Showing posts with label Διεθνές Δικαστήριο της ΧΑΓΗΣ. Show all posts
Showing posts with label Διεθνές Δικαστήριο της ΧΑΓΗΣ. Show all posts

Wednesday, April 18, 2012

Τα επόμενα βήματα στις σχέσεις Ελλάδας – Σκοπίων- Τι σημαίνει η απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης ...

Γεώργιος Κουμουτσάκος
Στις αρχές του περασμένου Δεκεμβρίου το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ανακοίνωσε την απόφασή του στην Υπόθεση της προσφυγής της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας κατά της Ελλάδας.
Η πΓΔΜ είχε υποβάλλει δύο αιτήματα προς το Δικαστήριο:
- Να διαπιστώσει εάν η Ελλάδα στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι το 2008, είχε παραβιάσει τις υποχρεώσεις της στο πλαίσιο της Ενδιάμεσης Συμφωνίας και.....

Monday, March 5, 2012

Άσκοπος διάλογος για το σκοπιανό .....

Κωνσταντίνος Χολέβας (syndpeiraia.blogspot.com)
Πολιτικός Επιστήμων
-
Τι γυρεύει η αλεπού που λέγεται Μάθιου Νίμετζ στο βαλκανικό παζάρι Αθηνών-Σκοπίων; Ο διαμεσολαβητής του ΟΗΕ επανέρχεται και καλεί τις δύο πλευρές σε διάλογο άνευ λόγου και αιτίας. Προσωπικά θα συνιστούσα στους αρμοδίους της Εξωτερικής μας Πολιτικής να αποφύγουν κάθε δέσμευση και κάθε συζήτηση εις βάθος. Θα ήμουν ευτυχής αν μπορούσαμε τελείως να αποφύγουμε τον νέο γύρο συζητήσεων. Το πρόβλημα με την ελληνική πλευρά στους διμερείς διαλόγους είναι ότι πάντα κάνουμε μία μικρή υποχώρηση χάριν του διαλόγου, ενώ η άλλη πλευρά δεν κάνει την παραμικρή παραχώρηση. Και όταν ξαναρχίζει ο επόμενος γύρος η συζήτηση ξεκινά από το σημείο της τελευταίας ελληνικής υποχωρήσεως.

Ο κ. Νίμετζ αμείβεται από τον ΟΗΕ για να κάνει τη δουλειά του, αλλά δεν είναι αντικειμενικός. Επί έτη προήδρευε του Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Ν. Α. Ευρώπη, το οποίο μεταξύ άλλων επιχείρησε -και επιμένει ακόμη- να διαδώσει στα ελληνικά σχολεία μία φιλοτουρκική και φιλοσκοπιανή τετράτομη Ιστορία των Βαλκανίων. Ο ίδιος είναι που έριξε την ιδέα της ελληνικής υποχωρήσεως ως προς τη χρήση του ονόματος Μακεδονία. Κατά τον κ. Νίμετζ η χώρα μας πρέπει να το πάρει απόφαση ότι με μία λύση τύπου Άνω Μακεδονία κ.λπ θα υποχρεωθούμε να καταργήσουμε το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, να μετονομάσουμε το αεροδρόμιο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και γενικά να προβούμε σε οδυνηρές παραχωρήσεις προς τους σφετεριστές του πολιτισμού μας. Μπορεί μεν ο Γ Παπανδρέου να υπέκυψε στις απόψεις αυτές καταργώντας το Υπουργείο Μακεδονίας -Θράκης,
αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είμαστε δέσμιοι των λαθών του. Και η σημερινή ηγεσία του ΥΠΕΞ , αλλά και αυτή που θα προκύψει από τις επικείμενες εκλογές, πρέπει να προσανατολίσουν τις διπλωματικές μας προσπάθειες προς κατευθύνσεις ρεαλιστικότερες, πρακτικότερες και εθνικώς αξιοπρεπέστερες.
Και σε τελευταία ανάλυση τί προσδοκούμε να βγει από την ταλαιπωρία του νέου διαλόγου; Απολύτως τίποτε! Η σκοπιανή κυβέρνηση Γκρούεφσκι απολαμβάνει την Πύρρειο νίκη της στο Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου της Χάγης, η οποία ουδέν ουσιαστικό κέρδος τής απέφερε. Οι περί τον εθνικιστή Γκρούεφσκι ηδονίζονται να ανεγείρουν αγάλματα του Αλεξάνδρου, να διδάσκουν κάθε τι το ανθελληνικό στα σχολεία τους και να προπαγανδίζουν περί ανυπάρκτων μειονοτήτων στη χώρα μας. Αν είχαμε δει έστω και κάποια σημάδια καλών και υποχωρητικών διαθέσεων από πλευράς ΠΓΔΜ θα έλεγα ότι έστω και για τα μάτια του κόσμου ας πάμε να πιούμε ένα καφεδάκι με τον Νίμετζ και τους Σκοπιανούς αντιπροσώπους. Αλά εδώ το κακό παράγινε. Εκεί που μας χρωστάγανε θα μας πάρουν και το βόδι.
Όχι μόνο η διαδικασία του διαλόγου βλάπτει τη χώρα μας, αλλά και η βάση στην οποία γίνεται. Κάναμε μία τακτική υποχώρηση και αρχίσαμε –κακώς- να συζητούμε για σύνθετη ονομασία. Αποθρασύναμε τους Σκοπιανούς, άρα απέτυχε ο ελιγμός. Η μόνη λύση είναι να επαναδιαπραγματευθούμε από θέση ισχύος τονίζοντας ότι δεν δεχόμαστε καμία χρήση του όρου Μακεδονία , ούτε σύνθετη ούτε παράγωγη στο τελικό όνομα του κρατιδίου.

Προ ημερών σε αγώνα χάντμπολ μεταξύ Κοσσόβου και Σκοπίων οι Αλβανοί Κοσσοβάροι είχαν αναρτήσει ένα ειρωνικό πανό για τους Σκοπιανούς: «Ο Θεός μας έκανε Βούλγαρους, ο Τίτο μας έκανε Μακεδόνες»! Αυτή είναι η αλήθεια. Το τεχνητό κατασκεύασμα του κομμουνιστή Τίτο που απεκλήθη «μακεδονικό έθνος» δεν έχει μέλλον. Η πολυπληθής αλβανική κοινότητα θέλει να ενωθεί με το Κόσσοβο και πολλοί από την σλαβική κοινότητα δηλώνουν πάλι Βούλγαροι. Γιατί να υποχωρούμε μπροστά σε ένα κράτος, το οποίο ετοιμάζεται να διαλυθεί;

Friday, March 2, 2012

Εμείς και τα Σκόπια (από τα συλλαλητήρια του 1992-94 στο άλλο άκρο της αγνόησης του θέματος) ....

-
Στη χώρα μας λειτουργούμε  με τη λογική του εκκρεμούς  και στα εθνικά μας θέματα κι΄ έτσι από τα συλλαλητήρια του 1992-94 για την μη αναγνώριση των Σκοπίων με το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ  περάσαμε  στο άλλο άκρο της αγνόησης του θέματος και  ξανασχοληθήκαμε ουσιαστικά με το θέμα όταν η FYROM επεδίωκε ένταξη στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε  και τώρα λόγω της δυσμενούς (αν και χωρίς πρακτικά αποτελέσματα)για τη χώρα μας απόφασης του Δ.Δ της Χάγης.
Προεισαγωγικά πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι στο συγκεκριμένο θέμα έλειπε   η στρατηγική από τη χώρα μας.. Για 50-60 χρόνια   ανεχόμασταν, με κάποιες διπλωματικές διαμαρτυρίες ,την ύπαρξη του κρατιδίου με την ονομασία «Μακεδονία» στο πλαίσιο της Γιουγκοσλαβίας ενώ -πέραν της ονομασίας-  συστηματικά παραβίαζε( εμφανώς τουλάχιστον στην πρώτη 20ετια της ύπαρξης του) τα ανθρώπινα δικαιώματα για τους Ελληνικής καταγωγής πολίτες με δημεύσεις περιουσιών, με εκτοπίσεις και αλλαγές ονοματεπωνύμων και  έμμεσα εκδιώξεις στην Ελλάδα(περίπτωση 3.500 Σαρακατσάνων που  την περίοδο 1955-1968 «έφυγαν» από Σκόπια και εγκαταστάθηκαν στο Δήμο Ελευθερίου-Κορδελιού Θεσσαλονίκης. ΄Όταν το κρατίδιο αυτονομήθηκε το 1991  , έγινε πιο ορατό το πρόβλημα και ενώ στα Βαλκάνια ουσιαστικά είμαστε οι μόνοι που θέλουμε να παραμείνει βιώσιμο αυτό το κράτος δεν καταφέραμε να προβάλλουμε αποτελεσματικά διεθνώς τις θέσεις μας που ταυτίζονται με την ιστορική αλήθεια    και την ευαισθησία μας στο θέμα της ονομασίας αλλά ούτε πείσαμε τους κατοίκους της FYROM   ότι  η ευρωπαϊκή τους προοπτική επιβάλλει να απεγκλωβιστούν από τις παρωπίδες του παρελθόντος και να ατενίσουν το μέλλον στηριζόμενοι στην συνεργασία με την Ελλάδα με  ονομασία που θα σέβεται και την Ελληνική ευαισθησία.
Για την σημερινή κατάσταση:   επιγραμματικά επισημαίνω ότι σήμερα  στη FYROM μεγάλο μέρος των ξένων επενδύσεων είναι από Ελλάδα,  η  ανεργία ανέρχεται στο 35-40%, η ανασφάλεια εντείνεται κι΄ οι σχέσεις Αλβανών και Σλάβων ,που διέρχονται περίοδο ύφεσης ,  θα οδηγηθούν σε έκρηξη  στο μέλλον και αυτό το κράτος θα μπορεί να λειτουργεί μόνο   υπό συνεχή  εποπτεία  ως προτεκτοράτο των HΠΑ…Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι τον Νοέμβριο του 2003 που βρισκόμουν στα Σκόπια,  επικεφαλής αντιπροσωπείας του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης για σεμινάριο σε δικηγόρους των Σκοπίων,  σε εφαρμογή της συμφωνίας της Αχρίδας  εκείνο τον μήνα απολύονταν από το Υπουργείο Οικονομικών περίπου 300 Σλάβοι υπάλληλοι και προσλαμβάνονταν αντίστοιχα  Αλβανοί, για να  υπάρχει η δέουσα αναλογία που επέβαλλε η συνθήκη της Αχρίδας, γεγονός που   αντιμετωπίζονταν από τους σλαβόφωνους  συνομιλητές μου με εκδηλώσεις οργής και οι οποίοι μου έλεγαν ότι η Αλβανική συνοικία των Σκοπίων μετά τις 6μ.μ.είναι απροσπέλαστη για τους Σλάβους.
Την ίδια εποχή  η γειτονική Βουλγαρία με μεθοδικότητα χάραζε στρατηγική για μετά 30-40 χρόνια αξιοποιώντας και τον πόθο των κατοίκων της FYROM να αποκτήσουν διαβατήριο χώρας- μέλους της Ε.Ε. ΄Έτσι λόγω της ένταξης της Βουλγαρίας στην Ε.Ε ,από 1-1- 2007,χιλιάδες  Σλάβοι των Σκοπίων , πριν και μετά, επικαλούμενοι Βουλγαρική καταγωγή ζητούν και αποκτούν Βουλγαρική υπηκοότητα(μεταξύ αυτών και τ. πρωθυπουργός της FYROM),ενώ παράλληλα  η  Ρουμανία προσπαθεί να οικειοποιηθεί τους    Βλαχόφωνους  της FYROM  παρέχοντας κάθε χρόνο δεκάδες   υποτροφίες για σπουδές σε Ρουμανικά ΑΕΙ.
Την ίδια περίοδο   οι νέοι των Σκοπίων ζητούσαν να μάθουν Ελληνικά(  για να έχουν  πιθανότητες πρόσληψης  στις Ελληνικές επιχειρήσεις που λειτουργούν εκεί) αλλά η Ελληνική πολιτεία δεν  επεδίωξε την δημιουργία ενός φορέα(κάτι σαν το  Ινστιτούτο Γκαίτε)που θα  μπορούσε να αναλάβει την προώθηση της διδασκαλίας της Ελληνικής γλώσσας και στα Σκόπια  αλλά και σε όλα τα Βαλκάνια(υπάρχουν βέβαια ιδιωτικά φροντιστήρια που συντηρούν με ιεραποστολικό ζήλο σωματεία από Ελλάδα )   κι΄ έτσι η Ελλάδα έχασε μοναδική ευκαιρία να κάνει την Ελληνική γλώσσα, γλώσσα εργασίας στα Βαλκάνια.. .Παράλληλα, κι ενώ  η  Βουλγαρία υλοποιεί εδώ και 20 χρόνια πρόγραμμα παροχής υποτροφιών σε νέους των Σκοπίων για σπουδές σε Βουλγαρικά ΑΕΙ και  ενθαρρύνει    αδελφοποιήσεις πόλεων της  Βουλγαρίας με πόλεις της ανατολικής πλευράς της FYROM , η Ελλάδα παρακολουθεί ως θεατής τις εξελίξεις  επικαλούμενη οικονομική αδυναμία…  κι΄έτσι έδινε ετησίως 3-4 υποτροφίες  σε παιδιά ομογενών από Σκόπια ενώ η εξαθλιωμένη Ρουμανία έδινε πάνω από 60 προσπαθώντας  να οικειοποιηθεί τους βλαχόφωνους…
Θα μπορούσα  «μετά λόγου γνώσεως»να πω πολύ περισσότερα  αλλά δεν  είναι στόχος μου  να καταδείξω  την διαχρονική   ολιγωρία της Ελληνικής πολιτείας.
           Στην παρούσα φάση λόγω της απόφασης του Δ.Δ της Χάγης θα έχουμε οπισθοδρόμηση   στο θέμα της  εξεύρεσης λύσης στο θέμα της ονομασίας κι΄  αυτό γιατί η κυβέρνηση των Σκοπίων θα συνεχίσει να επιδεικνύει  παραληρηματικό εθνικισμό γεμίζοντας τις πλατείες όλων των πόλεών της  με αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Φιλίππου. Καθημερινά  θα προσπαθεί να  πείσει τους πολίτες ότι για όλα τα δεινά τους(ανεργία, απομόνωση κλπ)φταίει η Ελλάδα και η αλήθεια είναι ότι επιτυχώς κάνει πλύση εγκεφάλου στους πολίτες γιατί λειτουργεί με Σταλινική νοοτροπία   και κάθε αντίθετη φωνή, που έχει κάποια εμβέλεια ,απομονώνεται. ΄΄ Έτσι η  λύση για το θέμα της ονομασίας του κρατιδίου των Σκοπίων απομακρύνεται περισσότερο γιατί η απόφαση της Χάγης θα αυξήσει τον παραληρηματικό εθνικισμό των Σκοπίων  ενώ η  Ε.Ε και οι ΗΠΑ δεν πιέζουν πραγματικά την ηγεσία των Σκοπίων για εξεύρεση λύσης.
           Βεβαίως η κυβέρνηση της FYROM θέλοντας να δείξει ότι έχει καλή πρόθεση θα πιέζει τον κ.Νίμιτς για νέες πρωτοβουλίες(σ΄ αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και ο  πρόσφατος-Φεβρουάριο του 2012- νέος κύκλος επαφών του με Ελλάδα-Σκόπια )και τους ΄Έλληνες πολιτικούς για συναντήσεις , για να δείξει δήθεν πνεύμα συνεργασίας και για να  πιεσθεί η Ελλάδα και να μην αντιδράσει σε αίτημα  ένταξης  των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ ως FYROM..
            Νομίζω ότι επιβάλλεται πλέον από τη χώρα μας  να εξετασθεί σοβαρά το ενδεχόμενο καταγγελίας  της ενδιάμεσης συμφωνίας, μετά από τεκμηριωμένη  ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης, δεδομένου ότι  ήταν ετεροβαρής εις βάρος της Ελλάδας ,δεν προφύλαξε τα συμφέροντά μας και επέτρεψε στους Σλάβους των Σκοπίων να χρησιμοποιούν το λεγόμενο Συνταγματικό όνομα. Η ενδιάμεση συμφωνία, που έχει λήξει  το 2002 , χρησιμοποιείται ως όχημα από τους Σλάβους των Σκοπίων για διαιώνιση της σημερινής κατάστασης και πιθανόν η καταγγελία της να δημιουργούσε καλύτερες προϋποθέσεις για τη χώρα μας..
            Σε κάθε περίπτωση  η Ελλάδα(παράλληλα με τον αγώνα  για ανάκαμψη της οικονομίας)  πρέπει να αποδυθεί σε αγώνα για να πεισθούν η Ε.Ε και οι ΗΠΑ ότι για την ασφάλεια της περιοχής δεν πρέπει να αρχίσουν  συζητήσεις για ένταξη των Σκοπίων σε Ε.Ε και ΝΑΤΟ πριν επιτευχθεί  λύση στο θέμα της ονομασίας της FYROM κι ΄ότι η ονομασία αυτή δεν πρέπει να θίγει  την εθνική ευαισθησία μας  και με πρόβλεψη υποχρεωτικής χρήσης αυτής   για κάθε χρήση(erga  omnes) .  Χρειάζεται  ψυχραιμία,  μακρόχρονος σχεδιασμός και στρατηγική και στο πλαίσιο αυτό πρέπει να υπάρξει και στήριξη   των «ρεαλιστικών»-  φιλοευρωπαικών  δυνάμεων στη FYROM με  προβολή της Ευρωπαϊκής προοπτικής  αλλά και διαρκής  υπόμνηση σε Ε.Ε, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ ότι η   ανοχή προς τους εξτρεμιστές των Σκοπίων( για τον εξτρεμισμό των Σκοπίων διαμαρτυρήθηκε έντονα και η Βουλγαρία   τα τελευταία χρόνια ) λειτουργεί αποσταθεροποιητικά στα Βαλκάνια κι΄ ότι πρέπει να υπάρξει λύση που δεν θα επιτρέπει στην  FYROM καλλιέργεια αλυτρωτισμού και  οικειοποίηση ονομασίας η  συμβόλων που ανήκουν σε γειτονικούς λαούς.
              * Δικηγόρος-συγγραφέας. Διετέλεσε πρόεδρος  του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσ/νίκης την περίοδο 2005-2008.
————–
ΣΧΕΤΙΚΑ1 :
 ΣΧΕΤΙΚΑ2 :

Thursday, February 16, 2012

Ελληνική πολιτική και διπλωματική δυσοσμία από την απόφαση του Δ.Δ.Χάγης – Καταγγελία της Ενδιάμεσης Συμφωνίας ; ....

Ε.Ν.Καραγιάννης, Πρέσβυς ε.τ.
-
Η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης της 5ης Δεκεμβρίου 2011 με την οποίαν καταδικάστηκε η χώρα μας για παραβίαση της υποχρέωσης της που απέρρεε από την Ενδιάμεση Συμφωνία ( άρθρο 11 παρ.1) να υποστηρίξει την υποψηφιότητα της πΓΔΜ στην ένταξη της στο ΝΑΤΟ ( Απρίλιος 2008 ) αναδεικνύει και μία σειρά γενικότερων θεμάτων που αναδύουν μία δυσοσμία που αγγίζει τους πολιτικούς και διπλωματικούς χειρισμούς των υπευθύνων ταγών της χώρας μας και πού είναι σοβαρότερα και κρισιμότερα από αυτήν καθ’ εαυτή την καταδίκη μας.
Ειδικότερα :

Η Ενδιάμεση Συμφωνία συνήφθη τον Σεπτέμβριο του 1995 από τον τότε Υπουργό των Εξωτερικών κ. Κάρολο Παπούλια και σημερινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας και προέκυψε μετά την επιβολή τον Φεβρουάριο του 1994 από τον τότε Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου ενός αποτυχημένου οικονομικού και εμπορικού αποκλεισμού ( εμπάργκο) κατά του κράτους της πΓΔΜ. Ο τότε Πρωθυπουργός παρ’ όλον ότι είχε πληροφορηθεί περί της αναποτελεσματικότητας του, προφανώς, λόγω της συνεχιζόμενης επιθετικής πολιτικής των Σκοπίων κατά της χώρας μας , έλαβε την πολιτική απόφαση της εφαρμογής του ακραίου αυτού μέτρου..
Η Συμφωνία απέβλεπε στην ομαλοποίηση των σχέσεων των δύο κρατών τόσο στο διμερές πεδίο όσο και στο διεθνές. Η ομαλοποίηση αυτή αφορούσε αφ’ ενός την αποκατάσταση διπλωματικών , οικονομικών, εμπορικών σχέσεων, την υποστήριξη της ένταξης του νέου κράτους στους διεθνείς οργανισμούς στους οποίους η χώρα μας ήταν ήδη μέλος, αφ’ ετέρου την αντιμετώπιση των διμερών προβλημάτων που είχαν αναφυεί μεταξύ της χώρας μας και του νεοσύστατου κράτους.
Τα προβλήματα αυτά, πέραν του βασικού προβλήματος του ονόματος, ήσαν 1) η χρήση του αποκαλούμενου συνταγματικού ονόματος « Δημοκρατία της Μακεδονίας» από τους Σκοπιανούς, 2) η χρήση από τους Σλάβους της πΓΔΜ ελληνικών συμβόλων που ανήκουν στην ιστορική και πολιτιστική μας κληρονομιά, 3) η προβολή εδαφικών διεκδικήσεων κατά της χώρας μας , 4) η προβολή διεκδικήσεων για προστασία «μακεδονικής μειονότητας» στην χώρα μας, 5) η εκδήλωση εχθρικών ενεργειών και προπαγάνδας .
Είναι ενδιαφέρον να δούμε ποια από τα προβλήματα αυτά αντιμετωπίστηκαν και σε ποιο βαθμό από την Ενδιάμεση Συμφωνία .
  • 1) Η χρήση του συνταγματικού ονόματος « Δημοκρατία της Μακεδονίας» .
Παρά την προσωρινή αναγνώριση τους από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με την απόφαση 817 του 1993 ως «πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» και την εντολή να γίνει διαπραγμάτευση ως προς το οριστικό όνομα , οι Σλάβοι των Σκοπίων μέχρι την ημερομηνία υπογραφής της Ενδιάμεσης Συμφωνίας χρησιμοποιούσαν στις διακρατικές τους σχέσεις ακόμη και έναντι της χώρας μας το αποκαλούμενο συνταγματικό τους όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» που εμπεριέχει τον όρο Μακεδονία. Θα ανέμενε κανείς ότι το θέμα αυτό θα ήταν από τα πρώτα που θα αντιμετώπιζε ο εκπρόσωπος της χώρας μας, απαγορεύοντας την χρήση του ονόματος αυτού, καθ’ όσον, πέραν όλων των άλλων λόγων, δεσμευόταν και από την απόφαση του 1992 των πολιτικών Αρχηγών για την μη χρήση του όρου Μακεδονία στο όνομα των Σκοπίων και επίσης από την απόφαση των Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Κοινότητας στη Σύνοδο Κορυφής της Λισσαβόνας του Ιουνίου του 1992 για μη χρήση του όρου Μακεδονία ή παραγώγων του στο όνομα του νέου κράτους. Δυστυχώς, όχι μόνον ο κ. Παπούλιας δεν εφάρμοσε τις ως άνω αποφάσεις , καταργώντας τες ουσιαστικά ,αλλά και σε καμία διάταξη της Συμφωνίας δεν υποχρεώνονται τα Σκόπια να χρησιμοποιούν την προσωρινή τους ονομασία έναντι της χώρας μας. Ακόμη χειρότερα , την ίδια ημερομηνία με την υπογραφή της Συμφωνίας, υπεγράφη και ένα Μνημόνιο για τις πρακτικές διατάξεις εφαρμογής της Συμφωνίας όπου ρητά αναφέρεται ότι τα Σκόπια στις σχέσεις τους με την χώρα μας θα αναφέρονται ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Για τον λόγο αυτό, η πΓΔΜ αν και εντάχθηκε με την υποστήριξη της χώρας μας σε 15 Διεθνείς Οργανισμούς με την προσωρινή της ονομασία ,παρ’ όλα αυτά χρησιμοποιούσε το συνταγματικό της όνομα. Σημειωτέον ότι η χώρα μας διαμαρτυρήθηκε μία μόνο φορά και αυτό έγινε στο Συμβούλιο της Ευρώπης εννέα όμως χρόνια αφού η πΓΔΜ είχε ενταχθεί στον Οργανισμό και αφού χρησιμοποιούσε όλα αυτά τα χρόνια το ψευδεπίγραφο όνομα της. Η διαμαρτυρία έγινε εις μάτην αφού υπήρχε η ως άνω «άδεια» για χρήση του Συνταγματικού ονόματος από τον τότε Υπουργό των Εξωτερικών.
  • 2)Η χρήση συμβόλων ιστορικής και πολιτιστικής ελληνικής κληρονομιάς από τους Σλάβους της πΓΔΜ
Η χρήση των συμβόλων αυτών ,παρ’ όλον ότι δεν είχε λάβει την έκταση που έλαβε τα τελευταία χρόνια επί διακυβέρνησης Γκρούεφσκι ,ήταν σαφής και συνεχής από τότε. Η Ενδιάμεση Συμφωνία προβλέπει (άρθρο 7 παρ. 3) ότι εάν ένας εκ των δύο συμβαλλομένων πιστεύει ότι ο άλλος χρησιμοποιεί ένα ή περισσότερα σύμβολα που αποτελούν μέρος της ιστορικής ή πολιτιστικής του κληρονομιάς θα του το αναφέρει και ο τελευταίος είτε θα λάβει τα απαραίτητα διορθωτικά μέτρα είτε θα γνωστοποιήσει στον παραπονούμενο τον λόγο για τον οποίον δεν θεωρεί ότι πρέπει να τα λάβει. Τουτέστιν, η ελληνική πλευρά αντί να περιλάβει ρητή ρύθμιση απαγόρευσης της χρήσης των ιστορικών και πολιτιστικών συμβόλων της χώρας μας ,αρκέσθηκε να προβλέψει την διαδικασία υποβολής παραπόνων της μίας πλευράς προς την άλλη!!!!!. Με την ρύθμιση αυτή ο τότε Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών με την υπογραφή του σε διεθνή συμφωνία, επέτρεψε στους Σλάβους των Σκοπίων να χρησιμοποιούν τα Ελληνικά ιστορικά και πολιτιστικά σύμβολα και να ανεγείρουν αγάλματα του μεγάλου Αλεξάνδρου ή να ονοματίζουν αεροδρόμια και αυτοκινητόδρομους με Ελληνικά ονόματα. Είναι αξιοσημείωτο ότι ενώ η χώρα μας ουδέποτε χρησιμοποίησε ή χρησιμοποιεί σύμβολα της πΓΔΜ ,η Ελληνική πλευρά με την αποδοχή της ρύθμισης αυτής, μας έθεσε στην ίδια μοίρα με τους Σκοπιανούς που οικειοποιούνται τα ιστορικά και πολιτιστικά μας σύμβολα.!! Δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο τα Σκόπια να χρησιμοποιήσουν το άρθρο αυτό της Συμφωνίας για να διαμαρτυρηθούν κατά της χώρας μας για την χρήση των ελληνικών ιστορικών και πολιτιστικών συμβόλων της Μακεδονίας αφού αυτοί θεωρούνται «Μακεδόνες».
  • 3) Η προβολή εδαφικών διεκδικήσεων κατά της χώρας μας
Η πΓΔΜ στο άρθρο 6 παρ.1 δηλώνει ρητά ότι τίποτα στο Σύνταγμα της και ειδικά στο προοίμιο και στο άρθρο 3 δεν αποτελεί και δεν πρέπει να ερμηνευθεί ότι αποτελεί βάση για οιαδήποτε διεκδίκηση οιουδήποτε εδάφους που δεν περιλαμβάνεται στην υπάρχουσα επικράτεια της. Η Ελληνική πλευρά αντί να ζητήσει τροποποίηση του Συντάγματος, αρκέστηκε σε μία απλή ερμηνευτική διάταξη που δεν αναφέρεται ειδικά στην χώρα μας αλλά γενικά έναντι όλων. Η διάταξη αυτή είναι εξαιρετικά αδύναμη και για ένα πρόσθετο λόγο. Μετά την προβλεπόμενη λήξη της συμφωνίας το 2002 ( άρθρο 23 )ή οποτεδήποτε καταγγελθεί από εκάτερο των συμβαλλομένων ,η ερμηνευτική αυτή δέσμευση παύει να ισχύει και συνακόλουθα και η δέσμευση των Σλάβων των Σκοπίων να διεκδικήσουν γειτονικά εδάφη. Σημειωτέον ότι από την εποχή εκείνη κυκλοφορούσαν, μεταξύ άλλων προκλήσεων, Σλαβικά Σκοπιανά έντυπα περί συνένωσης της Μακεδονίας ,που ευθέως ανέφεραν ότι θα πρέπει για την πραγμάτωση του στόχου αυτού να απελευθερωθούν τα κατεχόμενα από την χώρα μας εδάφη άρα θα έπρεπε να υπάρξουν και εδαφικές ανακατατάξεις.
  • 4) η προβολή διεκδικήσεων για προστασία «μακεδονικής μειονότητας» στην χώρα μας.
Ήδη από την εποχή του Τίτο συνεχείς ήσαν οι οχλήσεις της Γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης για την «προστασία» της «Μακεδονικής» μειονότητας στη χώρα μας είτε στον πολιτικό, πολιτιστικό είτε στον ιδιοκτησιακό τομέα. Καταγράφω ότι ελάχιστες ημέρες μετά την ανάληψη( Απρίλιος 1990) των καθηκόντων μου στη Γ/Βία ,ως Πρέσβυς της χώρας μας ,ο τότε Γ/βος Υπουργός Εξωτερικών Λόντσαρ , Κροατικής καταγωγής, με κάλεσε για να μου παραδώσει τους φακέλους των διεκδικήσεων ιδιοκτησιακού χαρακτήρα των «υπηκόων της Γ/βίας που ζουν στο Νότο» ως είπε. Το επεισόδιο που προκάλεσα ήταν ιδιαίτερα έντονο και έκτοτε το θέμα τέθηκε στο Γιουγκοσλαβικό Αρχείο. Στην Ενδιάμεση Συμφωνία και στο άρθρο 7 παρ.2 αναφέρεται ότι η πΓΔΜ ρητά διαβεβαιώνει ότι τίποτα στο Σύνταγμα της και ειδικά στο τροποποιηθέν άρθρο 49 δύναται να ερμηνευθεί ως συνιστών ή δυνάμενο στο μέλλον να συνιστά αιτία για την πΓΔΜ παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις ενός άλλου κράτους με σκοπό να προστατεύσει το καθεστώς και τα δικαιώματα οποιωνδήποτε προσώπων σε άλλα κράτη που δεν είναι υπήκοοι της πΓΔΜ. Η Ελληνική πλευρά αντί να ζητήσει να περιληφθεί στην Συμφωνία ρητή καταδίκη οιασδήποτε τέτοιας παρέμβασης, αρκέσθηκε στη χαλαρή αυτή διατύπωση ,που ισοδυναμεί με έμμεση αποκήρυξη μειονοτικών διεκδικήσεων. Αποτέλεσμα τούτου είναι ότι, όχι μόνο καταστρατηγήθηκε επίσημα μετά από λίγες ημέρες από τους Σκοπιανούς η διάταξη αυτή ,αλλά και οδήγησε το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης να αναγνωρίσει ότι η έκφραση ανησυχίας από την κυβέρνηση των Σκοπίων για τα ανθρώπινα δικαιώματα μειονοτικών ομάδων στην χώρα μας και αυτά των δικών της πολιτών ,δεν αποτελούν παρέμβαση στις εσωτερικές μας υποθέσεις .
  • 5) εχθρικές ενέργειες και προπαγάνδα.
Τα περιστατικά εκ μέρους των Σλάβων των Σκοπίων που συνιστούσαν εχθρική ενέργεια ή προπαγανδιστικό υλικό ήσαν άπειρα όχι μόνο πριν αλλά και μετά από την ανεξαρτησία της πΓΔΜ . Η διατύπωση που περιλαμβάνεται στο άρθρο 7 παρ.1 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας αναφέρει ότι έκαστος των συμβαλλομένων θα λάβει αμέσως αποτελεσματικά μέτρα για την απαγόρευση τέλεσης εχθρικών ενεργειών και προπαγάνδας από κρατικά ελεγχόμενους φορείς και θα αποθαρρύνει ενέργειες ιδιωτικών φορέων που θα δύνανται να προκαλούν βία, μίσος ή εχθρότητα έναντι του ετέρου των συμβαλλόμενων.
Ο Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών εξίσωσε το θύμα που είναι η χώρα μας με το θύτη που είναι οι Σλάβοι των Σκοπίων. Αποδέχτηκε απλά με την υπογραφή του ότι και η χώρα μας προβαίνει σε πράξεις εχθρικές και προπαγάνδας κατά των Σκοπιανών και ανέλαβε την ευθύνη να τις αποθαρρύνει!!. Πέραν όμως αυτού αποδέχτηκε μία διατύπωση η οποία στην ουσία επέτρεπε στους Σκοπιανούς να συνεχίσουν ανενόχλητοι την δράση τους ,αφού αντί να ζητήσει ρητή απαγόρευση τέτοιων πράξεων από οπουδήποτε προερχομένων , αρκέστηκε στην διάκριση μεταξύ κρατικών και ιδιωτικών φορέων , γεγονός που αποδυνάμωσε σε τέτοιο βαθμό την προστασία μας ώστε 16 χρόνια μετά να έλθει το ΔΔ της Χάγης και να δικαιώσει τους Σκοπιανούς στηριζόμενο ακριβώς και στην διατύπωση του άρθρου αυτού.
  • Χρησιμότητα της Ενδιάμεσης Συμφωνίας.
Η Συμφωνία αυτή στην πραγματικότητα δεν προστάτευσε τα Ελληνικά δίκαια αντιθέτως νομιμοποίησε την παραβίαση τους από τους Σλάβους των Σκοπίων οι οποίοι δεν είχαν πλέον κανένα λόγο να οδηγηθούν σε οριστική συμφωνία και ακόμη χειρότερο να προβούν σε συναινετικές πρωτοβουλίες στο θέμα του ονόματος. Ένα πρόβλημα που είναι κύριο και καίριο και του οποίου η διαδικασία επίλυσης , εμμέσως πλην σαφώς ,υπονομεύτηκε από την Ενδιάμεση Συμφωνία. Οι μόνοι που επωφελήθηκαν από την συμφωνία αυτή πλην των Σκοπιανών ήσαν οι Έλληνες επιχειρηματίες και μόνον αυτοί. Αποτελεί ειρωνεία το υπ’ αυτών διατυμπανιζόμενο ότι με την ισχυρή οικονομική τους παρουσία θα επηρέαζαν την κατάσταση ευνοϊκά για την χώρα μας. Το αντίθετο συνέβη, έγιναν δέσμιοι του Σκοπιανού καθεστώτος. Η απάλειψη του συμβόλου με το αστέρι της Βεργίνας που στην πράξη παρέμεινε ως η παραποίηση του , δεν μπορεί να αποτελέσει επιτυχία της συμφωνίας καθ’ όσον ο τότε Πρόεδρος Γκλιγκόροφ ο οποίος το είχε εγκαινιάσει μετά την ως άνω απόφαση της Ε. Κοινότητος ,είχε την πρόθεση να το τροποποιήσει .
  • Καταγγελία της Ενδιάμεσης Συμφωνίας .
Κατόπιν των ανωτέρω δημιουργείται το εύλογο ερώτημα αν πρέπει να καταγγελθεί η Ενδιάμεση Συμφωνία και ποιες οι συνέπειες που θα προκύψουν τόσο στο διεθνές όσο και στο διμερές επίπεδο.
Ως προς το διεθνές επίπεδο :
Η ύπαρξη της Συμφωνίας αυτής αναμφίβολα έχει δημιουργήσει ένα «διεθνές κλίμα» και δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί η άσκηση γενικότερων πιέσεων στη χώρα μας. Για τον λόγο αυτό θα πρέπει να ενημερωθεί ο διεθνής παράγων από την Ελληνική Κυβέρνηση ότι η ετεροβαρής για την χώρα μας Ενδιάμεση Συμφωνία έχει καταστρατηγηθεί και ακυρωθεί στην πράξη από τους σημερινούς ιθύνοντες της πΓΔΜ. Επίσης, αν και η χώρα μας ενομιμοποιείτο να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο κατά των Σκοπίων για σωρεία παραβιάσεων της συμφωνίας, δεν το έπραξε για να μη διαταράξει το κλίμα καλών σχέσεων και σταθερότητας στην περιοχή. Αυτό όμως δεν συνέβη από τον άλλο αντισυμβαλλόμενο ο οποίος κακόπιστα χρησιμοποίησε την συμφωνία για να στραφεί εναντίον της χώρας μας. Εξ’ άλλου η συμφωνία αυτή αν και ρητά αναφέρεται ( άρθρο 5 ) ότι δεν αφορά το πρόβλημα του ονόματος, παρόλα αυτά αποτελεί τροχοπέδη στη διαδικασία εξεύρεσης λύσης για το όνομα ,καθ’ όσον οι Σλάβοι των Σκοπίων εκμεταλλεύονται τα υπάρχοντα κενά και χρησιμοποιούν το συνταγματικό τους όνομα καταστρατηγώντας και την σχετική απόφαση του ΣΑ του ΟΗΕ.
Ως προς τις διμερείς σχέσεις:
O στόχος στον οποίον απέβλεπε η σύναψη της συμφωνίας τουτέστιν της αποκατάστασης διπλωματικών, πολιτικοοικονομικών ,εμπορικών κλπ σχέσεων έχει επιτευχθεί και έχει αποφέρει την υπογραφή 22 επί μέρους συμφωνιών. Η καταγγελία της συμφωνίας δεν επηρεάζει τους τομείς αυτούς των διμερών σχέσεων ως και τις σχέσεις με την Ε.Ε. και ως εκ τούτου είναι παρωχημένη έχοντας εκπληρώσει τον σκοπό της , με την ημερομηνία λήξης της να έχει παρέλθει προ δέκα ετών. Η καταγγελία της συμφωνίας θα ήταν αντιπαραγωγική για την χώρα μας αν η Σκοπιανή πλευρά την τηρούσε με καλή πίστη, Δυστυχώς ,όσες διατάξεις αναφέρονται στα ανωτέρω προβλήματα έχουν παραβιαστεί ασύστολα από τους Σλάβους των Σκοπίων ,με αποτέλεσμα τόσο αυτοί με τις πράξεις τους όσο και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης με την απόφαση του της 5ης Δεκεμβρίου 2011 που τους νομιμοποίησε τις παραβιάσεις ,να έχουν καταστήσει την συμφωνία αυτή άκρως επιβλαβή για την χώρα μας και ως εκ τούτου ,στην πραγματικότητα η ύπαρξη της δεν αποτελεί ούτε και το ελάχιστο εμπόδιο στην οικειοποίηση της ιστορίας και του πολιτισμού της χώρας μας. Εξ’ άλλου, δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το γεγονός της εκ νέου προσφυγής της πΓΔΜ στο Δ.Δ. της Χάγης σε περίπτωση που η χώρα μας αρνηθεί εκ νέου την ένταξη της στο ΝΑΤΟ στη Σύνοδο Κορυφής στο Σικάγο τον προσεχή Μάιο και στην περίπτωση αυτή θα αναγκαστούμε να συναινέσουμε στην ένταξη τους στο ΝΑΤΟ με δικαστική απόφαση. Αν όμως η χώρα μας καταγγείλει τώρα την Συμφωνία , παρ’ όλον ότι θα λήξει μετά δώδεκα μήνες (άρθρο 23), η οποιαδήποτε προσφυγή της πΓΔΜ στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης θα είναι πλέον άνευ αντικειμένου.
Η μόνη συνέπεια
για την χώρα μας στην περίπτωση καταγγελίας θα είναι η επίσημη , διότι η ανεπίσημη έχει ήδη γίνει, επαναφορά του ήλιου της Βεργίνας στη σημαία των Σκοπιανών.
Τέλος
, ενώ μέχρι τούδε ,από όσα έχουν λεχθεί και γραφεί σε αμφιβόλου αξίας βιβλίο, επικρατεί η εντύπωση ότι η συμφωνία είχε επιβληθεί στην Ελληνική πλευρά χωρίς δυνατότητα διαπραγμάτευσης, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική .Στο Αρχείο του Υπουργείου των Εξωτερικών υπάρχουν διάφορα σχέδια της Συμφωνίας τα οποία είχαν υποβληθεί στην Ελληνική πλευρά και προφανώς θα απετέλεσαν αντικείμενο διπλωματικής και πολιτικής διαπραγμάτευσης η οποία όμως κατέληξε στην υπογραφή μίας επαίσχυντης, ετεροβαρούς και βλαπτικής για τα συμφέροντα της χώρας μας συμφωνία.
Αθήνα 15/02/2012
-------------------------

Sunday, February 12, 2012

Κοιτάζοντας τον ήλιο της Βεργίνας (αστέρι της Βεργίνας) με το βλέμμα του κ. Μάθιου Νίμιτς ....

Ο ειδικός μεσολαβητής για το Σκοπιανό Μάθιου Νίμιτς (Matthew Nimetz) στις 22 του τρέχοντος μηνός θα βρίσκεται στην Αθήνα.
Ελπίζουμε να μην ζητήσει να έρθει Θεσσαλονίκη διότι αλίμονο αν τύχει να περάσει από το κέντρο δίπλα στην πανεπιστημιούπολη (Α.Π.Θ.) στο σιντριβάνι ακριβώς απέναντι.
Θα αντικρίσει πως συμπεριφερόμαστε εμείς ,πολίτες ,τοπικές αρχές και κεντρική εξουσία στα σύμβολα για τα οποία ,ναι μεν μας ανήκουν , αλλά κάνουμε και τόση προσπάθεια να το δεχθεί και η παγκόσμια κοινότητα.
Για τα σύμβολα αυτά στις 4 Νοεμβρίου 1993, ο Ανδρέας Παπανδρέου διακόπτει τις συνομιλίες και θέτει τρεις όρους προκειμένου να επανέλθει: α) αλλαγή των άρθρων του Συντάγματος της ΠΓΔΜ που μιλούν για αλυτρωτισμό και στρέφονται εναντίον της εδαφικής κυριαρχίας της Ελλάδας, β) αλλαγή της σημαίας, δηλ. να αφαιρέσουν οι Σκοπιανοί το αστέρι της Βεργίνας και γ) παύση της προπαγάνδας εναντίον της Ελλάδας.
Επί πλέον ,η Ελλάδα, θέλοντας να αντιδράσει περισσότερο δυναμικά, έκλεισε τα σύνορα με τη γειτονική χώρα και προχώρησε επισήμως στην επιβολή εμπορικού εμπάργκο στα Σκόπια στις 17 Φεβρ. 1994. Ταυτόχρονα ίσχυε το διεθνές εμπάργκο που είχε επιβληθεί στη Σερβία.
Μετά από σχεδόν δυο χρόνια, στις 3 Σεπτεμβρίου του 1995, ακολούθησε η Ενδιάμεση Συμφωνία με τους γνωστούς όρους και την άρση του εμπάργκο.
Φτάσαμε τελικά στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και στην γνωστή απόφαση του με τις παραγράφους 1) 148-153 (για τα σύμβολα) και 2) 194-160 (για την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά).
Έτσι λοιπόν ο κ, Μάθιου Νίμιτς (Matthew Nimetz) θα μείνει έκπληκτος με την κατάσταση που είναι σε κεντρικότατο σημείο το σύμβολο "αστέρι της Βεργίνας" καθώς και η επιγραφή Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ”. Πιθανώς και οι μελλοντικές προτάσεις του θα προσαρμόζονταν στο γεγονός αυτό.
Τέλος θα πρέπει να προσέξουμε να μην έρθει στην Θεσσαλονίκη οδικώς διότι θα μείνει έκπληκτος από το πλήθος των αυτοκόλλητων ΜΚ σε οχήματα (ιδιωτικά, λεωφορεία, φορτηγά). Ατυχώς οι αρμόδιες Αρχές στην Βόρεια Ελλάδα δεν εκτελούν στο ακέραιο  την αριθμ. Ε2748/315/ΑΟ019/ 24-10-95 διαταγή του Υπουργού Οικονομικών με θέμα «Τελωνειακές διαδικασίες στις συναλλαγές με την FYROM».
Κ.Γ.Π.Μ.
-------------
1 ΠΡΙΝ
2 ΔΕΓΜΑ ΜΚ (ΤΥΧΑΙΟ)

3. 3. ΔΕΡΒΕΝΗ ΛΗΤΗ ΚΛΠ

---------

 ΣΧΕΤΙΚΑ :

Sunday, February 5, 2012

Dnevnik: «Το ΝΑΤΟ αλλάζει στάση, μετά την ετυμηγορία της Χάγης» ...

Φεβρουάριος 5, 2012.
«Σε αντίθεση με τη θέση Ράσμουσεν- πριν από δύο χρόνια-, που ο γραμματέας του ΝΑΤΟ, είπε ότι τα Σκόπια δεν μπορούν να προσκληθούν με την προσωρινή ονομασία τους, τώρα η θέση της Συμμαχίας, όπως ειπώθηκε στις Βρυξέλλες, άλλαξε και ότι η χώρα μας μπορεί να ενταχθεί υπό την προσωρινή ονομασία BJRM/ FYROM, εφ’ όσον σε αυτό συμφωνήσει η Ελλάδα», γράφει η σκοπιανή εφημερίδα Ντνέβνικ.
 Σύμφωνα με τις πηγές μας – αναφέρει η εφημερίδα- η χώρα μας θα μπορούσε να λάβει πρόσκληση για ένταξη στο ΝΑΤΟ με την προσωρινή ονομασία FYROM, αλλά, μόνον εφόσον συμφωνεί η Ελλάδα.
Αυτή είναι η θέση του ΝΑΤΟ, την οποία μετέφερε προς τον υπουργό Άμυνας, Φατμίρ Μπεσίμι, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Άντερς Φογκ Ράσμουσεν.
Ο Μπεσίμι είχε συζήτηση με τον Ράσμουσεν, μετά τη συνάντηση των υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ, ως μέλος  της αποστολής της ISAF στο Αφγανιστάν.
Η συνάντηση είχε το χαρακτήρα της προετοιμασίας για τη σύνοδο κορυφής στο Σικάγο.
Πηγές του Dnevnik,  ομιλούν  ότι το ΝΑΤΟ έχει διαβιβάσει τη στάση που θα κρατήσει ως προς τα  Σκόπια, η οποία θα εξαρτηθεί από τον τρόπο επικοινωνίας που θα έχουν το μεσοδιάστημα αυτό με την Αθήνα, τονίζοντας, συγχρόνως, ότι το κλειδί παραμένει στα ελληνικά χέρια.
Πριν από τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Λισαβόνα το 2010, ο Ράσμουσεν είχε τονίσει ότι η FYROM δεν μπορεί να ελπίζει για μια πρόσκληση σε ένταξη,  με την προσωρινή ονομασία, αλλά μόνον, όταν επιλυθεί συνολικά το θέμα.
Τώρα η ετυμηγορία της Χάγης είναι η αιτία της μετατόπισης των θέσεων της συμμαχίας, που σημαίνει ότι το ΝΑΤΟ επιμένει ότι υπάρχει μια λύση στη διαφορά…», γράφει η σκοπιανή εφημερίδα.
--
----
ΣΧΕΤΙΚΑ:
ΣΧΕΤΙΚΑ (ПЈРМ/PJRM/FYROM/БЮРМ/ARYM/ БЈР М  SITES):

Friday, February 3, 2012

Υπέρ της Γερμανίας η απόφαση της Χάγης ....

Τα ιταλικά δικαστήρια δεν σεβάστηκαν την ετεροδικία της Γερμανίας, ανακοίνωσε το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την προσφυγή της Γερμανίας κατά της Ιταλίας σχετικά με τις αποφάσεις ιταλικών δικαστηρίων που επιδίκασαν αποζημιώσεις σε θύματα των ναζιστικών στρατευμάτων κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, υπόθεση που σχετίζεται και με τις ελληνικές διεκδικήσεις για τα θύματα του Διστόμου.
«Το Δικαστήριο θεωρεί ότι η άρνηση των ιταλικών δικαστηρίων να αναγνωρίσουν την ασυλία συνιστά παράβαση των υποχρεώσεών τους απέναντι στο γερμανικό κράτος», ανακοίνωσε ο δικαστής Χισάσι Οουάντα, κατά την ανάγνωση της απόφασης σε δημόσια συνεδρίαση στο Μέγαρο της Ειρήνης στη Χάγη.
Συγκεκριμένα, με ψήφους 12 - 3, το Δικαστήριο έκρινε ότι η Ιταλική Δημοκρατία παραβίασε την υποχρέωση σεβασμού της ασυλίας που απολαμβάνει, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, επιτρέποντας την επιδίκαση αγωγών σε βάρος της, οι οποίες βασίζονταν σε παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου από το Γερμανικό Ράιχ την περίοδο μεταξύ 1943 και 1945.
Επίσης, με ψήφους 14 - 1, το Δικαστήριο έκρινε ότι η Ιταλική Δημοκρατία παραβίασε την υποχρέωση σεβασμού της ασυλίας που απολαμβάνει, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο η Γερμανία, αποφασίζοντας ότι είναι εκτελεστέες στην Ιταλία αποφάσεις ελληνικών δικαστηρίων για παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου από το Γερμανικό Ράιχ στην Ελλάδα.
 Ο γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Θυμάτων Γερμανικής Κατοχής, δικηγόρος, Μιλτιάδης Σφουντούρης, δήλωσε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ότι «η απόφαση του Δικαστηρίου είναι αρνητική σε όλα της τα σημεία. Υπάρχει ένας δικονομικός κανόνας ότι τα εγκλήματα έγιναν, τα δικαιώματα υπάρχουν, αλλά θα πρέπει να τα διεκδικήσουν κράτη. Δηλαδή διάδικοι και διεκδικητές πρέπει να είναι μόνο κράτη».
Επισημαίνει ακόμη ότι αυτό που πρέπει να γίνει τώρα είναι πιεστούν τα κράτη και να καταθέσουν προσφυγές, ώστε να διεκδικήσουν τις αποζημιώσεις από την Γερμανία για τις θηριωδίες που έγιναν κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής.
Το θετικό για την ελληνική πλευρά, υπογραμμίζει ο κ. Σφουντούρης, είναι η κίνηση των 28 βουλευτών, που υπέβαλαν αίτημα προκειμένου να συζητηθεί στη Βουλή το θέμα της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων.
Ένα άλλο σημείο, σύμφωνα με τον κ. Σφουντούρη, είναι αυτό που αφορά τα θύματα στο Δίστομο, και το οποίο θα πρέπει να εξεταστεί, καθώς, όπως σημειώνει, «είναι άλλο να μην μπορείς να βρεις το δικαστή που θα δικάσει την υπόθεσή σου και άλλο να μην εφαρμόζεται μία δικαστική απόφαση».
ΛΑΟΣ: Δεν μας εξέπληξε η απόφαση
«Δεν μας εξέπληξε η απόφαση. Αλλωστε την άποψή μας για τα Δικαστήρια τύπου "Χάγης" την έχει εκφράσει κατ΄ επανάληψη ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Γ. Καρατζαφέρης», αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός.
-----------

2. Απέρριψε η Χάγη τις ελληνικές θέσεις για αποζημιώσεις στο Δίστομο ....

Απορριπτική για τις ελληνικές θέσεις περί αποζημιώσεων για τις ναζιστικές θηριωδίες στο Δίστομο ήταν η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, η ανάγνωση της οποίας ολοκληρώθηκε στις 12.20 το μεσημέρι της Παρασκευής.

Το Δικαστήριο με ψήφους 12-3, 14-1, 14-1 και 14-1 τάχθηκε κατά των αποφάσεων των ιτλαικών δικαστηρίων τα οποία, συντασσόμενα προς την απόφαση ελληνικού Πρωτοδικείου, είχαν αποφανθεί ότι η Γερμανία δεν δικαιούτο να επικαλείται ασυλία και θα έπρεπε έτσι να καταβάλει αποζημιώσεις της τάξης των 28 εκατ. ευρώ στους απογόνους κατοίκων του Διστόμου που έπεσαν θύματα της γερμανικής Κατοχής.


Το Διεθνές Δικαστήριο ουσιαστικά αναγνώρισε το δικαίωμα της Γερμανίας να μη δικάζεται ως κράτος από δικαστήρια άλλων χωρών και επομένως να μην εφαρμόζει τις αποφάσεις ξένων δικαστηρίων. Κάλεσε δε την Ιταλία να τερματίσει την ισχύ των αποφάσεων των δικαστηρίων της, ενώ ομόφωνα απέρριψε και τις αξιώσεις της Γερμανίας για δική της αποζημίωση από το ιταλικό Δημόσιο.


Έτσι, ο δικαστικός αγώνας που κράτησε από το 1995
(διαβάστε εδώ ενα σύντομο ιστορικό) έκλεισε άδοξα για την Ελλάδα...

Διαβάστε εδώ όλη την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου στα αγγλικά.

---
protothema gr
-----------------

ΣΧΕΤΙΚΑ :
Από το κινηματογραφικό υλικό του Άγγελου Παπαναστασίου
Α) Εγκλήματα κατά της Ειρήνης
(Β) Εγκλήματα Πολέμου
(Γ) Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητος
(Δ) Συνωμοσία

Tuesday, January 24, 2012

Ανάλυση της Απόφασης του Δ. Δ. της Χάγης (του Πρέσβη ε.τ. Αλέξανδρου Μαλλιά ) ....

(Κείμενο εργασίας του ΕΛΙΑΜΕΠ)
-
Η απόφαση της 5ης Δεκεμβρίου 2011 του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, αντίθετα από την ερμηνεία που επιχειρεί να δώσει η  κατεστημένη αναλυση ,  έχει και θα έχει, μελλοντικά,  ακόμα μεγαλύτερες επιπτώσεις, πέραν και εκτός του πλέγματός των σχέσεών μας με την πΓΔΜ.
 Είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα σύρεται στη Χάγη ως εναγόμενη και τα επιχειρήματά της διασύρονται από τον κορυφαίο διεθνή δικαιακό θεσμό στον οποίο -από την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή- όλες, ανεξαιρέτως, οι ελληνικές κυβερνήσεις είχαν, δημοσίως και ενδομύχως, εναποθέσει τις ελπίδες και την προσδοκία για επίλυση, με βάση το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συνθήκες, των διαφορών μας με την Τουρκία (επισημως μονο για την οριοθέτηση  της υφαλοκρηπίδας).
Δεν είμαι σίγουρος  αν η επιχειρούμενη, από διάφορες πλευρές, αποδόμηση του κύρους του Δικαστηρίου, της δεσμευτικότητας της Απόφασής του, εν προκειμένω και γενικώς, εν τέλει δε και του χαρακτήρα τους (κατά τις  ανακοινώσεις «νομικές» και όχι «πολιτικές» αποφάσεις) θα σημάνει την αρχή μιας νέας πορείας, μιας νέας αντίληψης και μιας νέας πολιτικής σε σχέση και με την Τουρκία. Γι’ αυτό η απόφαση-κόλαφος της 5ης Δεκεμβρίου 2011 αποτελεί, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ορόσημο στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδος. Στο «Δυστυχώς Επτωχεύσαμε» προστίθεται τώρα και το, κατά δημόσιο και υπεύθυνο σχολιασμό, οιονεί ανώδυνο «Δυστυχώς Καταδικαστήκαμε».
  1.  Αξιολογικές παρατηρήσεις

Πριν από τον αναλυτικό σχολιασμό της Απόφασης, θα ήθελα να προσθέσω τις ακόλουθες γενικές παρατηρήσεις:
 - Η ΠΓΔΜ, όπως άλλωστε και η Ελλάδα, είχαν και εξακολουθούν να έχουν, για όσο καιρό ακόμη ισχύσει (ελπίζω όχι πολύ) η Ενδιάμεση Συμφωνία της 13ης Σεπτεμβρίου 1995, το δικαίωμα προσφυγής στο Δ.Δ.Χ.  σύμφωνα με το άρθρο 21, παρ. 2. Συνεπώς, η απόφαση των Σκοπίων να προσφύγουν κατά της Ελλάδος δεν συνιστά έκπληξη.  Η επιλογή αυτή ήταν μέσα στη φαρέτρα των πιθανών αντιδράσεων της γειτονικής μας χώρας. Αυτός ήταν και ο λόγος, όχι βέβαια ο μόνος, που ήδη από το 2007, ενόψει της Συνόδου του Βουκουρεστίου, είχα εισηγηθεί, επιχειρηματολογώντας, να αιφνιδιάσουμε αντί να αιφνιδιαστούμε. Να προσφύγουμε εμείς, πρώτοι! Το ίδιο, με επιμονή και συνέπεια, μέχρι την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας στη Χάγη. Πέραν των διαδραματισθέντων στη σχετική, κρίσιμη, σύσκεψη της 16ης Μαρτίου 2011 υπό τον τότε υπουργό Δ. Δρούτσα, έκανα μια ακόμη αποτυχημένη απόπειρα τηλεφωνικώς, με αποδέκτη πάντοτε τον υπουργό Εξωτερικών, το Σάββατο 18 Μαρτίου, μία μέρα, πριν από τη αναχώρηση της ελληνικής αντιπροσωπείας στο Δ.Δ.Χ.  
 - Η Ελλάδα μπορούσε, πράγμα που δεν έπραξε, να προσφύγει κι εκείνη στο Διεθνές Δικαστήριο μετά την προσφυγή των Σκοπίων. Στην ελληνική νομική πρακτική, η πράξη αυτή λέγεται ανταγωγή. Στη Χάγη όμως έπρεπε να έχει περιεχόμενο διαφορετικό του άρθρου 11, ώστε να μην υπάρχει συνάφεια. Τούτο ήταν εφικτό. Όμως δεν έγινε.  Επέμεινα μέχρι το Μάρτιο του 2011. Εν συνεχεία, μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας, δημοσιοποίησα, για πρώτη φορά, τους φόβους μου και άφησα να διαφανούν οι κίνδυνοι καταδίκης της χώρας μας. Και πάλι εις μάτην. Μάλιστα «διαρροές» εμφάνιζαν τον ελληνικό φάκελο ισχυρό και τα ελληνικά  επιχειρήματα εξίσου ισχυρά. Διετύπωναν την αισιοδοξία, για να μην πω πεποίθηση, περί δικαίωσης των θέσεών μας. 
 Περιέργως, αλλά όχι συμπτωματικώς, το περιεχόμενο των «διαρροών» μετεβλήθη ευθύς ως έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης η κυβέρνηση Παπαδήμου. Η επερχόμενη συντριβή των ελληνικών επιχειρημάτων στη Χάγη εμφανίστηκε ως αποτέλεσμα, περίπου, 50-50. Λίγο πριν από τη δημοσιοποίηση της Απόφασης -καθόσον το κείμενό της είχε, προ διμήνου, ολοκληρωθεί- εμφανιζόταν περίπου ως μη καταδικαστικό. Εάν αυτά ισχυριζόμαστε εμείς, η ελληνική πλευρά δηλαδή, τότε τι θα πρέπει να νοιώθουν οι απέναντι, δηλαδή η πλευρά της ΠΓΔΜ;
 - Στις ανακοινώσεις της ελληνικής πλευράς, μετά την έκδοση της Απόφασης, παρατήρησα και τα ακόλουθα:
  • Πρώτον, διατυμπανίζουμε, επιχαίροντας, ότι η απόφαση έχει νομικό χαρακτήρα και όχι πολιτικό. Μάλιστα. Συμφωνώ. Αν όμως γυρίσουμε στις διαβουλεύσεις μεταξύ των διαδίκων (Αθήνα και Σκόπια) με το Δ.Δ.Χ., τον Ιούλιο-Αύγουστο 2009, θα διαπιστώσουμε ότι αυτή ήταν η θέση που υποστήριζαν τότε οι εκπρόσωποι των Σκοπίων για την αρμοδιότητα εκδίκασης της υπόθεσης. Αντίθετα, η ελληνική πλευρά ήταν εκείνη που επέμεινε και έλαβε πίστωση χρόνου, για να περιλάβει και ιστορικά-πολιτικά στοιχεία στο δικό της υπόμνημα, ώστε, ταυτόχρονα με τη θέση της περί αναρμοδιότητας του Δικαστηρίου, να αναφερθεί και στην ουσία της υπόθεσης.
Σε όσους θέλουν να εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι η Απόφαση έχει μόνο νομικό χαρακτήρα απαντώ ότι το κείμενό της εκδόθηκε μεν από το κορυφαίο διεθνές δικαιοδοτικό όργανο, αλλά έχει σαφείς πολιτικές επιπτώσεις. Σε όσους δε  δυσπιστούν θέτω υπόψη τους την, καταστρεπτική για την ελληνική θέση και πολιτική, ερμηνεία -για πρώτη φορά από το 1993- της παραγράφου 2 της Απόφασης 817 (7 Απριλίου 1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας, η οποία ήταν το αποτέλεσμα μιας επικής προσπάθειας, στη Νέα Υόρκη, του αείμνηστου υπουργού Εξωτερικών Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, του πρωθυπουργού Κων. Μητσοτάκη, του εξαίρετου και πειστικού διαπραγματευτή πρέσβη και υπουργου  Γεωργίου Παπούλια και μιας διακεκριμένης ομάδας διπλωματών και Βαλκανιολόγων με τη συμμετοχή του, κορυφαίου της μεταπολεμικής γενιάς και βραβευμένου για το σύνολο του έργου του για το Μακεδονικό από την Ακαδημία Αθηνών, Ευάγγελου Κωφού.
Η απόφαση της 5ης Δεκεμβρίου προσδιορίζει τη μετάβαση από το δίκαιο στην πολιτική. Οι αποφάσεις της Χάγης αποτελούν αυτό που αποκαλούμε διεθνές δίκαιο. Εάν δηλαδή ερμηνεύω σωστά  την επίσημη τοποθέτηση , άλλο το διεθνές δίκαιο και άλλο η διεθνής πολιτική και οι διεθνείς σχέσεις. Αλήθεια, είναι έννοιες ασύμβατες ή ασύνδετες; Αυτή ήταν και είναι η θέση της Ελλάδος από το 1975 μέχρι και την 5η Δεκεμβρίου 2011; Ευτυχώς που πρόλαβα και συνταξιοδοτήθηκα! Αυτό τουλάχιστον δεν το είχα ακούσει κατά τα 35 χρόνια που η Πατρίδα μου με τίμησε, δίδοντάς μου τη δυνατότητα να την υπηρετώ.
Δεν υποτιμώ διόλου τη σημασία της πρόσφατης επαναδιατύπωσης της κοινής θέσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Πλην, όμως, η Απόφαση της Χάγης έχει σοβαρές πολιτικές, κυρίως, συνέπειες για την Ελλάδα, για τις αξιωματικά διατυπωμένες θέσεις μας σε σχέση με το Δ.Δ.Χ., καθώς, επίσης, για την εξέλιξη των σχέσεών μας με την πΓΔΜ, αλλά φοβούμαι και με την Τουρκία. Τα όσα εξελιχθούν μέσα στο 2012, σε σχέση με τα Σκόπια, θα δείξουν τη ρευστότητα ορισμένων δεδομένων της σημερινής πραγματικότητας. Δεν επιθυμώ, στο στάδιο αυτό, να επεκταθώ περισσότερο.
  • Δεύτερον, σε ανακοίνωσή μας στη Χάγη, στις 5 Δεκεμβρίου, αναφέρεται ότι η προσφυγή των Σκοπίων είχε πολιτικά κίνητρα κ.λπ. Δυστυχώς όμως για μας, λίγα λεπτά πριν το Δικαστήριο είχε αποφανθεί, μη αποδεχόμενο στο σύνολό τους και καθένα χωριστά, το σύνολο των ελληνικών επιχειρημάτων περί αναρμοδιότητάς του. Μεταξύ αυτών, και το επιχείρημά μας ότι ενδεχόμενη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και σχετική Απόφασή του θα αποτελούσαν παρέμβαση (interference) στις συνεχιζόμενες συνομιλίες για το όνομα. Άρα  του περιεχομένου των επίσημων δηλώσεών μας, είχε προηγηθεί απόρριψη (cannot be upheld) ανάλογου επιχειρήματός μας από το Δικαστήριο (παράγραφοι 57-60). Εκτός αυτού, το Δικαστήριο είχε, επίσης, αποφανθεί ότι «το γεγονός ότι δεν έχει επιτευχθεί συμφωνία, επί 16 χρόνια, στο όνομα, τούτο δεν μπορεί να ερμηνευτεί ότι τα δύο Μέρη -άρα και τα Σκόπια- δεν συνομιλούσαν με καλή πίστη» (παρ. 134).  Δυσάρεστη όμως για την ελληνική επιχειρηματολογία είναι και η Απόφαση του Δικαστηρίου (παρ. 136-138) ότι «…η Ελλάδα απέτυχε να αποδείξει ότι η πΓΔΜ παραβίασε την υποχρέωσή της να διαπραγματευθεί (το ζήτημα του ονόματος) με καλή πίστη».
Εξακολουθούμε να προβάλλουμε επιχείρημα που η απόφαση του Δικαστηρίου αναφέρει, ρητά και καθαρά, ότι αποτύχαμε, με τα στοιχεία που προσκομίσαμε, να αποδείξουμε. Τότε, σε ποιον απευθύνονται οι αυστηρές ανακοινώσεις μας; Στα Σκόπια που δικαιώθηκαν, στον «ανεξάρτητο»  κ. Νίμιτς που, σε όλες τις κρίσιμες περιστάσεις, έδωσε χείρα βοηθείας στην γειτονική μας χώρα, όπως συνέβη και λίγο πριν από το Βουκουρεστι , στις 24 Μαρτίου 2008; Εν τέλει, ποιος είναι ο αποδέκτης των αυστηρών συστάσεών μας; Καλόν είναι ορισμένοι να διαβάσουν  και να ξαναδιαβάσουν την Απόφαση. Αν μη τι άλλο, γιατί με τις  ανακοινωσεις  αυτες κλονίζουν, ακόμα περισσότερο, την αξιοπιστία – αυτή που έχει απομείνει- της Ελλάδας.
Θα ακούσουμε, επίσης, και το επιχείρημα ότι η αντιπροσωπεία μας είχε, πέραν των Ελλήνων, και τους καλύτερους, εκτός συνόρων, διεθνολόγους-καθηγητές. Πράγματι, αυτή είναι η αλήθεια. Ουδείς δύναται να αμφισβητήσει τους τίτλους, την εμπειρία, το κύρος και τη γνώση των καθηγητών που είχαμε προσλάβει. Το ίδιο όμως συνέβη και με την άλλη πλευρά. Πρόκειται για μια ομάδα καθηγητών που αμείβονται αδρά. Συχνά τους συναντάμε στη Χάγη. Ορθώς πράξαμε και έτσι οφείλαμε να κάνουμε. Πλην όμως οι ειδικοί αυτοί δεν αρκούν, για να γείρουν την πλάστιγγα.
Παρά τις θεμελιώδεις και ουσιαστικές διαφορές αντίληψης που είχα -και εξακολουθώ να έχω- για τη γραμμή, την επιχειρηματολογία και την ελλιπή τεκμηρίωση των θέσεων και κειμένων μας στη Χάγη, οφείλω να ομολογήσω ότι έχω μια συμπάθεια προς τα στελέχη του Υπουργείου μας που είχαν να αντιμετωπίσουν συνεργαζόμενα (δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα)  τις διεθνείς αυτές «πριμαντόνες».
 Γιατί τότε αναφέρομαι σε αυτούς; Απλά, για να στηρίξω το επιχείρημά μου ότι κάνουν μεν ό,τι καλύτερο μπορούν, με βάση την εμπειρία και τη γνώση της νομολογίας του Δικαστηρίου, πλην όμως δεν έχουν αυτό που θα μπορούσα να χαρακτηρίσω «πατριωτικά κίνητρα». Για να μην παρεξηγηθώ, χρησιμοποιώ τον όρο ακριβώς, όπως θα τον χρησιμοποιούσε κάθε Αμερικανός πολίτης. Μόνον στην Ελλάδα ο πατριωτισμός επιδέχεται, πέραν της μίας, ερμηνείες.
 Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Τον Ιανουάριο του 1993, όπως αναφέρεται και στο βιβλίο-παρακαταθήκη «Το Ημερολόγιο Ενός Πολιτικού» του Μιχ. Παπακωνσταντίνου, η ελληνική αντιπροσωπεία είχε προσλάβει το διαπρεπή καθηγητή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (NYU) Thomas Franck, για τη στήριξη των προσπαθειών μας σε σχέση με την ένταξη της πΓΔΜ στα Ηνωμένα Έθνη. Αργότερα, ο καθηγητής Thomas Franck προσελήφθη από τα Σκόπια και συνέβαλε στην προετοιμασία των θέσεων της γείτονος στη Χάγη και θα ήταν μεταξύ των συνηγόρων της στην ακροαματική διαδικασία, αν δεν είχε αποβιώσει το Μάιο του 2009. Ορθώς, η απέναντι πλευρά, στη Χάγη, έπλεξε το εγκώμιό του. Πράγματι, ήταν διαπρεπής. Πλην όμως, μέσα σε 16 χρόνια, συνεργάστηκε και με τις δύο πλευρές. Σίγουρα, δεν είναι ο μόνος.
 Επιπλέον, διαρκούσης της ακροαματικής διαδικασίας στη Χάγη (21-29 Μαρτίου 2011), απεκαλύφθη μια, πρώτου μεγέθους, γκάφα -πώς αλλιώς να το πω- που καταλογίστηκε τελικά, όπως άλλωστε θα συνέβαινε και στα δικά μας μέρη, στη …γραμματέα του διαπρεπούς καθηγητή-συνηγόρου μας James Crawford. Στην προσωπική του ιστοσελίδα, αναγραφόταν ότι, μεταξύ άλλων, ήταν συνήγορος στην υπόθεση «Greece-Macedonia». Τα σχόλια περιττεύουν.
 Επίσης, την ίδια στιγμή που η πΓΔΜ είχε κηρύξει πανστρατιά, οι αρμόδιοι για το συντονισμό της ελληνικής υπεράσπισης  πέτυχαν να αποκλειστούν στην Αθήνα όσοι είχαν διαφορετική άποψη. Έστω κι αν μπορούσαν να προσφέρουν. Εξανίσταμαι, βλέποντας να συμμετέχουν στην αντιπροσωπεία των Σκοπίων στελέχη που γνώριζα από την  εποχή του 1993 και τη διαπραγμάτευση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας και, εν συνεχεία, του Μνημονίου Περί Πρακτικών Μέτρων κ.λπ. του Οκτωβρίου 1995. Από τη δική μας αντιπροσωπεία έλειπε η «συνέχεια». Γι’ αυτό και παρατηρείται και απουσία ουσιωδών στοιχείων της περιόδου 1995-2000 από τον ελληνικό φάκελο. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
          Δεν γνωρίζω, αν θα είχαμε μια άλλη απόφαση. Γεγονός όμως είναι ότι λείπει η καταγραφή 20-30 περιπτώσεων διμερών διαβημάτων μας, σε όλα τα επίπεδα, από τον τότε υπουργό Εξωτερικών Θεόδωρο Πάγκαλο, τον τότε Διευθυντή Βαλκανικών Υποθέσεων Γιάννη Κοραντή και τον υπογράφοντα στο σύνολο της πολιτειακής και κυβερνητικής ηγεσίας των Σκοπίων με την επίκληση συγκεκριμένων διατάξεων της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Γιατί;
    2.  Ανάλυση της Απόφασης: απόρριψη του συνόλου των ελληνικών επιχειρημάτων – δυσμενής ερμηνεία της Ενδιάμεσης Συμφωνίας – δυσμενής ερμηνεία της παρ. 2 της Απόφασης 817 (7 Απριλίου 1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας
Για να αντιληφθούμε το βαθμό της, πλήρους και ολοκληρωτικής, αποδόμησης των ελληνικών επιχειρημάτων, της τεκμηρίωσης και των αποδεικτικών στοιχείων στη Χάγη, θα πρέπει να ανατρέξουμε στο πέρας της  δημόσιας  ακροαματικής διαδικασίας, στις 28 και 29 Μαρτίου, οπότε οι εκπρόσωποι της πΓΔΜ και της Ελλάδας επαναπροσδιόρισαν  με ακρίβεια  τις θέσεις-αιτήματά τους προς το Δικαστήριο (παρ. 12-14 της Απόφασης). 
Τα Σκόπια ζήτησαν, στην τελική φάση, από το Δικαστήριο:
  1. Να απορρίψει τις ενστάσεις της Ελλάδος όσον αφορά στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και στην αποδοχή των απαιτήσεών τους.
  2. Να κρίνει και να αποφασίσει ότι η Ελλάδα παραβίασε τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από την παρ. 1 του άρθρου 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας.
  3. Να διατάξει (order) την Ελλάδα να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να συμμορφωθεί με τις, απορρέουσες από το άρθρο 11, υποχρεώσεις και να παύσει να εναντιώνεται, άμεσα και έμμεσα, στην ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και/ή σε οποιουσδήποτε άλλους διεθνείς, πολυμερείς και περιφερειακούς οργανισμούς και θεσμούς με την ονομασία πΓΔΜ (ελεύθερη ερμηνεία του συντάκτη του άρθρου). 
 Η Ελλάδα, από την πλευρά της, ζήτησε από το Δικαστήριο να κρίνει και να αποφανθεί ότι: 
  1.  Η, εν προκειμένω, υπόθεση δεν εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και ότι οι απαιτήσεις (τα αιτήματα) της ΠΓΔΜ δεν είναι αποδεκτά.
  2. Στην περίπτωση όμως που το Δικαστήριο κρίνει ότι έχει δικαιοδοσία και ότι οι απαιτήσεις γίνονται αποδεκτές, τότε να αποφανθεί ότι τα αιτήματα της πΓΔΜ είναι αθεμελίωτα (unfounded).
Ας δούμε, τι αποφάσισε το Δικαστήριο (κεφάλαιο 5, Remedies, παρ. 167,168,169 kai 170), κάνοντας ένα αναγκαίο άλμα από την αρχή στο τέλος του κειμένου της Απόφασης αυτής:
  1. Το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να εξετάσει την προσφυγή της πΓΔΜ, η οποία, βεβαίως, γίνεται αποδεκτή. 
  2. Κρίνει ότι η Ελλάδα παραβίασε το άρθρο 11, παρ. 1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, προβάλλοντας αντιρρήσεις για την ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. 
  3. Απορρίπτει (rejects) όλα τα άλλα αιτήματα των Σκοπίων που προαναφέρθηκαν. 
Και, εδώ ακριβώς, είναι που, σχεδόν, πανηγυρίζουμε. Ως εάν να επρόκειτο περί επικράτησης ή επικρότησης των ελληνικών θέσεων, επιχειρημάτων και τεκμηρίων.
 Όπως το Δικαστήριο εξηγεί στην παράγραφο 168 της Απόφασής του, δεν θεωρεί αναγκαίο να διατάξει (to order) την Ελλάδα, όπως ζητούσε η πΓΔΜ, να απέχει εφεξής από ανάλογη συμπεριφορά που συνιστά παραβίαση του άρθρου 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Και εξηγεί τους λόγους, σημειώνοντας ότι, όπως έχει αποφανθεί και στο παρελθόν (δηλαδή, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου) «θεωρεί ως γενικό κανόνα ότι δεν υφίσταται λόγος να υποθέσει (σ.σ. το Δικαστήριο) ότι ένα κράτος (η Ελλάδα), η συμπεριφορά του οποίου κρίθηκε εσφαλμένη από το Δικαστήριο, θα επαναλάβει την ίδια στάση και στο μέλλον, δεδομένου ότι (σ.σ. ως γενικός κανόνας) υποτίθεται πως ενεργεί με καλή πίστη (good faith).”
 Με άλλα λόγια, αυτό που λέγει το Δικαστήριο είναι ότι δεν κρίνει σκόπιμο να διατάξει την Ελλάδα να μην επαναλάβει την εναντίωσή της στην ένταξη της ΠΓΔΜ, διότι, ως κράτος που προ-υποτίθεται ότι έχει καλή πίστη, θεωρεί ότι δεν πρόκειται να την επαναλάβει.
Είναι, λοιπόν, αυτός λόγος ανακούφισής μας; Εκτός, αν τώρα θα πρέπει να ανατρέψουμε το σκεπτικό των δικαστών και να τους διαψεύσουμε. Δηλαδή ότι δεν ενεργούμε με «καλή πίστη». Καλό είναι, αντί  να διατυμπανίζουμε την υποτιθέμενη «θετική» σημασία για την Ελλάδα αυτού του σημείου της απόφασης, να ρίξουμε  και μια ματιά στο Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Θα δούμε ότι το άρθρο 2, παρ. 2, του Χάρτη ορίζει κατά τρόπο ρητό, σαφή και ανελαστικό ότι «όλα τα μέλη των Ηνωμένων Εθνών θα εκπληρώνουν, με καλή πίστη, τις απορρέουσες από το Χάρτη υποχρεωσεις  τους».
 Συνεπώς, αυτόν ακριβώς το συνδυασμό του άρθρου 2, παρ. 2., του Χάρτη με την απόφαση του Δικαστηρίου τον ανέλυσε κανείς  πριν   απο  τις σχετικές  ανακοινώσεις;
 Επιστρέφω, τώρα, στην ανάλυση της Απόφασης.
 Η ελληνική πλευρά προτίμησε να αναλώσει, αναλογικά, τεράστιο μέρος της επιχειρηματολογίας της προκειμένου, ανεπιτυχώς ως απεδείχθη, να στηρίξει τον συνδυασμό, κατά τα προαναφερθέντα, της μη δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου και της μη αποδοχής της προσφυγής της ΠΓΔΜ. Επί συνόλου 170 άρθρων και 50 σελίδων του κειμένου της Απόφασης  τα αφορώντα  στην ένσταση αναρμοδιότητας και αποδεκτού της προσφυγής καταλαμβάνουν, μαζί με την εισαγωγή, 61 παραγράφους και 22 σελίδες.
 Δεν χρειάζεται, συνεπώς, να είναι κάποιος διακεκριμένος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, για να αντιληφθεί ότι η κατάρρευση αυτής της κύριας, κατά την ταπεινή μου γνώμη, γραμμής άμυνας και υπεράσπισης της Ελλάδος στη Χάγη (αναρμοδιότητα και μη αποδεκτό προσφυγής) με την απόρριψη (ορθότερα: με τη μη αποδοχή) του συνόλου των επιχειρημάτων και του αποδεικτικού υλικού που προσκομίσαμε, σήμανε συρρίκνωση της επιχειρηματολογίας και, σε ικανό αριθμό περιπτώσεων, αντιφάσεις  η απλα μεταβολη  της τακτικης μας  πραγμα  που  δεν παρέλειψε να σημειώσει το Δικαστήριο.
 Πάντως σε κανένα σημείο των επίσημων ανακοινώσεων δεν είδα να αναφέρεται, ούτε μια γραμμή  στην αποτυχία μας σε σχέση με τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και το παραδεκτο της προσφυγης των Σκοπιων.

 3.ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ: ΠΕΡΙ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ

Η ελληνική πλευρά στήριξε την επιχειρηματολογία της, προβάλλοντας τέσσερα βασικά επιχειρήματα:
  1. Η διαφορά εξαιρείται από τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου στη βάση του συνδυασμού του άρθρου 21, παρ. 2, και του άρθρου 5, παρ.1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας (παρ. 28-38 της Απόφασης).
Το Δικαστήριο, μεταξύ άλλων, απεφάνθη ότι δεν μπορεί να συγκρατηθεί, εν προκειμένω, η διασταλτική ερμηνεία της Ελλάδος για την εξαίρεση που προβλέπει το άρθρο 21, παρ. 2, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας (παρ. 34).
Το Δικαστήριο κρίνει ότι οι ενστάσεις της Ελλάδος περί αναρμοδιότητάς του, που εδράζονται στο άρθρο 21, παρ. 2, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας δεν μπορούν να συγκρατηθούν (παρ. 38).
  1. Κατά πόσον η διαφορά αφορά στη θέση-συμπεριφορά (conduct) του ΝΑΤΟ ή των κρατών-μελών του και εάν η Απόφαση του Δικαστηρίου θα επηρέαζε τα δικαιώματα και υποχρεώσεις τους (παρ. 39-44).
          Συνοπτικά, η Ελλάδα υποστήριξε ότι η απόφαση του Βουκουρεστίου ήταν το αποτέλεσμα συλλογικής, ομόφωνης απόφασης του ΝΑΤΟ και όχι μόνον της Ελλάδος. Επιπλέον ότι, έστω και αν η απόφαση αναβολής της ένταξης της πΓΔΜ μπορούσε να καταλογιστεί στην Ελλάδα, το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να αποφασίσει γι’ αυτό το σημείο, χωρίς να αποφανθεί επί της (συλλογικής) ευθύνης του ΝΑΤΟ ή των λοιπών μελών του επί των οποίων όμως δεν έχει δικαιοδοσία.
Το Δικαστήριο απεφάνθη ότι η, υπό εκδίκαση,  διαφορά δεν αφορά, όπως ισχυρίζεται η Ελλάδα, το ΝΑΤΟ ή τα μέλη του, αλλά αποκλειστικά και μόνο την Ελλάδα (παρ. 42).
Το Δικαστήριο, επίσης, έκρινε (παρ. 43) ότι καλείται να αποφανθεί, αν η Ελλάδα, ανεξάρτητα από την τελική απόφαση του ΝΑΤΟ σε σχέση με την ένταξη της πΓΔΜ, παραβίασε την Ενδιάμεση Συμφωνία. Συνεπώς, κρίνει ότι το, προαναφερθέν, ελληνικό επιχείρημα δεν μπορεί να συγκρατηθεί (παρ. 44). 
  1. Η απόφαση του Δικαστηρίου δεν θα έχει αποτελεσματική (πρακτική) εφαρμογή (παρ. 45-54).
Η ελληνική αντιπροσωπεία υπεστήριξε ότι ενδεχόμενη απόφαση του Δικαστηρίου δεν θα μεταβάλει ή ακυρώσει την απόφαση του Βουκουρεστίου ούτε θα μεταβάλει τους όρους ένταξης. Το Δικαστήριο απεφάνθη (παρ. 50) ότι το ελληνικό επιχείρημα δεν είναι πειστικό (is not persuasive). Επίσης, (παρ. 51), αναφέρει ότι το άρθρο 11, παρ. 1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας παραμένει δεσμευτικό για την Ελλάδα. Η δέσμευση είναι διαρκής (the obligation is a continuing one). Το αίτημα των Σκοπίων παραμένει. Άρα η απόφαση του Δικαστηρίου θα έχει «διαρκή εφαρμογή». Απάντηση σε όσους  εξακολουθούν να πιστευουν  ότι η Απόφαση της 5ης Δεκεμβρίου δεν δεσμεύει, μελλοντικά, την Ελλάδα. Σημειώνω ότι η παράγραφος αυτή θα πρέπει να συνδυαστεί με τις παρ. 168-170 (βλ. ανωτέρω). Εν τέλει (παρ. 53), το Δικαστήριο αποφαίνεται ότι ούτε το επιχείρημα της Ελλάδος δεν μπορεί να συγκρατηθεί.
  1. Η απόφαση του Δικαστηρίου παρεμβαίνει στις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις για το όνομα (παρ. 55-60).
Το τέταρτο ελληνικό επιχείρημα, περί αναρμοδιότητας του Δικαστηρίου και μη αποδοχής της προσφυγής στηριζόταν στο δικαιακό χαρακτήρα του Δικαστηρίου. Ενδεχόμενη απόφασή του θα συνιστούσε ανάμειξη στις διαπραγματεύσεις για το όνομα, οι οποίες διεξάγονται σύμφωνα με τις Αποφάσεις 817 και 845 (1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Το Δικαστήριο υπενθύμισε (παρ. 57), επικαλούμενο τη νομολογία του, ότι έχει καταστήσει σαφές πως «το γεγονός ότι δiεξάγονται συνομιλίες, κατά τη διάρκεια της εν εξελίξει διαδικασίας, δεν συνιστά, νομικό εμπόδιο για την άσκηση της δικαστικής του λειτουργίας».
Απορίας άξιον είναι πάντως ότι η ελληνική πλευρά προέβαλε αυτό το επιχείρημα καθόσον το αρνητικό δεδικασμένο εδράζεται και στη νομολογία από την εκδίκαση της προσφυγής της Ελλάδος κατά της Τουρκίας, το 1976, για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. θα έπρεπε να ήταν σε γνώση μας. Εν τέλει (παρ. 60), το Δικαστήριο αποφαίνεται ότι η ένσταση της Ελλάδος, με την επίκληση αυτού του επιχειρήματος, δεν μπορεί να συγκρατηθεί.
Άρα όλα τα ελληνικά επιχειρήματα κρίθηκαν ανεπαρκή, δεν συγκρατήθηκαν. Το Δικαστήριο, συνεπώς, έκρινε ότι είναι αρμόδιο να εκδικάσει την υπόθεση και η προσφυγή της πΓΔΜ είναι αποδεκτή (παρ. 61).
Εν συνεχεία, η απόφαση του Δικαστηρίου υπεισέρχεται πλέον στην ουσία της προσφυγής της πΓΔΜ.

4. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙΙ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΣΥΜΜΟΡΦΩΘHKE  ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΡΡΕΟΥΣΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 11, ΠΑΡ. 1, ΤΗΣ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΗΣ (ΠΑΡ. 62-113)

 Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για εξαιρετικά σημαντικό απάνθισμα τοποθετήσεων, ερμηνείας και σχολίων, καθόσον, πέραν των άλλων αρνητικών σημείων, ερμηνεύεται, για πρώτη φορά από την υιοθέτησή της, κατά τρόπο δυσμενή για την Ελλάδα και η Απόφαση 817 (7 Απριλίου 1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας.
 Τα επιχειρήματα, που παρουσίασε η ελληνική πλευρά σε σχέση με το άρθρο 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, την τεκμηρίωση της θέσης μας για την απόφαση του Βουκουρεστίου και την ερμηνεία της παρ. 2 της Απόφασης 817 απερρίφθησαν (δεν συγκρατήθηκαν) καθένα χωριστά και στο σύνολο τους. Η τεκμηρίωση της ελληνικής υπεράσπισης είχε αρκετά κενά. Ειδικότερα, το Δικαστήριο απεφάνθη ότι:
 1. Υποχρέωση της Ελλάδος, κατά το άρθρο 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, να μην εναντιωθεί στην αίτηση της ΠΓΔΜ να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.
Α. Η έννοια της πρώτης ρήτρας (first clause) του άρθρου 11, παρ. 1. της Ενδιάμεσης Συμφωνίας (παρ. 67-71):
 Το Δικαστήριο απεφάνθη ότι:
  • Δεν αποδέχεται τη γενική τοποθέτηση της Ελλάδος ότι πρέπει να εφαρμοστούν ειδικοί ερμηνευτικοί κανόνες, όταν το Δικαστήριο εξετάζει μία συνθήκη, η οποία περιορίζει ένα δικαίωμα που ένας εκ των διαδίκων άλλως θα είχε.
  • Δεδομένου ότι τόσο η Ελλάδα, όσο και η ΠΓΔΜ, συμφωνούν ότι η πρώτη ρήτρα αφορά στη στάση-συμπεριφορά (conduct), καταλήγει (παρ. 70) ότι η, υπό εκδίκαση, υπόθεση αφορά στο «κατά πόσον η Ελλάδα με τη στάση της (σ.σ.: στο Βουκουρέστι) δεν συμμορφώθηκε με την υποχρέωση που έχει από το άρθρο 11, παρ.1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας να μην εναντιωθεί (not to object).
  • Παρατηρεί ότι η Ελλάδα δεν αμφισβήτησε ότι η αντίρρησή της στο Βουκουρέστι στηρίχθηκε σε άλλα θέματα, πλην του ονόματος. Χρειάζεται, για το λόγο αυτό, να αποφασίσει, αν η Ελλάδα διατηρεί (retains) το δικαίωμα εναντίωσης ένταξης της πΓΔΜ σε διεθνείς οργανισμούς επί τι βάσει άλλων λόγων (παρ. 71)
 Β. Κατά πόσο η Ελλάδα «εναντιώθηκε» στην ένταξή της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ
  • στις παρ. 72-79 παρατίθενται -και το Δικαστήριο αποδέχεται στο σύνολό τους- τα επιχειρήματα και αποδεικτικά στοιχεία που παρέθεσε η ΠΓΔΜ για την ελληνική στάση (δηλώσεις, κείμενα κ.λπ.) στην περίοδο του Βουκουρεστίου.
  •  στην παρ. 80 αποτυπώνεται η θέση της Ελλάδος που συνοψίζεται «Η Ελλάδα δεν πρόβαλε βέτο στην ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Ήταν μια συλλογική απόφαση που ελήφθη από τη Συμμαχία συνολικά».
  •  στις παρ. 81-82, το Δικαστήριο, αποδεχόμενο τη θέση της πΓΔΜ, αποφαίνεται ότι η Ελλάδα δημόσια εκδήλωσε (manifested) την αντίρρησή της στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ λόγω του ονόματος. Επιπλέον, δεν αποδέχεται την ελληνική ερμηνεία ότι οι σχετικές δηλώσεις δεν ήταν αντιρρήσεις, αλλά οιονεί παρατηρήσεις.
    • Το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα (παρ.83) ότι η Ελλάδα εναντιώθηκε στην αίτηση ένταξης της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ κατά το άρθρο 11, παρ. 1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας.
 2. Οι συνέπειες (the effect) της δεύτερης ρήτρας της παρ. 1του άρθρου 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας (παρ. 84-103)
 Πρόκειται για τη δυσμενέστερη, κατά τη γνώμη μου, δυνατή ερμηνεία του άρθρου 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας σε συνδυασμό με την παρ. 2 του διατακτικού της Απόφασης 817 του Συμβουλίου Ασφαλείας.
 Τι σημαίνει, με λίγα λόγια, αυτό για την Ελλάδα; Ανεξαρτήτως της προσωρινής ονομασίας FYROM, το Δ.Δ.Χ. κρίνει ότι η γειτονική μας χώρα, με τη σφραγίδα και την αυθεντική ερμηνεία του, μπορεί να εντάσσεται μεν στους διεθνείς και περιφερειακούς οργανισμούς με την προσωρινή αυτή, διεθνή, ονομασία, αλλά ουδέν εμπόδιο υπάρχει να διατηρεί τη συνταγματική της ονομασία (“Republic of Macedonia”) τόσο σε σχέση με το σύνολο των εκδηλώσεων που αφορούν τον αυτό-προσδιορισμό της, όσο και στις σχέσεις της με τα λοιπά κράτη-μέλη των Ηνωμένων Εθνών.
 Αλήθεια, εξακολουθούμε και υποστηρίζουμε ότι η απόφαση αυτή έχει νομικό (δικαιακό) μόνο χαρακτήρα και όχι πολιτικό; Οι Αποφάσεις του Σ.Α. δεν συνιστούν πρωτογενή πηγή διεθνούς δικαίου; Στερούνται πολιτικών συνεπειών;
  Ίσως θα μπορούσε η ελληνική υπεράσπιση στη Χάγη να εξηγήσει ότι το Ελληνικό Μνημόνιο της 25ης Ιανουαρίου 1993 -ένα εξαίρετο, συνοπτικό και καλοδουλεμένο κείμενο που έπειθε- κατέληγε με την επισήμανση ότι, στην περίπτωση της υποψηφιότητας της ΠΓΔΜ στον ΟΗΕ, το Συμβούλιο Ασφαλείας θα μπορούσε να ασκήσει πολιτική «προληπτικής διπλωματίας». Ήταν, τότε, διατύπωση του συρμού. Επιπλέον, το κείμενο αυτό συνετάγη, συνειδητά, κατά τρόπο που να ευθυγραμμίζεται με το απόρρητο (τη στιγμή εκείνη) προσχέδιο τριών μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Βέλγιο) της μετέπειτα Απόφασης 817 το οποίο όμως είχαμε, υπό εχεμύθεια, λάβει από συνάδελφο του Συμβουλίου Ασφαλείας.
 Θα μπορούσαμε, επίσης, να προσπαθήσουμε να αναλύσουμε και την ουσιαστική Δήλωση του προέδρου του Συμβουλίου Ασφαλείας (Πακιστανού πρέσβη Τζαμσέντ Μάρκερ) στην οποία προέβη (εξ ονόματος του Συμβουλίου), την 7η Απριλίου 1993, ταυτόχρονα με την υιοθέτηση της Απόφασης 817. Αν τη διαβάσουμε, θα αντιληφθούμε ότι υπάρχουν στοιχεία που θα μπορούσαν να προβληθούν στη Χάγη, κυρίως, σε σχέση με τα άρθρα 89, 93, 101 και 102 της Απόφασης. Να γιατί, υποστηρίζω ότι η προετοιμασία του ελληνικού φακέλου στη Χάγη είχε ελλείψεις.

5. Η φύση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας

 Μια παρατήρηση, σε σχέση με τη φύση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Δεν μπορώ να γνωρίζω, αν θα μετέβαλε τα δεδομένα στη Χάγη. Παρατηρώ ότι, στις κρίσιμες για την καταδίκης της Ελλάδος παραγράφους 84-112, η Ενδιάμεση Συμφωνία θεωρείται, από το Δικαστήριο, ως Συνθήκη (Treaty). Έτσι αντιμετωπίζεται στο σύνολο της απόφασης.
 Εδώ, έχουμε ένα σοβαρό νομικό, συνταγματικό και, συνάμα  πολιτικό ζήτημα με επιπτώσεις, οι οποίες ξεπερνούν την υπόψη απόφαση του Δ.Δ.Χ, την Ενδιάμεση Συμφωνία και τις σχέσεις μας με την πΓΔΜ. Είναι δυνατόν η Ελλάδα να αποδέχεται  ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου, ότι μια μεταβατική συμφωνία έχει την αυξημένη ισχύ μιας Συνθήκης;
 Ισχυρίζομαι ότι, κατά το Σύνταγμα, μια διεθνής δέσμευση της Ελλάδος, για να παράγει έννομα αποτελέσματα, πρέπει να κυρωθεί από τη Βουλή των Ελλήνων και να δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
 Η Ενδιάμεση Συμφωνία όχι μόνον δεν υπεβλήθη (ορθώς κατά τη γνώμη μου) προς κύρωση στη Βουλή, αλλά αντιθέτως, ευθύς μετά την υπογραφή της, η ελληνική κυβέρνηση κατέστησε σαφές ότι δεν είναι δυνατόν να υποβληθεί προς κύρωση. Τούτο, διότι από την κυρωτική διαδικασία περνούν μόνον τελικές, οριστικές συμφωνίες. Την ξεκάθαρη αυτή ερμηνεία είχε δώσει, στα τέλη Σεπτεμβρίου 1995, ενώπιον του Κοινοβουλίου, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Κάρολος Παπούλιας σε ειδική συνεδρίαση της Ολομέλειας.
Αυτή δε τη θέση επαναλαμβάναμε, συνεχώς και αδιαλείπτως, προς όλους επί 16 συναπτά χρόνια, στηρίζοντας τη θέση μας ότι η Βουλή δεν μπορεί να κυρώσει διμερείς ή άλλες συνθήκες και συμφωνίες για την πΓΔΜ εφόσον δεν έχει κυρωθεί η Ενδιάμεση Συμφωνία, γεγονός που προϋπέθετε την προηγούμενη λύση του ζητήματος της ονομασίας. Στο μεταξύ, καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να φέρει προς κύρωση οποιαδήποτε συμφωνία, διότι θα καταψηφιζόταν. Άρα, θα έπεφτε.
 Συνεπώς, της ελληνικής θέσης «μη λύση-μη πρόσκληση» προϋπήρχε η θέση «μη λύση-μη κύρωση».
 Αυτή, ακριβώς  θέση μας, που στηριζόταν στην ερμηνεία και φύση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, κατά το Σύνταγμα της Ελλάδος, απετέλεσε την αιχμή του δόρατος στην επίσημες συναντήσεις μου, στα Σκόπια, με την ιδιότητα του, πρώτου, Επικεφαλής του Γραφείου Συνδέσμου από τις αρχές ήδη του 1996, με τον πρόεδρο Κ. Γκλιγκόροφ, τον πρωθυπουργό Μπ. Τσερβενκόφσκι και τους υπουργούς Εξωτερικών Στ. Τσερβενκόφσκι. Λ. Φρέτσκοφσκι και Μπ. Χαντζίνσκι. Ήταν πραγματικό, πολιτικό και νομικό, επιχείρημα για την ανάγκη επίτευξης λύσης στο όνομα, πριν από την ένταξη της γειτονικής μας χώρας στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ.
 Τώρα, τι συμβαίνει; Μα το εξής τραγελαφικό: με την απόφασή του, το Δικαστήριο (και, όπως προκύπτει από το κείμενο, η Ελλάδα πουθενά δεν αναφέρεται ότι πρόβαλε αμφισβήτηση) θεωρεί την Ενδιάμεση Συμφωνία ως δεσμευτική. Χωρίς όμως να έχει κυρωθεί από τη Βουλή των Ελλήνων.
 Αυτά μόνον στην Ελλάδα θα μπορούσαν να συμβούν! Αυτό το θέμα πρέπει, άμεσα, να συζητηθεί στην κυβέρνηση και στη Βουλή ανεξαρτήτως, δηλαδή, των λοιπών πτυχών της Απόφασης. Υφίσταται ευθεία σύγκρουση μεταξύ της εσωτερικής έννομης τάξης και των διεθνών μας υποχρεώσεων. Το θέμα δεν είναι νομικό. Είναι πολιτικό. Είναι ζήτημα εφαρμογής του Συντάγματος.

  Η κρίση της Χάγης για το άρθρο 22 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας

Σε σχέση με το άρθρο 22 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας: η παρ. 112 της απόφασης αναφέρει, χαρακτηριστικά, ότι η προσπάθεια της Ελλάδος να καταφύγει (να στηριχθεί) στο άρθρο 22 είναι ανεπιτυχής (unsuccessful). Κατά συνέπεια, παρ. 113, το Δικαστήριο απεφάνθη ότι η Ελλάδα δεν συνεμορφώθη με την, απορρέουσα από το άρθρο 111, παρ.1, υποχρέωσή της, προβάλλοντας αντίρρηση στην ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Επιπλέον, έκρινε ότι η προοπτική χρήσης (refer to) από την ΠΓΔΜ της συνταγματικής της ονομασίας μέσα στη Συμμαχία, δεν νομιμοποιούσε τις ελληνικές αντιρρήσεις. Τέλος, ότι η επίκληση, από την Ελλάδα, του άρθρου 22 δεν της παρέχει τη βάση, για να προβάλει αντίρρηση, η οποία να είναι εκτός του πλαισίου του άρθρου 11, παρ.1.
 ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV: ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΚΑΛΕΣΤΗΚΕ Η ΕΛΛΑΔΑ (ΠΑΡ. 114-160)
 Η Ελλάδα προέβαλε και το επιχείρημα ότι τυχούσα μη συμμόρφωσή της με την Ενδιάμεση Συμφωνία μπορεί να αιτιολογηθεί ως αντίμετρο-απάντηση στις παραβιάσεις της από την άλλη πλευρά. Κατά συνέπεια, προβάλαμε τη θέση ότι οι, απορρέουσες από το άρθρο 11, παρ. 1, υποχρεώσεις μας, συνδέονται με τις υποχρεώσεις των Σκοπίων κατά τα άρθρα 5, 6, 7 και 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας.
 Σημειώνω ότι, αυτά ακριβώς τα άρθρα, είχα γραπτώς εισηγηθεί, ως πρέσβης στην Ουάσιγκτον, να επικαλεστούμε προκειμένου να προσφύγουμε εμείς, πρώτοι, στη Χάγη, αρχικά, τον Ιούνιο του 2007 και, εν συνεχεία, το Νοέμβριο του ιδίου έτους. Πάντοτε, πριν από το Βουκουρέστι. Τα ίδια επαναλάμβανα μετά την επιστροφή μου στην Αθήνα και, επίσης, στην, υπό τον κ. Δρούτσα, σύσκεψη της 16ης Μαρτίου 2011. Επιπλεον,η Ελλάδα μπορούσε και έπρεπε να καταθέσει δική της προσφυγή, προσέχοντας να αποκλειστεί η αρχή της συνάφειας, με βάση την Ενδιάμεση Συμφωνία.
 Η τεκμηρίωση των ελληνικών επιχειρημάτων και του αποδεικτικού υλικού είναι ατελής. Ειδικότερα, απουσιάζουν στοιχεία που να καταδεικνύουν ότι:
 - ότι η Ελλάδα, δια των εκπροσώπων της, έθετε συνεχώς, σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στους Γκλιγκόροφ, Τσερβενκόφσκι και τους διαδοχικούς υπουργούς Εξωτερικών με επίσημα διαβήματα, σειρά ζητημάτων που αφορούσαν την Ενδιάμεση Συμφωνία, π.χ. ανάγκη επίλυσης ζητήματος ονόματος, προπαγανδιστικός σταθμός Radio Biljana των Σκοπίων, έγερση μειονοτικού, χρηματοδότηση οργανώσεων των αυτό-αποκαλούμενων «Αιγαιατών Μακεδόνων», ενοχλητικές δηλώσεις αξιωματούχων των Σκοπίων κ.λπ. Έχω καταγεγραμμένες δέκα συναντήσεις μου με τον πρόεδρο Γκλιγκόροφ, περισσότερες με τον πρωθυπουργό και δεκάδες με τους υπουργούς Εξωτερικών στις οποίες έθετε, πάντοτε, τα θέματά μας. Αρκετά συχνά, σε περιπτώσεις προκλητικών δημόσιων δηλώσεων τους, υπήρχαν απαντήσεις του υπουργού Εξωτερικών Θ. Πάγκαλου, του κυβερνητικού εκπροσώπου Δ. Ρέππα και του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών Κ. Μπίκα. Το στοιχείο της δημοσιότητας είχαν, επίσης, και συναφούς περιεχομένου δεκάδες απαντήσεις των  υπουργων  Εξωτερικών κατά τη διαδικασία του κοινοβουλευτικού ελέγχου.
 Το δικαστήριο, ερμηνεύοντας (για πρώτη φορά από της συνομολόγησής της) το σύνολο των θεμελιωδών διατάξεων της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, απεφάνθη, επί τη βάσει της επιχειρηματολογίας και του αποδεικτικού υλικού που προσκομίστηκε, τα εξής (παρ. 124-165):
  1. Παραβίαση, από την πΓΔΜ, του άρθρου 11, παρ. 1: η πΓΔΜ δεν το παραβίασε.
  2. Παραβίαση, από την πΓΔΜ, του άρθρου 5, παρ. 1: επικαλεστήκαμε το επιχείρημα ότι τα Σκόπια δεν προσέρχονταν στις συνομιλίες για το όνομα με καλή πίστη. Το δικαστήριο απεφάνθη (παρ. 138) ότι η Ελλάδα δεν μπόρεσε να αποδείξει ότι η πΓΔΜ δεν προσήλθε στις συνομιλίες με καλή πίστη.
  3. Παραβίαση, από την πΓΔΜ, του άρθρου 6, παρ.2, που αφορά στη βασική διάταξη της Ενδιάμεσης Συμφωνίας για την ερμηνεία του άρθρου 49 του Συντάγματος της πΓΔΜ και τη δέσμευσή της για μη έγερση «μειονοτικού»: μέσα σε τρεις, λακωνικές, παραγράφους (140, 141, 142) το δικαστήριο ερμηνεύει την, καίρια για τα ελληνικά συμφέροντα ήδη από την εποχή του Πακέτου Πινέιρο και του Σχεδίου Συνθήκης Βανς-Όουεν (24 Μαΐου 1993), παράγραφο.
Υπογραμμίζω ότι, στην παρ. 141, η πΓΔΜ, για πρώτη φορά, αν δεν σφάλω, δίδει επισήμως ερμηνεία στη διάταξη αυτή διαφορετική της αυτοδέσμευσης που περιέχεται στην Ενδιάμεση Συμφωνία. Κατά τρόπο δε απόλυτα, πλέον, ευθυγραμμισμένο με το άρθρο 49 του Συντάγματός της. Υποστηρίζει ειδικότερα ότι «η ανησυχία της για τα ανθρώπινα δικαιώματα μειονοτικών ομάδων στην ελληνική επικράτεια και για τα ανθρώπινα δικαιώματα των δικών της πολιτών δεν μπορεί, λογικά, να θεωρηθεί ότι συνιστά παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδος». Άρα;
 Το δικαστήριο, στην παρ. 142, κρίνει ότι η Ελλάδα δεν παρουσίασε πειστικές αποδείξεις που να δείχνουν ότι η πΓΔΜ ερμήνευσε το σύνταγμά της κατά τρόπο που να της παρέχει δικαίωμα παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδος υπέρ ατόμων που δεν είναι πολίτες της. Το δικαστήριο δεν θεωρεί ότι η πΓΔΜ παραβίασε το άρθρο 6, παρ. 2, πριν από το Βουκουρέστι.
  1. Παραβίαση, από την πΓΔΜ, του άρθρου 7, παρ. 1. της Ενδιάμεσης Συμφωνίας (εχθρικές δραστηριότητες και προπαγάνδα). Σε τέσσερις παραγράφους (144-147), το δικαστήριο αποδομεί, ολοκληρωτικά, τη βασική μας θέση τόσο διαχρονικά, όσο και πριν από το Βουκουρέστι, για εχθρική προπαγάνδα και προπαγανδιστικό υλικό, συμπεριλαμβανομένων και των σχολικών εγχειριδίων των Σκοπίων κ.λπ.
Το δικαστήριο αποφαίνεται ότι δεν υπάρχει απόδειξη που να στηρίζει τη θέση της Ελλάδος ότι η πΓΔΜ παραβίασε το άρθρο 7, παρ. 1. Το δε εγχειρίδιο δεν μπορεί να αποτελέσει τη βάση διαπίστωσης ότι τα Σκόπια δεν απαγόρευσαν «εχθρικές δραστηριότητες και προπαγάνδα».  Η Ελλάδα δεν κατέδειξε, πειστικά, ότι η πΓΔΜ απέφυγε να «αποθαρρύνει ενέργειες βίας, εχθρότητας ή μίσους» ιδιωτών.
  1. Παραβίαση, από την πΓΔΜ, του άρθρου 7, παρ. 2, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας (αστέρι Βεργίνας), παρ. 148-153 της δικαστικής απόφασης: το δικαστήριο δέχθηκε ότι, μια φορά μόνον, ο στρατός της γείτονος χρησιμοποίησε τη γνωστή σημαία, με το αστέρι της Βεργίνας. Η πΓΔΜ συμμορφώθηκε μετά από διμερές διάβημά μας. Για τις λοιπές περιπτώσεις, που προβάλαμε, έκρινε ότι είτε αφορούσαν δραστηριότητες ιδιωτών είτε δεν τις γνωστοποιήσαμε στην ΠΓΔΜ παρά μόνον μετά το Βουκουρέστι.
  2. Παραβίαση, από την πΓΔΜ, του άρθρου 7, παρ. 3, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας (σύμβολα πολιτιστικής και ιστορικής κληρονομιάς), παρ. 154-159: δυστυχώς, έχουμε και εδώ τη συντριβή ενός οικοδομήματος που, με μεγάλη προσπάθεια, είχαμε στήσει από την εποχή του Σχεδίου Βανς-Όουεν.
 Στην παρ. 156, το δικαστήριο ερμηνεύει τη σχετική πρόνοια της Ενδιάμεσης Συμφωνίας κατά τρόπο αντίθετο με την ελληνική θέση. Δέχεται, δηλαδή, ότι η παρ. 3 του άρθρου 7 δεν απαγορεύει στην πΓΔΜ να χρησιμοποιεί τα σύμβολα που περιγράφονται. Καθιερώνει, απλά, μία διαδικασία γνωστοποίησης μεταξύ τω δύο συμβαλλομένων στην περίπτωση που έκαστος πιστεύει ότι ο έτερος χρησιμοποιεί τα ιστορικά ή πολιτιστικά σύμβολα.
 Αν αντιλαμβάνομαι ορθά την απόφαση του δικαστηρίου, η πΓΔΜ ουδέν πρόβλημα έχει να συνεχίζει να αποκαλεί το αεροδρόμιό της «Μέγας Αλέξανδρος» ή να τοποθετεί τα αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου κ.λπ. Αν η Ελλάδα, κατά το δικαστήριο, τα θεωρεί ως κομμάτι της δικής της κληρονομιάς, μπορεί να εγείρει, διμερώς, το ζήτημα. Στην καλύτερη των υποθέσεων, θα αρχίσει αλληλογραφία μεταξύ Αθηνών και Σκοπίων. Το δικαστήριο, όπως και στις προηγούμενες περιπτώσεις, απεφάνθη (παρ. 159) ότι η Ελλάδα δεν κατόρθωσε να φέρει σε πέρας την αποστολή της προκειμένου να καταδείξει ότι η πΓΔΜ παραβίασε το άρθρο 7, παρ. 3.
 Ως γενικό συμπέρασμα (παρ. 164), το δικαστήριο απορρίπτει (rejects) τον ισχυρισμό της Ελλάδος ότι η εναντίωσή της στην ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, κατά τη Σύνοδο του Βουκουρεστίου, μπορεί να αιτιολογηθεί ως αντίμετρο.
 Στην παρ. 166, το δικαστήριο υπογραμμίζει ότι η Ενδιάμεση Συμφωνία «υποχρεώνει» τα δύο μέρη σε καλή πίστη υπό την αιγίδα του γ.γ. των Ηνωμένων Εθνών σύμφωνα με τις σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας (817 και 845 του 1993). 
 Όπως κι αν διαβάσει κανείς την Απόφαση, στο σύνολό της, δεν θα δυσκολευθεί να αντιληφθεί ότι αποτελεί ράπισμα.
 Προερχόμενο μάλιστα από το θεσμό στον οποίο, αν δεν σφάλω, στηρίχτηκαν θεμελιώδεις παράμετροι της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από το 1974 και εντεύθεν.
 Δεν πρόκειται για πολιτική απόφαση, αλλά σίγουρα γι’ απόφαση με σοβαρές πολιτικές επιπτώσεις που ξεπερνούν το πλέγμα των σχέσεών μας με την ΠΓΔΜ.
(Ανιχνεύσεις)
---------------
****οι υπογραμμίσεις έγιναν κατά την πρώτη ανάγνωση από τον ADMIN της ιστοσελίδας για να βοηθήσουν κατά την δεύτερη ανάγνωση. Το κείμενο χωρίς παρέμβαση είναι στις Ανιχνεύσεις και στην σελίδα του ΕΛΙΑΜΕΠ

Featured Post

“The U.S. must stop supporting terrorists who are destroying Syria and her people" : US Congresswoman, Tulsi Gabbard

US Congresswoman, Tulsi Gabbard, recently visited Syria, and even met with President Bashar Al-Assad. She also visited the recently libe...