουν το μέλλον της ομογένειας και θα ενισχύσουν τη διαπραγματευτική μας δύναμη με την πολιτική εξουσία. Ο διαμελισμός μας σε «αυτόνομες» ομάδες οδηγεί, επιμένω, στην παρακμή.
-------

 ΣΧΕΤΙΚΑ :
  1. Αυστραλία : Η ομογένεια ζητά εξηγήσεις από την Γκίλαρντ για τους καταγόμενους από την ΠΓΔΜ (FYROM)
  1. Δ. Μηνάς (πρόεδρος της Παμμακεδονικής Ένωσης Μελβούρνης και Βικτωρίας) : Μας προκαλούν οι πολιτικοί στο «Μακεδονικό»

-----

Sunday, March 11, 2012

Project 1821 – Β’ Μέρος ....


Β’ Μέρος
Παρά την άποψή του στο θέμα “έθνος”, ο ΣΚΑΪ μέσω του “1821” προσέφερε μια βασική εθνική υπηρεσία: σε μια περίοδο που ορισμένοι από μας νιώθουν ή προτρέπονται να νιώθουν ένοχοι για το πταίσμα, μάς βοήθησε να ερευνήσουμε αν υπάρχουν και παλιότερα εθνικά κακουργήματα, αν είναι διαχρονικά και ποιοι ευθύνονται γι’ αυτά. Ύστερα από τα αλλεπάλληλα στρώματα πλύσης εγκεφάλου των τελευταίων δεκαετιών που κόντεψαν να μας αποχαυνώσουν (αρκετοί πίστεψαν ακόμα και το Σημίτη που, μιλώντας για “ισχυρή Ελλάδα”, δανειζόταν όλο και περισσότερο), ο ΣΚΑΪ, σε περίοδο ωμού εκβιασμού, σε περίοδο άγριας τρομοκρατίας του έθνους, βάλθηκε να μας πείσει πόσο ευτυχισμένοι θα πρέπει να νιώθουμε, επειδή ανήκουμε σ’ αυτήν την Ε.Ε., στη ζώνη του Ευρώ και επειδή για πρώτη φορά το κράτος θα πάρει, εκτός από ιδιωτικά, και κρατικά δάνεια. Εννοείται, ότι κατά τον ΣΚΑΪ, κύριος αίτιος για την “πρόοδο και την ευημερία” είναι η “Δύση” και κύριος υπεύθυνος για τα δεινά είναι ο “αρνητής της”. Διευρύνθηκε λοιπόν ο εθνικός διάλογος σε μια περίοδο, όπου το επίθετο “εθνικός” ακούγεται από κυβερνητικά χείλη μόνον όταν πρέπει οι πολίτες να καταβάλουν φόρους, δηλαδή “κρατικά χαράτσια”. Σε μια περίοδο που η υποδούλωση των εθνών είναι επί θύραις (αφού η υποδούλωση των κρατών έχει συντελεστεί προ πολλού) ξαναφούντωσε η συζήτηση για το τι είναι “έθνος”, μια συζήτηση που την προκαλούν όσοι συνηγορούν στην ομογενοποίηση των εθνών.
Στις 22 Φεβρουαρίου 1821, ο πρωτότοκος γιος του Κωνσταντίνου Υψηλάντη “πέρασε τον Προύθο” (αυτή είναι η κλασική έκφραση με την οποία η κοινή ιστορία σηματοδοτεί ασαφώς την έναρξη της Επανάστασης). Στις 24 Φεβρουαρίου εξέδωσε προκηρύξεις. Η γνωστότερη, “Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος” έχει επισκιάσει τις υπόλοιπες (δυο απ’ αυτές εδώ). Θα παρηγοριόταν, ίσως, σήμερα ο Αλέξανδρος Υψηλάντης αν έβλεπε ότι η μετερνίχεια φυλάκισή του, οι προδοσίες που κατήγγειλε λίγο πριν συλληφθεί και η αδυναμία του να μιλήσει γι’ αυτά που έζησε, ήταν, βέβαια, οι χειρότερες εμπειρίες του, αλλά όχι ο χειρότερος εφιάλτης του. 190 χρόνια μετά, ο ΣΚΑΪ -στο πλαίσιο της ταύτισης των εθνών με τα κράτη, στο πλαίσιο της διάλυσης των υπαρχόντων πολιτισμών- επικροτεί και επαυξάνει: ο Αλέξανδρος ηγήθηκε μιας “άλλης στρατιωτικής εξέγερσης, περίπου την ίδια περίοδο με την Επανάσταση στην Πελοπόννησο”. Ηγήθηκε, δηλαδή, της “άλλης”, της “παράλληλης” προς την “επίσημη” Επανάσταση: την Επανάσταση της Πελοποννήσου, δηλαδή την επανάσταση της νεωτερικότητας, του αποκατακερματισμού, των χρηματικών δανείων, δηλαδή του δάνειου πολιτισμού και της κρατικής εξάρτησης. Ο ΣΚΑΪ εστίασε ιδιαίτερα στη συμβολική “Αγία Λαύρα”. Την κατέγραψε ως μύθο ουσίας, θέλοντας να κλονίσει τον ελλιπώς ενημερωμένο. Θέλησε να πείσει ότι το κράτος είχε λόγο να τον τρέφει επί 190 χρόνια με αναγκαία ψεύδη, που σήμερα είναι περιττά και επιζήμια, όπως “αποδεικνύει” η επιστημονική έρευνα. Αφού όμως αυτά δεν συνέβησαν, αφού η “Λαύρα” απλώς αποτελούσε την αναγκαία διδακτική συμπύκνωση και η απουσία της σε τίποτα δεν μεταβάλλει την ιστορία της Επανάστασης σε σχέση με την Εκκλησία, προκύπτει το ερώτημα, τι πρεμούρα είχε ο ΣΚΑΪ, να μας “διαφωτίσει” καλά και ντε, να μας “λυτρώσει” από τον εθνικό “μύθο”, σε περίοδο μετάβασής μας από την κρατική εξάρτηση στην εθνική εξαφάνιση. Μια πρώτη ένδειξη μπορεί να έχει ο ανυποψίαστος θεατής, όταν παρατηρήσει ότι τον 190χρονο μύθο μιας Επανάστασης με στόχο την Αθήνα, ο ΣΚΑΪ έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να τον ενισχύσει. Θέλησε δηλαδή να μας πείσει ότι οι επαναστατημένοι (ή κάποιοι “μεγάλοι οραματιστές”, τουλάχιστον) επεδίωξαν ένα κράτος δυτικού τύπου (μοντέρνο, σύγχρονο, προοδευτικό το βάφτισαν…), που θα βασιζόταν στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Στο πλαίσιο αυτό εξαφανίστηκε και η προετοιμασία της Επανάστασης στη Ρούμελη, ο ρόλος των Επτανήσων (λίγα στοιχεία εδώ κι εδώ), εξαφανίστηκαν πολλά, πάρα πολλά… και φυσικά, άλλα εμφανίστηκαν και τονίστηκαν στη θέση τους. Γι’ αυτό και η επιμονή του ΣΚΑΪ στον προσδιορισμό “Εθνική Επανάσταση”, που έκανε προς στιγμή τους αριστερούς (πανεπιστημιακούς και μη) να δυσανασχετήσουν. Πολλά τα καρπούζια στη μασχάλη του ΣΚΑΪ και το πιο σημαντικό (Έθνος=Κράτος) έπεσε απ’ τον τηλεοπτικό τίτλο, δημιουργώντας πρόσκαιρη σύγχυση, ακόμα και στο Πανεπιστήμιο. Λέγοντας “Εθνική Επανάσταση” ο ΣΚΑΪ εννοούσε “Κοσμική Επανάσταση”. Αυτή ήταν η περίφημη “Γέννηση ενός Έθνους”. Εφόσον λοιπόν οι χρηματοδότες του ΣΚΑΪ προφανώς πρόσκεινται στην ήδη συντελούμενη “Φεντεραλιστική, Αυτοκρατορική, Διεθνική Επανάσταση”, δηλαδή την “Επανάσταση” του παγκοσμιοποιημένου αεθνικού κεφαλαίου, μόνο την περίπτωση να ήταν η Επανάσταση του 1821 μια “Πολιτισμική-Πολυεθνική Επανάσταση” δεν θα εξέταζαν οι ιστορικοί του ΣΚΑΪ, αφού τότε θα έπρεπε να προσδιοριστεί ποιος πολιτισμός επαναστατούσε.
Συνεπώς, ο ΣΚΑΪ εμφανίστηκε σε πλήρη διαφωνία με τη ρήση του Κωνσταντίνου προς το γιο του Αλέξανδρο: “Υιέ μου, μη λησμονήσης ποτέ, ότι οι Έλληνες μόνον εις εαυτούς τους πρέπει να στηρίζωνται, όπως γίνωσιν ελεύθεροι”. Δικαίωμά του. Όπως, δικαίωμά του να συμφωνεί πλήρως με τον Βρετανό ΥπΕξ, λόρδο του Castlereagh, που επιθυμούσε να καταστήσει τους Έλληνες ένα “ξεπεσμένο, άψυχο έθνος”, συνεπώς, πλήρως “ακίνδυνο”. Η λιγότερο γνωστή αυτή δήλωση -σε σχέση με την αντίστοιχη, πολύ μεταγενέστερη του Kissinger- παρουσιάζει ενδιαφέρον, αφού επαληθεύεται ως πολιτική της βρετανοκρατίας (1833-1945) και της αμερικανοκρατίας (1945-2008). Ένα έθνος χάνει την ψυχή του και ξεπέφτει, όταν διαλύεται το ηθικό του πλαίσιο αναφοράς (έθνος > ήθος). Εκεί στόχευσε και ο διάδοχος του Castlereagh, ο George Canning, εκεί στόχευσε όλη η αποικιοκρατική πολιτική (τεράστιο το know-how από την Ινδία), εκεί στόχευσε και η πολιτική των δανείων (είχε ήδη εφαρμοστεί στη Ν. Αμερική) που δέσμευσε τη χώρα με τον δανεισμό του 1824-25, έναν δανεισμό που (με την κατάλληλη πολιτική υποβοήθηση) οδήγησε σε μια ατέλειωτη αλυσίδα εθνικών δανείων. Εκεί στόχευσε και ο ΣΚΑΪ, παρουσιάζοντας την Επανάσταση του 1821, όχι απλώς στερούμενη αυτοθυσίας και ιδανικών, αλλά ως μουσουλμανική εθνοκάθαρση, στηριγμένη στο θρησκευτικό φανατισμό! Δηλαδή, η θρησκευτική ηγεσία κρίθηκε ένοχη ως “απούσα” και ο μέσος-κατώτερος κλήρος κρίθηκε ένοχος ως “παρών-μακελάρης”. Ταυτόχρονα, στο πλαίσιο εξύμνησης του δυτικού παράγοντα, εμφανίστηκε και η ελληνική σημαία στα χέρια ενός φιλέλληνα αξιωματικού που πέφτει ένδοξα στη μάχη του Πέτα. Τίποτα ιδιαίτερο μέχρι εδώ. Το ξεχωριστό συνίσταται στο ότι δύο μόνο μάχες αναφέρθηκαν και αναπαραστάθηκαν οπτικά: το Πέτα και τα Δερβενάκια. Και φυσικά, κανένας ντόπιος επαναστάτης δεν κρατούσε σημαία στις δυο μοναδικές μάχες. Ούτε καν τη σημαία της Επιδαύρου. Κάπως έτσι χτίζεται η νέα Ιστορία ενός νέου Έθνους, που επιδιώκεται -σε πρώτη φάση- να ταυτιστεί πλήρως με το κράτος. Το θέμα που ανακύπτει δεν είναι απλώς η παραβίαση του Συντάγματος, ως προς το ρόλο της παιδείας. Δεν τίθεται μόνο θέμα καλλιέργειας της ηττοπάθειας και εμπέδωσης της υποταγής στον Έλληνα. Τίθεται ένα ευρύτερο θέμα: να καταρρακωθεί το ανθρώπινο ήθος, να καταστεί ο πολίτης λειτουργικώς αναλφάβητος και ως άψυχος διεθνοραγιάς πλέον, να συναινεί στον αυτοεξευτελισμό και στην εξαθλίωσή του. Τίθεται, ή μάλλον έχει ήδη τεθεί, και τώρα εμπεδώνεται η νέα ηθική όλων των “νόμιμων” πράξεων κάποιας Goldman Sachs, κάποιων κυβερνήσεων, κάποιων “διαιτητών”, όπως οι Moody’s-Fitch-S&P και ο ΟΗΕ, κάποιων ΜΚΟ, κάποιων πρέσβεων καλής θελήσεως… Νόμιμη διαδικασία, άρα και ηθική, είναι π.χ. το CDS, δηλαδή το ποντάρισμα πάνω στην ανθρώπινη εξαθλίωση, που συχνά οδηγεί στο θάνατο. Είπαμε, δικαίωμα του ΣΚΑΪ η πολιτική άποψη, ακόμα και η πιο απάνθρωπη (τι σόι κοινωνία “ανεκτικότητας” είμαστε). Όμως, η οικειοποίηση του Πανεπιστημίου και η συνειδητή κακοποίηση της επιστήμης, όχι μόνον δεν είναι δικαίωμα, αλλά συνιστά βαρύ παράπτωμα έναντι της ακαδημαϊκής κοινότητας και κακουργηματική ασέλγεια έναντι της κοινωνίας, ακόμα και στην κοινωνία της “ανεκτικότητας”.
Το “1821” του ΣΚΑΪ, ως μνημείο ελλείψεων-αντιφάσεων-επιστημονικής κακοποίησης, μάς βοήθησε τελικά να επανεξετάσουμε το όραμα των Υψηλαντών, που αποτελούσε το κόκκινο πανί για την ευρωπαϊκή πολιτική του 18ου-19ου αιώνα· και την αποικιοκρατική (παγκοσμιοποιητική) και την σταθεροποιητική – κεντροευρωπαϊκή. Ένα καίριο σημείο είναι τούτο: αν υπήρχαν δυο απόψεις για τον ελληνικό πολιτισμό, αυτές που συγκρούστηκαν κατά την Επανάσταση, τότε ποιος οργάνωσε και ξεκίνησε την Επανάσταση; Η μια άποψη; Η άλλη; Και οι δυο μαζί; Σ’ αυτό το ζήτημα ουσίας, ο -ευαίσθητος στην κατάρριψη των μύθων- ΣΚΑΪ προτίμησε την πλάγια μέθοδο. Προτίμησε να πει έμμεσα ότι τη δημιούργησε η “εκσυγχρονιστική” πτέρυγα, δηλαδή το κοσμικό έθνος, που γεννήθηκε 10-20 χρόνια πριν την Επανάσταση στο θεωρείο της πεφωτισμένης γκιλοτίνας! Γιατί όμως να μιλήσει πλάγια και δειλά (άλλαξε και τον υπότιτλο της τηλεοπτικής σειράς στο παρά πέντε), αν μπορούσε να αποδείξει ότι η Επανάσταση ήταν έργο των “εκσυγχρονιστών”; Από μετριοπάθεια μήπως; Επιβεβαιώνεται κάτι τέτοιο στην όλη του προσέγγιση; Γιατί να καταφερθεί με πολλαπλά ψευδή στοιχεία εναντίον της Εκκλησίας; Αν όντως η Αγ. Λαύρα ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη, ας μας υποδείξουν οι ιστορικοί του ΣΚΑΪ τα σημεία όπου υψώθηκαν τα κοσμικά λάβαρα, τα πρόσωπα που τα ύψωσαν και τις προεργασίες μέσω των οποίων οδηγηθήκαμε στο 1821. Τελικά, ήταν ψέματα αυτά που μάθαμε παλιά στο δημοτικό ή, στα όποια παγιωμένα ψέματα (από την αντίπερα της “Λαύρας” πλευρά), έγινε απόπειρα να προστεθούν κι άλλα, πολύ χοντρύτερα; Αρκεί να παρακολουθήσει κάποιος την παρουσίαση των Κλεφταρματολών και του Πατριαρχικού ρόλου, για να σχηματίσει μια πρώτη εντύπωση. Αρκεί να δει πώς πρόβαλε το “άνομο1821 στο σήμερα. Γιατί, εκεί που βγάζει κάποιος το καπέλο στο ΣΚΑΪ, είναι η ειλικρινής παραδοχή του λόγου για τον οποίο έφτιαξε το “1821”.
Οι αντιφάσεις και οι αυτοαναιρέσεις στην παρουσίαση του ΣΚΑΪ ήταν τόσο πολλές, ώστε να καταρρέει άμεσα η αιτιολογία του “πολύπλευρου επιστημονικού λόγου” (που κι αν ακόμα ήταν πρόθεση και γινόταν ισομερώς, θα μετέτρεπε την ιστορία σε στατιστική). Η απαρίθμηση όλων των αντιφάσεων θα έφτιαχνε ένα γιγαντιαίο, επιστημονικό -πλην βαρετό- έργο. Να πούμε δυο λόγια για ένα σημείο που ξεχωρίζει: το “συνταγματικό”. Το μέγα επιχείρημα απόδειξης της “προοδευτικής” μαυροκορδατικής πολιτικής κατά το 1821, που έρχεται να υποστηρίξει το πολιτικό “σήμερα”. Η μαυροκορδάτεια συνταγή μεταφερμένη στο σήμερα, με την ευθεία -ενίοτε- απειλή για την αυστηρή εφαρμογή της “νομιμότητας” συμπλέει με την τύφλωση και κώφωση που δείχνουν οι πολιτικοί (ιστορικοί) του ΣΚΑΪ στη δυσαρμονία της κυβέρνησης των δανείων με τη λαϊκή βάση. Τι “δεν είδε” ο ΣΚΑΪ; Μα, αυτό που και ο ίδιος έκανε: απειλές των δανειστών προς τους δανειζομένους, απειλές και τρόμος από τους εντόπιους κυβερνώντες με ένα και μόνο επιχείρημα: “στην αντίθετη περίπτωση, το χάος”. Κι αν στο σήμερα υπονοείται ή δειλά λέγεται “ο λαός δεν γνωρίζει, ο λαός παρασύρεται από τους λαϊκιστές των εύκολων συνθημάτων”, τότε εμφανίζεται μια ακόμα μεγαλύτερη αντίφαση: η ιστορική συκοφάντηση και η καταδίκη της καποδιστριακής διακυβέρνησης, επειδή συνειδητά παρέκαμψε το μαυροκορδάτειο σύνταγμα (η καταδίκη αυτή έχει σήμερα επανασυσκευαστεί από την ίδια “προοδευτική” ιστορική γραμμή ως αόριστη αποδοχή, με καταγραφή “σοβαρών επιφυλάξεων”). Και την αντίφαση αυτή συνοδεύει η κατάρρευση εκείνου του “συντάγματος”, του οποίου η προσχηματικότητα αποκαλύπτεται, ακόμα και μόνο από τα εξωτερικά, κοινά στοιχεία, μεταξύ της ανέγερσης του 1822 και της κατεδάφισης του 2012: το “σύνταγμα” αυτό συνδέεται με τα δάνεια, εμφανίζεται και εξαφανίζεται με τη διαδικασία του “κατεπείγοντος”.
Το ότι ο Θ. Βερέμης είναι υπέρμαχος της πολιτικής των δανείων και του ευρώ – βρόγχου είναι γνωστό. Το ότι μιλά υπέρ αυτών με το γνωστό επιχείρημα “δεν υπάρχει καλύτερη λύση”, επίσης. Είναι αυτός ο πάγιος, δογματικός λόγος που προσπαθεί με ελλιπή ή ψευδή στοιχεία να τεκμηριώσει την “αδύναμη Ελλάδα” από το 1821 (το 22 ο Κολοκοτρώνης “απέτυχε”, δυστυχώς, να φέρει τη δυτική βοήθεια, κάτι όμως που “κατάφερε” το 27 ο Καραϊσκάκης). Το ότι οι “πονηροί-τεμπέληδες Έλληνες” (όλοι μαζί) ξεγέλασαν την Κομισιόν, καλώντας τη Goldman Sachs να κρύψει το χρέος μέσω swap, το ότι ξεγελούσαν στη συνέχεια επί χρόνια την ανυποψίαστη Γιούροστατ, παραποιώντας κάθε χρόνο τα στοιχεία του προϋπολογισμού είναι κάτι αληθινό και σοβαρό· τόσο, όσο και η ευθύνη του Μπακόλα για την ήττα στη μάχη του Πέτα. Το ότι ο Θ. Βερέμης εντοπίζει και αναλύει την ατομική ευθύνη του πολίτη, όχι όμως του πολιτικού, που πρώτα φτιάχνει το νόμο-προσωπική ασπίδα και ύστερα δικαιολογείται ότι “δεν γνώριζε την οικονομική κατάσταση, αλλά πάντως, φταίνε οι προηγούμενοι” είναι θράσος ή σουρεαλισμός; Το ότι ο Θ. Βερέμης εντοπίζει το σύμπτωμα “δεν μαθαίνουν Ιστορία οι μαθητές του ελληνικού σχολείου”, αδυνατώντας όμως να εντοπίσει την ευθύνη, ενώ και Πανεπιστημιακός υπήρξε και πρόεδρος του Εθνικού (!) Συμβουλίου Παιδείας, τι συνιστά; Θράσος; Σουρεαλισμό; Τι είδους πολιτική επιστήμη είναι αυτή, που χαρακτηρίζει ως “δημοκρατία” την ολιγαρχική, υποκριτική, ρουσφετοκρατική, δυναστική κομματοκρατία και αποδίδει ατομικές ευθύνες στους πολίτες που ανταλλάσσουν την ψήφο τους με διορισμό, αλλά όχι στους πολιτικούς που μεταφέρουν βαλίτσες κομματικού/ατομικού χρήματος και διατηρούν ένα καθεστώς υποτέλειας;
Και ο “συνταγματικός” σουρεαλισμός: οι σημερινοί πολιτικοί μιλούν υπέρ του μονόδρομου “δανεισμός – ευρωζώνη” προειδοποιώντας “αν χρεοκοπήσουμε, θα υποστούμε τεράστια δεινά” (ενδιαφέρονται δηλαδή για μας, αφού οι Ελβετικές & Κεϊμάνιες κασέλες αναμένουν πάντα τον επιθεωρητή Κλουζώ). Όταν οι πολιτικοί λένε ότι φτάσαμε ως κράτος στο “μη παρέκει”, ανεξάρτητα από το πόσο αυτό αληθεύει ως δυνατότητα δανεισμού, ομολογούν ταυτόχρονα την αποτυχία του κληρονομικού πολιτικού μας συστήματος, δηλαδή των γονιών τους, των συγγενών τους, ακόμα και των ιδίων (Υφυπουργός Πολιτισμού, Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, Υπουργός Εξωτερικών ο Γ.Α.Π. στο διάστημα 1985-2004). Ταυτόχρονα, όχι απλώς δεν παραιτούνται, όχι μόνο δεν ζητούν ταπεινά συγγνώμη, αλλά μεθοδεύουν, εκβιάζουν, απαιτούν να συνεχίσουν να αποφασίζουν οι ίδιοι και προς την ίδια κατεύθυνση! [Η αποδοχή αυτής της παράκρουσης από τους πολίτες θα αποδείξει σε μεγάλο βαθμό το πόσο πέτυχε η διάλυση της παιδείας από το 1980. Πόσο πέτυχε η διάλυση της συλλογικής συνείδησης και η υποκατάσταση του άγραφου, ηθικού πλαισίου από τον πολιτικό νόμο, κάτι που μας ώθησε προς τον ατομισμό]. Την ίδια στιγμή, η λαϊκή δυσαρμονία αποσιωπάται, δηλαδή ο πολίτης υποχρεώνεται σε “σωτηρία”, η έκφραση διαφορετικής άποψης βαφτίζεται “λαϊκισμός” και δεν λαμβάνεται υπόψη, ο ΠτΔ σφυρίζει -κατά το Σύνταγμα, πάντα- αδιάφορα, οι βουλευτές το παραδέχονται πλέον και δημόσια ότι εκβιάζονται και ότι δεν γνωρίζουν τι ψηφίζουν, άρα η Βουλή χάνει τελείως το λόγο ύπαρξής της, η -κατά Μοντεσκιέ- ανεξάρτητη δικαιοσύνη σιωπά μπροστά στην μαζική καταπάτηση των θεσμών και τα ΜΜΕ εξακολουθούν να περιγράφουν μια άλλη χώρα (σιωπούν, χαζογελούν, μαγειρεύουν, προπαγανδίζουν, τρομοκρατούν και αναφέρουν την κομματική πειθαρχία ως να προβλέπεται κι αυτή στο άρθρο 60 του Συντάγματος). Για το καλό μας! Αυτά τα ωραία συμβαίνουν στη χώρα, μετά από 190 χρόνια πιστής εφαρμογής της δυτικής θεσμικότητας. Ή όχι; Εκτός κι αν ο Γ.Α.Π. παραιτήθηκε αυτοβούλως, εκτός κι αν νόμος και ήθος δίνουν το δικαίωμα να εκλέγεσαι με το Α πρόγραμμα και να εφαρμόζεις το αντίθετο Β, λέγοντας -όπως στο δημοτικό σχολείο- “δεν κατάλαβα, δεν ήξερα, νόμιζα, ένα παιδί μου είπε”.
Πού βρίσκονται οι ευθύνες σύμφωνα με αυτή τη “συνταγματική” λογική; μα…, στους πολίτες, που δεν πλήρωσαν φόρους ή ζήτησαν ρουσφέτι και όχι σε όσους πολιτικούς παρείχαν ρουσφέτια, παρακίνησαν προς τη διαφθορά, αδιαφόρησαν για τη φοροδιαφυγή, συρρίκνωσαν με κάθε τρόπο την εθνική οικονομία, συνήργησαν στην καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων, συνήργησαν στην καταλήστευση του μικροεπενδυτή μέσω του χρηματιστηρίου, πήραν μίζες από τις κρατικές προμήθειες, εκχώρησαν παθητικά ή ενεργητικά τον εθνικό πλούτο, κορόιδεψαν, δίχασαν και κατασυκοφάντησαν τους πολίτες, πήραν δάνεια και τα ξόδεψαν στο κομματικό κράτος… Αλλά κι αυτά μοιάζουν με επί μέρους πλημμελήματα μπροστά στον υπέρτατο, διαγραφόμενο κεντρικό στόχο: όπως το κράτος (κάποτε), έτσι και το έθνος (σήμερα) πρέπει να υποταχθεί στις “αγορές”. Τουτέστιν, ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ = ιδιωτικά μονοπώλια βασικών πόρων και υπηρεσιών, ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ / ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ = εγκαθίδρυση της ατομιστικής κοινωνίας, επιβολή της ηθικής της τοκογλυφίας, δυναστικό κράτος, ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ = όχι συγκεντρώσεις (όχι στο κάπνισμα, 23% στο σουβλάκι), ναι στην κάνναβη στο μπαλκόνι, ηλεκτρικό ρεύμα μόνο μετά την πληρωμή φόρων. Διερευνώντας το 1821, κυρίως όμως το πλαίσιο του διαφωτισμού μέσα στο οποίο λειτούργησε, μπορούμε να δούμε αν η σημερινή τρομοκρατία του εντόπιου κοινοβουλευτικού φασισμού έχει τις ιστορικές της καταβολές στην τρομοκρατία της Επανάστασης των ιακωβίνων, των γκουλαγκ της Επανάστασης των μπολσεβίκων και στη θηριωδία του ναζισμού. Αν, δηλαδή, η πλήρης διαστρέβλωση της Ιστορίας χρησιμοποιήθηκε και παλιότερα, αν κατάφερε η Ιστορία, όχι απλώς να υπερτονίσει και να υποβαθμίσει κατά βούληση, αλλά να βαφτίσει το άσπρο – μαύρο και αντίθετα.
Γιατί τόση σύνδεση της Επανάστασης με το σήμερα; α) γιατί οι συνθήκες και το διακύβευμα σε Ελλάδα, Ευρώπη, πλανήτη δεν μεταβλήθηκαν από τον 18ο αιώνα β) γιατί τη σύνδεση άλλοι την ξεκίνησαν και μάλιστα με ντουντούκες (καλό, τελικά, για μας).
Αλήθεια, μια που είδαμε τον κεντρικό ιστορικό του “1821”, εκτός από το να διαπιστώνει τη διαχρονική ευθύνη των δημοσίων υπαλλήλων, να διαρρηγνύει και τα ιμάτιά του σχετικά με την (αντίστοιχη της “ανομίας” των κλεφταρματολών) σημερινή “ανομία” των πολιτών, οφείλουμε να αναρωτηθούμε: αν συγκρίνουμε τα σημερινά δημόσια και ιδιωτικά διόδια με τους δερβενατζήδες επί Αλή Πασά και συγκρίνουμε την κάθε περίπτωση σε σχέση με το πολιτικό πλαίσιο στο οποίο ανήκει, τι συμπέρασμα βγάζουμε για την κατάχρηση εξουσίας επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και επί Αστικής Κοινοβουλευτικής “Δημοκρατίας”; Τι συμπέρασμα βγάζουμε για την εξέλιξη των δικαιωμάτων του πολίτη δύο και πλέον αιώνες μετά την Παρισινή διακήρυξη των δικαιωμάτων; Θα πει κάποιος: τώρα χάλασε η συνταγή. Μέχρι χθες, ούτε σύγκριση. Αν το δούμε στενά και απομονωμένα, ίσως, όμως η απλή λογική λέει ότι τα διόδια ήταν ένα τρανταχτό μεν, παράδειγμα δε, του βαρέως φορολογούμενου πολίτη, με χαμηλότατη έως ανύπαρκτη ανταποδοτικότητα των φόρων, που εισπράττονται και χρησιμεύουν μόνο στην αποπληρωμή των τοκογλυφικών, αντιπαραγωγικών στην πράξη, δανείων. Αν δούμε όμως ότι το παλιό καθεστώς λέγεται “δεσποτισμός” και το άλλο παίρνει τη θέση του ως “λιμπερτέ, εγκαλιτέ, φρατερνιτέ” (και ως πρόδρομος του μαρξισμού), δηλαδή ως πολίτευμα ριζικής ανατροπής των αδικιών και απονομής κοινωνικής δικαιοσύνης, αν δούμε το βαθμό της υποκρισίας του νεότερου συστήματος διακυβέρνησης, που βαφτίστηκε “φως” και “πολιτισμός”, τότε, πώς αξιοποιούμε τα συμπεράσματα που θα προκύψουν στην προκρούστεια ιστορία του 1821 (και την ΣΚΑΪ-εκδοχή και την παλαιότερη); Μήπως η απάτη της μαυροκορδάτειας “προόδου” είναι απολύτως αντίστοιχη με την ρήση “λεφτά υπάρχουν”; Μήπως η “δυτική σωτηρία” του 1827 είναι αντίστοιχη με αυτήν που αναγγέλθηκε το 2010 στο Καστελλόριζο; Μήπως ο Bentham του 18ου αιώνα είχε ρόλο αντίστοιχο με τον Friedman του 20ου; Μήπως η υπονόμευση του Καραϊσκάκη είναι σαν το σημερινό φούσκωμα του ελλείμματος, ώστε να καταπλεύσει ως σωτήρας η τρόικα I.M.F.-E.C.B.-E.U., όπως τότε η τρόικα Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία; Και αν σήμερα η τρόικα έχει τρία μέλη για να εξυπηρετείται καλύτερα ένας στόχος, μήπως, αντίστοιχα, και η τρόικα του 1827 (ως ένα αναγκαστικό-παροδικό στάδιο) δεν ήταν, και τόσο ομοιογενής;
Τη μαγιά για την Επανάσταση του 1821 μπορεί να την αποτέλεσαν οι Κλεφταρματολοί Εταιριστές, οι Μανιάτες, οι Σουλιώτες, η προοπτική της όμως στηρίχτηκε κυρίως στα Πανεπιστήμια. Η καρδιά της Εταιρίας προετοίμαζε τη στελέχωση ενός πολυεθνικού κράτους, σύγχρονου και ανεξάρτητου -όχι ψευδεπίγραφου- στα Πανεπιστήμια της Ιένα, του Γκέτιγκεν, της Βιέννης, του Παρισιού… Η σημερινή ανατροπή δεν μπορεί, παρά να στηριχτεί στο ίδιο σημείο, στο Πανεπιστήμιο. Αυτό που σε σημαντικό βαθμό κυριαρχείται από τη μονομέρεια και το φόβο. Φόβο, ακόμα και να εκφράσει αυτό που επεδίωξε η Επαναστατική Εταιρία του 1821: ο ελληνικός πολιτισμός προσδιόριζε την ταυτότητα των επαναστατών, άρα, θα ο ίδιος θα προσδιόριζε και την ταυτότητα του προκύπτοντος κράτους.



Tuesday, February 7, 2012

Βιβλιοπαρουσίαση στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου, 7.00 μ.μ. στον Πολιτιστικό Χώρο «Προποντίδα») ....

Το Ιστορικό Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού
και η Λέσχη Ανάγνωσης της Ραδιοφωνίας ΕΤ3
σας καλούν την Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου, 7.00 μ.μ. στον
Πολιτιστικό Χώρο «Προποντίδα», Ν. Πλαστήρα 14, Παραλιακή ζώνη Καλαμαριάς
στην παρουσίαση του βιβλίου των  Γιώργου Κόκκινου, Βλάση Αγτζίδη και Έλλης Λεμονίδου (εκδόσεις Ταξιδευτής):

Το τραύμα και οι πολιτικές της μνήμης

Ενδεικτικές όψεις των συμβολικών πολέμων για την Ιστορία και τη Μνήμη
Αναπτύσσοντας συγκριτικές οπτικές για:
-θέματα γενοκτονιών και μεγάλων πολεμικών καταστροφών, η έκδοση αφορά:
-θέματα ταυτότητας και ιδεολογίας του προσφυγικού ελληνισμού,
-τη μνήμη της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού,
-τη μνήμη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος σε ευρωπαϊκές χώρες (όπως η Γαλλία και η Πολωνία) και στις Η.Π.Α.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Νίκος ΜαραντζίδηςΑν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Σοφία Ηλιάδου-ΤάχουΑν. Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας
Δημήτρης ΜαυροσκούφηςΚαθηγητής Α.Π.Θ.    
και οι συγγραφείς:
Γιώργος ΚόκκινοςΚαθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου
Βλάσης ΑγτζίδηςΔρ. Σύγχρονης Ιστορίας
Συντονιστής:
Παύλος Νεράντζης,, Διευθυντής Ραδιοφωνίας ΕΤ3
 ———————————————————————–
Μπορείτε να δείτε τη συζήτηση που έγινε στην ΕΡΤ3, στην εκπομπή “Ανιχνεύσεις” του Παντελή Σαββίδη, με τους τρεις συγγραφείς:
και εδώ:

———————————————————————–
Σημαντικό τμήμα του βιβλίου περιλαμβάνει η μελέτη  Mνήμη, ταυτότητα και ιδεολογία στον ποντιακό ελληνισμό (σελ. 191-329), η οποία αναπτύσσεται στους εξής άξονες:
Ταυτότητες μέσα στο χρόνο
1. Στη Σοβιετική Ένωση μετά την Έξοδο
1.1. Ο σοβιετικός ελληνισμός του Μεσοπολέμου
1.1.1. Ταυτότητα και πολιτισμός
1.1.2. Το γλωσσικό ζήτημα
1.1.3  Οι αυτόνομες ελληνικές περιοχές
1.2. Οι σταλινικές διώξεις
1.3. Η νέα έξοδος
1.3.1. Αιτίες και διαδικασίες
1.3.2.  Η ταυτότητα των νέων προσφύγων

2. Πρόσφυγες του ’22 στη «μητέρα-πατρίδα»
2.1. Η αντιμετώπιση των προσφύγων. Οι δικοί μας Παλαιστίνιοι
2.2. Κράτος και πρόσφυγες
2.3. Πρόσφυγες και Αριστερά
2.3.1. Αντιμετώπιση
2.3.2. Ιδεολογικές κατασκευές και αλλοτρίωση
2.3.3. Πώς «αποφύγαμε» την παλαιστινιοποίηση;
2.3.4. Η γενοκτονία και η άρνησή της
2.3.5. Ο νέος «αυτοχθονισμός»
2.3.6. «Σταλινολόγοι» και σταλινολάγνοι (μια σύγκρουση για τις σταλινικές διώξεις)

3. Πολιτικές και κοινωνικές συμπεριφορές των προσφύγων
3
.1. Εσωτερικές διαφοροποιήσεις
3.2. Πολιτικές τάσεις και προσφυγικά συνέδρια
3.3. Θανάσιμες διαιρέσεις
3.4. Νέα συνάντηση σε νέες συνθήκες

4. Εξωελλαδικές διεργασίες
4.1. Η δυτική ποντιακή διασπορά
4.2. Στη Ρωσία: Μετά το σοκ της σοβιετικής κατάρρευσης
4.3. Στην Τουρκία: Η ανάδυση μιας “Post Modern Pontusculuk”

Saturday, February 4, 2012

4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1843 – Ο ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΩΡΗΑ, Ο ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ...

Στις 4 Φεβρουαρίου του 1843 σε ηλικία 73 ετών ο Αρχιστράτηγος του Απελευθερωτικού Αγώνα του 1821, περνάει στην αιωνιότητα. Αφήνει την τελευταία του πνοή νύχτα από αποπληξία.

Ο Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στο Ραμαβούνι της Μεσσηνίας, καταγόταν από το Λιμποβίσι της Καρύταινας και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Αλωνίσταινα της Αρκαδίας που ήταν τόπος καταγωγής της μητέρας του, Ζαμπίας Κωτσάκη (εκεί κατέφυγαν οι δυο τους, μετά το θάνατο του πατέρα). Ο πατέρας του Θεόδωρου, Κωνσταντής Κολοκοτρώνης, πήρε μέρος στην.....
ένοπλη εξέγερση που υποκινήθηκε από την Αικατερίνη Β' της Ρωσίας το 1770, και σκοτώθηκε μαζί με δύο αδελφούς και τον φημισμένο Παναγιώταρο στον πύργο της Καστάνιτσας από τους Τούρκους. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εισχώρησε στα σώματα των κλεφτών της Πελοποννήσου και στα 15 του έγινε καπετάνιος. Έχοντας αποκτήσει πείρα και στη θάλασσα ως κουρσάρος, το 1805 πήρε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις του ρωσικού στόλου κατά το Ρωσοτουρκικό πόλεμο. Τον Ιανουάριο του 1806 και ενώ βρισκόταν στην Πελοπόννησο βγήκε διάταγμα δίωξής του. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να ακολουθήσει πολύμηνη περιπετειώδης και δραματική καταδίωξη του από τους Τούρκους σε πολλά χωριά και πόλεις της Πελοποννήσου. Κατάφερε - μαχόμενος - να διαφύγει τελικά με πλοιάριο, φεύγοντας από περιοχή στα ανατολικά του Λακωνικού κόλπου και περνώντας στα Ρωσοκρατούμενα Κύθηρα με ενδιάμεση στάση στην Ελαφόνησο λόγω κακοκαιρίας. Από το 1810 υπηρέτησε στο ελληνικό στρατιωτικό σώμα του αγγλικού στρατού στη Ζάκυνθο, και τιμήθηκε με το βαθμό του ταγματάρχη για τη δράση του εναντίον των Γάλλων.


Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και άρχισε να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Ως απεσταλμένος της στη Μάνη σήκωσε τη σημαία της Επανάστασης στην Καλαμάτα στις 23 Μαρτίου 1821. Πρωταγωνίστησε σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις του αγώνα, όπως στη νίκη στο Βαλτέτσι (14 Μαΐου 1821), στην άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821), στην καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη στα Δερβενάκια (26 Ιουλίου 1822), όπου διέσωσε τον Αγώνα στην Πελοπόννησο αφού πρυτάνευσαν η ευφυΐα και η τόλμη του στρατηγικού του νου. Οι επιτυχίες αυτές τον ανέδειξαν σε αρχιστράτηγο της Πελοποννήσου. Στη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου πολλές φορές προσπάθησε να αμβλύνει τις αντιθέσεις ανάμεσα στους αντιπάλους, αλλά παρόλα αυτά δεν απέφυγε τη ρήξη. Μετά από ένοπλες συγκρούσεις, ο ίδιος και ο γιος του συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν στο Ναύπλιο. Υπήρξε ένθερμος οπαδός της πολιτικής του Καποδίστρια και πρωτοστάτησε στα γεγονότα για την ενθρόνιση του Όθωνα. Το 1833, όμως, οι διαφωνίες του με την Αντιβασιλεία τον οδήγησαν, μαζί με άλλους αγωνιστές, πάλι στις φυλακές του Ιτς-Καλέ στο Ναύπλιο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, και στις 25 Μαΐου 1834, μαζί με τον Πλαπούτα, καταδικάστηκε σε θάνατο. Έλαβε χάρη μετά την ενηλικίωση του Όθωνα το 1835, οπότε και ονομάστηκε στρατηγός και έλαβε το αξίωμα του «Συμβούλου της Επικρατείας». Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Κολοκοτρώνης υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη τα «Απομνημονεύματά» του, που κυκλοφόρησαν το 1851 με τον τίτλο Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836 και τα οποία αποτελούν πολύτιμη πηγή για την Ελληνική Επανάσταση. (WIK.)

ΥΣ : ΩΣ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΦΟΡΟ ΤΙΜΗΣ ΑΝΑΡΤΩ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΣΤΟΥΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΠΑΙΔΕΣ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ ΣΤΙΣ 7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1838
**

Παιδιά μου!

Εἰς τὸν τόπο τοῦτο, ὁποὺ ἐγὼ πατῶ σήμερα, ἐπατοῦσαν καὶ ἐδημηγοροῦσαν τὸν παλαιὸ καιρὸ ἄνδρες σοφοί, καὶ ἄνδρες μὲ τοὺς ὁποίους δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ συγκριθῶ καὶ οὔτε νὰ φθάσω τὰ ἴχνη των. Ἐγὼ ἐπιθυμοῦσα νὰ σᾶς ἰδῶ, παιδιά μου, εἰς τὴν μεγάλη δόξα τῶν προπατόρων μας, καὶ ἔρχομαι νὰ σᾶς εἰπῶ, ὅσα εἰς τὸν καιρὸ τοῦ ἀγῶνος καὶ πρὸ αὐτοῦ καὶ ὕστερα ἀπ᾿ αὐτὸν ὁ ἴδιος ἐπαρατήρησα, καὶ ἀπ᾿ αὐτὰ νὰ κάμωμε συμπερασμοὺς καὶ διὰ τὴν μέλλουσαν εὐτυχίαν σας, μολονότι ὁ Θεὸς μόνος ἠξεύρει τὰ μέλλοντα. Καὶ διὰ τοὺς παλαιοὺς Ἕλληνας, ὁποίας γνώσεις εἶχαν καὶ ποία δόξα καὶ τιμὴν ἔχαιραν κοντὰ εἰς τὰ ἄλλα ἔθνη τοῦ καιροῦ των, ὁποίους ἥρωας, στρατηγούς, πολιτικοὺς εἶχαν, διὰ ταῦτα σας λέγουν καθ᾿ ἡμέραν οἱ διδάσκαλοί σας καὶ οἱ πεπαιδευμένοι μας. Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἀρκετός. Σᾶς λέγω μόνον πὼς ἦταν σοφοί, καὶ ἀπὸ ἐδῶ ἐπῆραν καὶ ἐδανείσθησαν τὰ ἄλλα ἔθνη τὴν σοφίαν των.
Εἰς τὸν τόπον, τὸν ὁποῖον κατοικοῦμε, ἐκατοικοῦσαν οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους καὶ ἡμεῖς καταγόμεθα καὶ ἐλάβαμε τὸ ὄνομα τοῦτο. Αὐτοὶ διέφεραν ἀπὸ ἡμᾶς εἰς τὴν θρησκείαν, διότι ἐπροσκυνοῦσαν τὲς πέτρες καὶ τὰ ξύλα. Ἀφοῦ ὕστερα ἦλθε στὸν κόσμο ὁ Χριστός, οἱ λαοὶ ὅλοι ἐπίστευσαν εἰς τὸ Εὐαγγέλιό του, καὶ ἔπαυσαν νὰ λατρεύουν τὰ εἴδωλα. Δὲν ἐπῆρε μαζί του οὔτε σοφοὺς οὔτε προκομμένους, ἀλλ᾿ ἁπλοὺς ἀνθρώπους, χωρικοὺς καὶ ψαράδες, καὶ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔμαθαν ὅλες τὲς γλῶσσες τοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖοι, μολονότι ὅπου καὶ ἂν ἔβρισκαν ἐναντιότητες καὶ οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ τύραννοι τοὺς κατέτρεχαν, δὲν ἠμπόρεσε κανένας νὰ τοὺς κάμῃ τίποτα. Αὐτοὶ ἐστερέωσαν τὴν πίστιν.
Οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες, οἱ πρόγονοί μας, ἔπεσαν εἰς τὴν διχόνοια καὶ ἐτρώγονταν μεταξύ τους, καὶ ἔτσι ἔλαβαν καιρὸ πρῶτα οἱ Ρωμαῖοι, ἔπειτα ἄλλοι βάρβαροι καὶ τοὺς ὑπόταξαν. Ὕστερα ἦλθαν οἱ Μουσουλμάνοι καὶ ἔκαμαν ὅ,τι ἠμποροῦσαν, διὰ νὰ ἀλλάξη ὁ λαὸς τὴν πίστιν του. Ἔκοψαν γλῶσσες εἰς πολλοὺς ἀνθρώπους, ἀλλ᾿ ἐστάθη ἀδύνατο νὰ τὸ κατορθώσουν. Τὸν ἕνα ἔκοπταν, ὁ ἄλλος τὸ σταυρό του ἔκαμε. Σὰν εἶδε τοῦτο ὁ σουλτάνος, διόρισε ἕνα βιτσερὲ [ἀντιβασιλέα], ἕναν πατριάρχη, καὶ τοῦ ἔδωσε τὴν ἐξουσία τῆς ἐκκλησίας. Αὐτὸς καὶ ὁ λοιπὸς κλῆρος ἔκαμαν ὅ,τι τοὺς ἔλεγε ὁ σουλτάνος. Ὕστερον ἔγιναν οἱ κοτζαμπάσηδες [προεστοί] εἰς ὅλα τὰ μέρη. Ἡ τρίτη τάξη, οἱ ἔμποροι καὶ οἱ προκομμένοι, τὸ καλύτερο μέρος τῶν πολιτῶν, μὴν ὑποφέρνοντες τὸν ζυγὸ ἔφευγαν, καὶ οἱ γραμματισμένοι ἐπῆραν καὶ ἔφευγαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, τὴν πατρίδα των, καὶ ἔτσι ὁ λαός, ὅστις στερημένος ἀπὸ τὰ μέσα τῆς προκοπῆς, ἐκατήντησεν εἰς ἀθλίαν κατάσταση, καὶ αὐτὴ αὔξαινε κάθε ἡμέρα χειρότερα· διότι, ἂν εὑρίσκετο μεταξὺ τοῦ λαοῦ κανεὶς μὲ ὀλίγην μάθηση, τὸν ἐλάμβανε ὁ κλῆρος, ὅστις ἔχαιρε προνόμια, ἢ ἐσύρετο ἀπὸ τὸν ἔμπορο τῆς Εὐρώπης ὡς βοηθός του ἢ ἐγίνετο γραμματικὸς τοῦ προεστοῦ. Καὶ μερικοὶ μὴν ὑποφέροντες τὴν τυραννίαν τοῦ Τούρκου καὶ βλέποντας τὲς δόξες καὶ τὲς ἡδονὲς ὁποὺ ἀνελάμβαναν αὐτοί, ἄφηναν τὴν πίστη τους καὶ ἐγίνοντο Μουσουλμάνοι. Καὶ τοιουτοτρόπως κάθε ἡμέρα ὁ λαὸς ἐλίγνευε καὶ ἐπτώχαινε.
Εἰς αὐτὴν τὴν δυστυχισμένη κατάσταση μερικοὶ ἀπὸ τοὺς φυγάδες γραμματισμένους ἐμετάφραζαν καὶ ἔστελναν εἰς τὴν Ἑλλάδα βιβλία, καὶ εἰς αὐτοὺς πρέπει νὰ χρωστοῦμε εὐγνωμοσύνη, διότι εὐθὺς ὁποὺ κανένας ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ λαὸ ἐμάνθανε τὰ κοινὰ γράμματα, ἐδιάβαζεν αὐτὰ τὰ βιβλία καὶ ἔβλεπε ποίους εἴχαμε προγόνους, τί ἔκαμεν ὁ Θεμιστοκλῆς, ὁ Ἀριστείδης καὶ ἄλλοι πολλοὶ παλαιοί μας, καὶ ἐβλέπαμε καὶ εἰς ποίαν κατάσταση εὑρισκόμεθα τότε. Ὅθεν μᾶς ἦλθεν εἰς τὸ νοῦ νὰ τοὺς μιμηθοῦμε καὶ νὰ γίνουμε εὐτυχέστεροι. Καὶ ἔτσι ἔγινε καὶ ἐπροόδευσεν ἡ Ἑταιρεία.
Ὅταν ἀποφασίσαμε νὰ κάμωμε τὴν Ἐπανάσταση, δὲν ἐσυλλογισθήκαμε οὔτε πόσοι εἴμεθα οὔτε πὼς δὲν ἔχομε ἄρματα οὔτε ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἐβαστοῦσαν τὰ κάστρα καὶ τὰς πόλεις οὔτε κανένας φρόνιμος μᾶς εἶπε «ποῦ πᾶτε ἐδῶ νὰ πολεμήσετε μὲ σιταροκάραβα βατσέλα», ἀλλὰ ὡς μία βροχὴ ἔπεσε εἰς ὅλους μας ἡ ἐπιθυμία τῆς ἐλευθερίας μας, καὶ ὅλοι, καὶ ὁ κλῆρος μας καὶ οἱ προεστοὶ καὶ οἱ καπεταναῖοι καὶ οἱ πεπαιδευμένοι καὶ οἱ ἔμποροι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ὅλοι ἐσυμφωνήσαμε εἰς αὐτὸ τὸ σκοπὸ καὶ ἐκάμαμε τὴν Ἐπανάσταση.
Εἰς τὸν πρῶτο χρόνο τῆς Ἐπαναστάσεως εἴχαμε μεγάλη ὁμόνοια καὶ ὅλοι ἐτρέχαμε σύμφωνοι. Ὁ ἕνας ἐπῆγεν εἰς τὸν πόλεμο, ὁ ἀδελφός του ἔφερνε ξύλα, ἡ γυναῖκα του ἐζύμωνε, τὸ παιδί του ἐκουβαλοῦσε ψωμὶ καὶ μπαρουτόβολα εἰς τὸ στρατόπεδον καὶ ἐὰν αὐτὴ ἡ ὁμόνοια ἐβαστοῦσε ἀκόμη δυὸ χρόνους, ἠθέλαμε κυριεύσει καὶ τὴν Θεσσαλία καὶ τὴν Μακεδονία, καὶ ἴσως ἐφθάναμε καὶ ἕως τὴν Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τοὺς Τούρκους, ὁποὺ ἄκουγαν Ἕλληνα καὶ ἔφευγαν χίλια μίλια μακρά. Ἑκατὸν Ἕλληνες ἔβαζαν πέντε χιλιάδες ἐμπρός, καὶ ἕνα καράβι μίαν ἁρμάδα...
Ἐγώ, παιδιά μου, κατὰ κακή μου τύχη, ἐξ αἰτίας τῶν περιστάσεων, ἔμεινα ἀγράμματος καὶ διὰ τοῦτο σᾶς ζητῶ συγχώρηση, διότι δὲν ὁμιλῶ καθὼς οἱ δάσκαλοί σας. Σᾶς εἶπα ὅσα ὁ ἴδιος εἶδα, ἤκουσα καὶ ἐγνώρισα, διὰ νὰ ὠφεληθῆτε ἀπὸ τὰ ἀπερασμένα καὶ ἀπὸ τὰ κακὰ ἀποτελέσματα τῆς διχονοίας, τὴν ὁποίαν νὰ ἀποστρέφεσθε, καὶ νὰ ἔχετε ὁμόνοια. Ἐμᾶς μὴ μᾶς τηρᾶτε πλέον. Τὸ ἔργο μας καὶ ὁ καιρός μας ἐπέρασε. Καὶ αἱ ἡμέραι τῆς γενεᾶς, ἡ ὁποία σας ἄνοιξε τὸ δρόμο, θέλουν μετ᾿ ὀλίγον περάσει. Τὴν ἡμέρα τῆς ζωῆς μας θέλει διαδεχθῆ ἡ νύκτα τοῦ θανάτου μας, καθὼς τὴν ἡμέραν τῶν Ἁγίων Ἀσωμάτων θέλει διαδεχθῆ ἡ νύκτα καὶ ἡ αὐριανὴ ἡμέρα. Εἰς ἐσᾶς μένει νὰ ἰσάσετε καὶ νὰ στολίσετε τὸν τόπο, ὁποὺ ἡμεῖς ἐλευθερώσαμε· καί, διὰ νὰ γίνῃ τοῦτο, πρέπει νὰ ἔχετε ὡς θεμέλια της πολιτείας τὴν ὁμόνοια, τὴν θρησκεία, τὴν καλλιέργεια τοῦ θρόνου καὶ τὴν φρόνιμον ἐλευθερία.
Τελειώνω τὸ λόγο μου. Ζήτω ὁ βασιλεύς μας Ὄθων! Ζήτω οἱ σοφοὶ διδάσκαλοι! Ζήτω ἡ Ἑλληνικὴ Νεολαία!


**http://www.stoxos.gr/

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ 

Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011(el)



Friday, January 27, 2012

Η Ισπανία μπορεί να ζήσει χωρίς πλοία, δεν μπορεί όμως να ζήσει χωρίς τιμή ....

Περσινό άρθρο του κ. καθηγητή Χρίστου Γούδη για τα Ίμια
-
ΙΜΙΑ – Δεκαπέντε (+1) χρόνια μετά
Θα καταθέσω σήμερα μερικές αράδες που έγραψα τότε, την σκοτεινή εκείνη νύχτα των Ιμίων, του Ιανουαρίου του 1996, τότε που κάποιοι από τον χώρο του Αθηναϊκού Τύπου τις έκριναν πολύ αιχμηρές για να τις δημοσιεύσουν. Φοβούμαι πως σήμερα ηχούν πολύ ευγενικές
«Σε κάποια από τις πολυτάραχες στιγμές της ισπανικής ιστορίας ένας Ισπανός ναύαρχος, αν και βρέθηκε σε εμφανώς μειονεκτική θέση μπροστά στη μεγαλύτερη ναυτική ισχύ του αντιπάλου του, προτίμησε να μην αποφύγει την ναυμαχία λέγοντας: “Η Ισπανία μπορεί να ζήσει χωρίς πλοία, δεν μπορεί όμως να ζήσει χωρίς τιμή”. Σε αντίθεση με τον Ισπανό ομόλογό τους οι Έλληνες “ναύαρχοι” φαίνεται να πιστεύουν ότι η Ελλάς μπορεί να ζήσει χωρίς τιμή.
Αυτό απέδειξε η πρόσφατη κρίση με την Τουρκία στα Ίμια, που είχε σαν αποτέλεσμα την αποκάλυψη του μεγέθους της κατάπτωσης και της παρακμής της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα. Μετά από το σοκ της πολύπλευρης ήττας φάνηκε καθαρά, τόσο η ανικανότητα μιας μικροπολιτικής ηγεσίας να αποκρύψει ακόμη και την ανικανότητά της, όσο και η ανικανότητα μιας δονκιχωτικής στρατιωτικής ηγεσίας να νιώσει την ταπείνωση στην οποία οδήγησε τις ένοπλες δυνάμεις και τον ελληνικό λαό στο σύνολό του. Και πάνω απ’ όλα μετέτρεψε μιαν ασήμαντη μέχρι χθες βραχονησίδα σε παγόβουνο έτοιμο να βυθίσει το ακυβέρνητο πλοίο που πλανάται στην ταραχώδη θάλασσα του Αιγαίου. Γιατί τα Ίμια είναι παγόβουνο ή ακριβέστερα η κορυφή του παγόβουνου. Η εμφανής άκρη μιας κατάπτωσης βαθύτερης, ευρύτερης και συγκλονιστικότερης. Και του Αιγαίου τα νερά, ένας καθρέφτης για να δει επιτέλους η σύγχρονη Ελλάδα το πρόσωπό της χωρίς αυταπάτες, χωρίς ψιμύθια. Να δει πού την οδήγησε ο μακρόχρονος λαϊκισμός μιας αμοραλιστικής πολιτικής ηγεσίας που τους τελευταίους έκανε πρώτους και τους πρώτους έσχατους. Όχι μέσα από μια χριστιανική ηθική ανθρώπινης μικρότητας μπροστά στο ιερό, αλλά μέσα από μία συμπλεγματική συμπεριφορά ισοπέδωσης θεσμών, αξιών, και ιεραρχιών. Και όταν ήρθε η ώρα της κρίσεως, οι έσχατοι που είχαν βρεθεί πρώτοι έδειξαν το πραγματικό τους μέγεθος και ξαναέγιναν έσχατοι. Και μαζί τους στο δικό τους βυθό συμπαρέσυραν την ψευδαίσθηση της ελληνικής υπερηφάνειας.
Και τώρα ποιός θα διαχειρισθεί την κρίση; Τί πρέπει να γίνει; Γιατί αυτό το σύστημα που μέσα στα τελευταία χρόνια δομήθηκε, αναδομήθηκε, ετεροχρονίσθηκε, δωροδοκήθηκε, διασωληνώθηκε και γαλουχήθηκε με αερολογίες, ταχυδακτυλουργίες και βυθιότητες, καλείται να αντιμετωπίσει μιαν ανελέητη εξωτερική πίεση. Οι βάρβαροι κτυπούν ή μάλλον κλωτσούν την πόρτα μας. Και όταν ανυποψίαστοι οι “ταγοί” βγαίνουν στο “παράθυρο” δέχονται ηχηρά ραπίσματα που επί του παρόντος τουλάχιστον, μας τα εμφανίζουν σαν μέρος του αθώου – αν και αγροίκου – αγελαίου παιχνιδιού του “μπιζ”. Και μας προτείνουν και λύσεις. Ήδη διπλωματικοί κονδυλοφόροι, αντάξιοι απόγονοι της φαναριώτικης ψυχοσύνθεσης, άρχισαν να αρθρογραφούν. Και ψύχραιμοι “καθώς πρέπει” πολιτικοί μάς νουθετούν. Και τί μας λένε πίσω από τα φραστικά κορδελάκια τους; Να αναχθεί ο ραγιαδισμός σε επίσημη πολιτική γραμμή της χώρας και να παραχωρηθούν ανταλλάγματα για να εξευμενιστούν οι Τούρκοι. Μην τρομάζετε συνέλληνες. Συγκυριαρχία στο Αιγαίο, στην Κύπρο και στη Θράκη θα φέρει την ειρήνη, τον τουρισμό, την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του πετρελαίου, την ευημερία σε μας και στους γείτονες. Μην ακούτε τις σειρήνες των πολεμοκάπηλων, των πατριδοκάπηλων και των θερμοκέφαλων. Πόλεμος σημαίνει αίμα, χρήμα, θυσίες, αξίες, ηθικό, ψυχή. Σημαίνει ανάταξη δυνάμεων, ανάληψη της εξουσίας από τους ικανούς, τους πρώτους, κράτος δικαίου, ιεραρχίες, αξιοκρατική παιδεία, ανθηρή οικονομία, προσπάθεια, κόπους, ιδρώτα. Για τέτοια είμαστε τώρα; Για μερικούς βράχους θέλετε να δείτε τα παιδιά σας τυλιγμένα σε πανιά, αυτά τα μπλε και άσπρα, σημαίες ή δεν ξέρω τι άλλο; Τί είναι οι βραχονησίδες; Έρμα είναι, πετάξτε τα για ν’ ανέβει ψηλά το αερόστατο που λέγεται Ελλάς.
Έχουν δίκαιο; Εκφράζουν άραγε την πλειοψηφία των σημερινών Ελλήνων; Θα πορευτούμε λοιπόν στο μέλλον “χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ” και “χωρίς τιμή”. Ίσως, για να μην πω “φοβούμαι πως ναι”. Θα πρέπει όμως να μετρηθούμε. Έτσι μας λένε πως είναι οι Δημοκρατίες. Θα πρέπει να ψηφίσουμε και η μειοψηφία να υπακούσει στις επιταγές της πλειοψηφίας. Αν είμαστε μειοψηφία θα το κάνουμε. Ας μας δώσουν λοιπόν την πολυτέλεια ενός Δημοψηφίσματος μέσα στις τόσες και τόσες εκλογές που τόσο άφθονα έχουν σφραγίσει τη ζωή μας σε καθημερινή σχεδόν βάση. Ψηφίζουμε συνέχεια και για όλα. Ας ψηφίσουμε και γι’ αυτό το έστω “ασήμαντο” θέμα. Γιατί υπάρχει και η άλλη λύση: Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους, στα τρωκτικά, στις μαϊμούδες, στους σαλίγκαρους και σε όλους τους τραβεστί-τιτουλάριους που έχουν μετατρέψει τους νόμους σε διαπλεκόμενους υπονόμους, και αυτό που κάποτε λέγαμε Ελλάδα σε κήπο αναρριχητικών φυτών. Φωτιά και τσεκούρι στον Τούρκο και σε κάθε Τούρκο που μιλά ελληνικά και δηλώνει Έλληνας. Και ό,τι γίνει, και όπως έρθει, και ό,τι μείνει. Ό,τι κι αν γίνει, κι ό,τι κι αν μείνει θα’ χει τουλάχιστον τιμή και θα πορεύεται με το κεφάλι ψηλά. Κι όταν το κεφάλι μείνει ψηλά, θα μείνουν πολλά και θα γίνουν πολλά. Και δεν θα ντρέπεται κανείς που γεννιέται Έλληνας».
Αυτά έγραφα τότε τις μέρες της κρίσης των Ιμίων, κάτω από την φόρτιση των γεγονότων. Δεκαπέντε χρόνια μετά η Ελλάδα παραμένει ένα φρούριο πολιορκημένο που μέσα του αλωνίζει ελεύθερος ο εχθρός. Τα ερωτήματα, οι απορίες, η απογοήτευση για τον ρόλο που συνεχίζουν να διαδραματίζουν (ή μήπως να διακωμωδούν;) οι ταγοί μας συνεχίζουν να πλανώνται. Ποιός ή ποιοί σχεδιάζουν, τί και γιατί και πότε; Ποιός ή ποιοί στοχεύουν στον επηρεασμό του τρόπου με τον οποίο προσλαμβάνουμε την πατρίδα μας, και πώς και με ποιούς μεθοδεύουν τον εθνομηδενισμό μας; Σε αυτή την σκοτεινή υπόθεση ενός υφέρποντος αφελληνισμού ποιοί είναι οι πράκτορες και ποιοί οι κρετίνοι; Ποιοί είναι αυτοί που διαμορφώνουν καταστάσεις τέτοιες, ώστε την ώρα της κρίσεως να μας αναγκάζουν να ψελλίζουμε ότι «η Κύπρος είναι μακριά» αντί να βλέπουμε ότι «η Κωνσταντινούπολη είναι κοντά»;
Το πόσο κοντά είναι η Κωνσταντινούπολη, μας το υπενθυμίζει κατά ένα περίεργο τρόπο, η κατάληξη της κρίσεως των Ιμίων. Τρεις Έλληνες αξιωματικοί, πιστοί στο καθήκον τους, έσωσαν την τιμή των όπλων χάνοντας τη ζωή τους από την πτώση του ελικοπτέρου τους, κατά την διάρκεια της αναγνωριστικής πτήσεως αυτοκτονίας πάνω από την νησίδα στην οποία είχαν αποβιβασθεί δεκατρείς Τούρκοι κομάντος (η λεγόμενη «Ομάδα Καρντάκ»). Τι συνέβη όμως στη συνέχεια με αυτούς, που τόλμησαν να πατήσουν, έστω και πρόσκαιρα, το ελληνικό έδαφος; Δέκα από αυτούς σκοτώθηκαν, όταν μετά από λίγες μέρες ανατινάχθηκε εν πτήσει το ελικόπτερό τους κατά την διάρκεια άσκησης στον κόλπο της Μαρμαρίδας, ενώ λίγο αργότερα δύο εκ των επιζώντων έχασαν τη ζωή τους σε ισάριθμα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα. Τέλος, ο τελευταίος επιζών, ο αρχηγός τους, ένας ικανός Τούρκος αξιωματικός των Καταδρομών, που αποσπάσθηκε στην Γεωργία ως προσωπικό του ΟΗΕ, αμέσως μετά την επιστροφή του στην Τουρκία το 2003, δολοφονήθηκε από τρείς άγνωστους νεαρούς που του επετέθησαν με μαχαίρια στην κεντρική πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης…
Ο Θεός της Ελλάδος με την θεοδικία του ή η εφαρμογή της παρότρυνσης των αρχαίων προγονικών θεών μας, «συν Αθηνά και χείρα κίνει»; Εσείς να δώσετε την απάντηση. Και να μην ξεχνάτε ποτέ ότι οι Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά πως σε ένα πόλεμο μαζί μας, ριψοκινδυνεύουν να χάσουν την Κωνσταντινούπολη. Το γνωρίζουν και το φοβούνται. Και ορθώς φοβούνται. Η διάβαση του Έβρου (και η ανάκτηση της Ανατολικής Θράκης) θα πρέπει να είναι ο κύριος στρατηγικός στόχος της εθνικής μας προσπάθειας, αν και όταν η ρήξη με την Τουρκία καταστεί αναπόφευκτη. Και σ΄ όποιον πει: «ου διαβατός» η απάντηση είναι μία και μοναδική, την έδωσε ο Αλέξανδρος στον Γρανικό: «διαβατέος». Από την Κωνσταντινούπολη περνά η ελευθερία της Κύπρου και η ελληνικότητα του Αιγαίου.
Ας μην αυταπατώμεθα. Η ρευστότητα ένθεν κακείθεν των συνόρων μας είναι τέτοιας έκτασης και το θράσος των βαρβάρων τόσο μεγάλο, που μια πολεμική εμπλοκή της χώρας μας στο ορατό μέλλον δεν θα πρέπει να αποκλείεται. Οι επαιτείες και οι παρακλήσεις στην Εσπερία και την αμερικανική (άγρια) Δύση δεν διασφαλίζουν την εθνική μας ακεραιότητα.
Οι Έλληνες έχουν σήμερα ανάγκη να νιώσουν περήφανοι. Στοιχειώδες χρέος των ηγετών τους είναι να αισθανθούν τον παλμό του έθνους και αντί να προσπαθούν να τον κατασβέσουν, να σκεφτούν πως υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία που τα έθνη οφείλουν να είναι προετοιμασμένα – ηθικά, ψυχολογικά και υλικά – για να δώσουν τον υπέρ πάντων αγώνα.
Ινστιτούτο Εθνικών και Κοινωνικών Μελετών
Δημοσιεύτηκε από Geo Kok στις Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2021
Δημοσιεύτηκε από Geo Kok στις Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2021

https://www.youtube.com/watch?v=q6zSoc2ntM4

Δημοσιεύτηκε από Geo Kok στις Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2021

Calculadora para la Cola de Vacunación en México

Featured Post

“The U.S. must stop supporting terrorists who are destroying Syria and her people" : US Congresswoman, Tulsi Gabbard

US Congresswoman, Tulsi Gabbard, recently visited Syria, and even met with President Bashar Al-Assad. She also visited the recently libe...